Tibetan
ས་སྒྲིབ་ཀྱི་ས་བོན་སྤོང་བ་ལ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྟོགས་རིགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་དོན་དམ་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གཞུང་སོ་སོའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་དང་པོའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ། བཞི་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ལུགས། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་ལུགས་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་གང་ཟག་དང་། དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འདོགས་ཏེ། ཕུང་པོ་བདག་གི་གདགས་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དེས་གཞི་མེད་ལ་བདག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་གང་ཞིག རྟགས་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་བསྒོམ་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདག་ཅེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་བདག་ཏུ་འདོགས་པའི་ཕྱིར། དེའང་མཛོད་འགྲེལ་ལས། བདག་ཏུ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ལ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །བདག་དེའང་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་ལ་འོ་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། བཏགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་སྨྲའོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གལ་ཏེ་བདག་རྫས་སུ་མེད་ན་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ།
Chinese
为了断除地障的种子，需要大乘不共的证悟种类。如《十地经》云：“为了随证佛之法，此乃胜义之忍。”第三，各自主张的论证：瑜伽师地论第一品中论证人无我的理路，第二品中论证所取外境无有的理路