Tibetan
་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་བཀག་ནས། གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་སེམས་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ལྷན་ཅིག་པ་ནི་དུས་གཅིག་པ། དམིགས་པ་ནི་རྟོགས་པ། ངེས་པ་ནི་ཁྱབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་བདེན་པར་མེད་དེ། གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་གསད་བྱ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པས་གསོད་བྱེད་ཀྱི་གཤེད་མ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྔར་ཡོད་དེ། ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་གཅིག་དུ་བྲལ། རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཟེགས་མ། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག ཐམས་ཅད་ལ་དཔྱོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་སོ། །གཏན་ཚིགས་བར་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་སྐྱེ་བའི་སྤྲོས་པ་ཙམ་འགོག་གི བདེན་པ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་མི་འགོག་པས་དབུ་མའི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མིན་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་པོ་དང་མཐའ་མས་ནི་བདེན་པ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་འགོག་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིག་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་དང་པོ་བཞིས་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་འགོག་གི མེད་པར་སྐུར་འདེབས་མི་འགོག་ཅིང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་གཉིས་ཀ་འགོག་པས་གཏན་ཚིགས་གཞན་རྣམས་ལས་ནུས་པ་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་འཇུག་པ་ལས། དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི། །ལྟ་ངན་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་གཅོད་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དེ་གཉིས་ཀ་ཇི་ལྟར་འགོག་ཅེ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེའང་། དང་པོ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ། རྟགས་འགོད་པ། ཆོས་ཅན་སོགས་བཤད་པ། ཚུལ་སྒྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། བདེན་པར་མེད་དེ། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་དོན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དོན། དགག་བྱའི་དོན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་ཙམ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་གྱི། བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དང་། བདེན་མེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ
Chinese
是执持的五种量。第二是，遮止那二者是他体之后，成立色等显现与心是异体的。第三是，俱有是同时，所缘是证悟，决定是周遍。第三是，所取外境义的执持不真实，因为所取外境义不存在。例如，如同没有所杀的母牦牛之子，就没有能杀的刽子手一样。第四是，成立诸法皆无自性的自续因有五种，即：就本体观察的一多相离；就因观察的金刚屑；就果观察的有无生灭；就二者观察的四句生灭；就一切观察的缘起因。中间三个因只是遮止产生的戏论，不能从总相上遮止谛实，因此不是圆满的中观之身，而第一个和最后一个因是从总相上遮止谛实，因此是圆满成立无自性的理智。然而，前四个因遮止有边的增益，不能遮止无边的谤毁，而缘起因则能遮止增益和谤毁二者，因此比其他因的力量更强。考虑到这一点，《入中论》中说：“因此缘起理性能，断除一切恶见网。”那么，这二者是如何遮止的呢？无自性，因为是缘起；名言中存在，因为是缘起。也是以这种方式。其中，首先在一多相离的因中，有立宗、陈述法等、成立理则三种。第一是，色等显现此为法，不真实，因为远离真实的单一和众多中的任何一个。例如，如同影像一般。第二，有法义、所立法义、所破义、因义。第一是，中观派和实有论者二者都共同显现成立的色等显现仅仅是作为法，而不是以真实成立来区分，也不是以真实不成立来区分。
English
These are the five valid means of apprehension. The second is, having refuted that the two are other substances, establishing that appearances such as form and mind are the same substance. The third is, co-occurrence is simultaneity, object is realization, and certainty is pervasiveness. The third is, the apprehension of the object of grasping, the external object, is not true, because the object of grasping, the external object, does not exist. For example, just as there is no executioner to be killed because there is no calf of a female yak to be killed. The fourth is, there are five kinds of self-continuing reasons for establishing that all phenomena are without inherent existence: examining the essence, one or many apart; examining the cause, the diamond slivers; examining the result, existence or non-existence, arising or ceasing; examining both, the four possibilities of arising or ceasing; examining all, the reason of dependent origination. The three intermediate reasons only prevent the proliferation of arising, but do not prevent the truth from the general aspect, so they are not the complete body of the Middle Way, while the first and last reasons prevent the truth from the general aspect, so they are the complete intelligence that establishes the absence of inherent existence. However, the first four reasons prevent the imputation of existence, but do not prevent the defamation of non-existence, while the reason of dependent origination prevents both imputation and defamation, so it is more powerful than the other reasons. Considering this, it is said in the Introduction: "Therefore, this reasoning of dependent arising can cut off all nets of evil views." So, how are these two prevented? Without inherent existence, because it is dependent arising; it exists in name, because it is dependent arising. It is also in this way. Among them, first in the reason of one or many apart, there are three: establishing the sign, stating the dharma, etc., and establishing the reason. The first is, this appearance of form, etc., is the dharma, it is not true, because it is separated from any one of true singularity and multitude. For example, like an image. Second, there is the meaning of the dharma, the meaning of the dharma to be established, the meaning of the object to be refuted, and the meaning of the reason. The first is that the appearance of form, etc., which is jointly manifested and established by both the Madhyamaka and the Realist, is merely taken as the dharma, not distinguished by being truly established, nor distinguished by being not truly established.
Tibetan
འི་སྣང་བ་ཆོས་ཅན་དུ་མི་འཛིན་ཏེ། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་འདོད་པ་དང་། བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་འདོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མི་འཐད་དེ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕྱི་མ་ཁོ་ནའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཁ་ཅིག བློ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་བདེན་པའི་དོན་ཡིན་ལ་དེ་དགག་བྱ་ཡིན་ཞིང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ནི་དངོས་སུ་བདེན་པ་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པས་བདེན་དངོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་དབུ་མ་པ་ཡང་དག་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ལ་བྱེད་དམ། འཇོག་བྱེད་ལ་བྱེད། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་པས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པ་མེད་དེ། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས། འཁོར་བ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་སྣང་བརྙན་ཙམ་གྱི་ངོ་བོས་ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས། གལ་ཏེ་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྐྱེ་ཟེར། །དེ་བདེན་དེ་ཕྱིར་དེ་ན་དེ། །ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་ཡིན་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། དབུ་མ་པའི་དགག་བྱ་ལ་དངོས་ཀྱི་དགག་བྱ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དགག་བྱ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི། མཐའ་བཞིར་འཛིན་པའི་བློ་རྟག་འཛིན་ཅན་འདིའི་དགག་བྱ་ནི་མཐའ་དང་པོ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དང་པོ་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་དང་། དེའི་ཡུལ་བདེན་པ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཙལ་བ་ན། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་མང་དུ་བཀོད་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་པར་མཚུངས་པས། དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དོན་བདེན་པ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་བདེན་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པས་གཉིས་ཡོད་དོ། །འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལའང་ཐལ་འགྱུར་དང་། རང་རྒྱུད་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདེན་པ་འགོག ཕྱི་མས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་པ་འགོག་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ལ་ག
Chinese
不应将显现视为法，因为如果想要了解的对境是法，那么对于敌方和己方都必须成立共同的显现。第二种是，想要如同虚幻的无实有，以及想要仅仅遮止真实的非遮。前者不合理，因为在究竟的观察智慧面前，没有成为完全断除的法。因此，唯有后者。第三种，有些人说，不依赖于心识，从对境自身成立是真实的意义，那是所破。自续派中观师虽然不直接承认真实，但因为承认以自相成立的法，所以承认了真实的实有，因此他们不是真正的中观师。那么，以自相成立是经得起理智分析的，还是安立的呢？是后者。如果是后者，那么月称也将会承认以自相成立的法，因为他承认从色法到一切种智之间的所有法都是以自相成立的。如果是前者，那么自续派没有承认经得起理智分析成立的法，因为狮子贤论师说：“轮回和清净是不相容的，对治仅仅是影像的自性。” 智慧藏论师说：“如果以理智的力量，在名言中也不会产生，那是真实的，因此在那里，就像显现的那样存在。” 自宗认为，中观派的所破分为真实的所破和特意要破的所破两种。前者是四边的戏论，后者是执着四边的常执之心的所破，是第一边，并且因为习气的力量，最初就执着为真实的俱生实执，以及寻找它的对境真实存在的论证时，虽然各宗派的论师们安立了许多论证，但都一致认为是可以经得起理智分析的。因此，将经得起分析的意义执着为真实存在的心的，是遍计所执的实执，所以有两种。破除的理智也有应成和自续两种，前者破除遍计所执的真实，后者破除俱生实执，论证是经得起理智分析的。
English
Appearances should not be regarded as dharma, because if the object to be known is dharma, then a common appearance must be established for both the opponent and oneself. The second is, wanting something like an unreal illusion, and wanting a mere negation of reality, a non-affirming negation. The former is unreasonable, because in the face of ultimate discriminating wisdom, there is no dharma that becomes a complete severance. Therefore, only the latter. Thirdly, some say that what is established from the object's own side, independent of the mind, is the meaning of reality, and that is what is to be refuted. Although the Svatantrika Madhyamikas do not directly admit reality, they are not true Madhyamikas because they admit the dharma established by its own characteristics, and thus admit real existence. So, is what is established by its own characteristics amenable to reason, or is it established? It is the latter. If it is the latter, then Chandrakirti will also admit the dharma established by its own characteristics, because he admits that all dharmas from form to omniscience are established by their own characteristics. If it is the former, then the Svatantrikas do not admit the dharma established as amenable to reason, because Master Simhabhadra said, "Samsara and purification are incompatible, and the antidote is merely the nature of an image." Master Yeshe Nyingpo said, "If by the power of reason, it is said that it does not arise even in name, that is true, therefore there, it exists as it appears." According to our own system, the object to be refuted by the Madhyamikas is divided into the object to be refuted in reality and the object to be refuted specifically. The former is the proliferation of the four extremes, and the latter is the object to be refuted by the mind of permanence that clings to the four extremes, which is the first extreme, and because of the power of habit, the innate clinging to reality that initially clings to reality, and when searching for the proof that its object exists in reality, although the proponents of various tenets have established many proofs, they all agree that it is amenable to reason. Therefore, the mind that clings to the meaning of what is amenable to analysis as existing in reality is the imputed clinging to reality, so there are two. There are also two kinds of reasoning for refuting, consequentialism and autonomy. The former refutes the reality of what is imputed, and the latter refutes the innate clinging to reality, and the proof is amenable to reason.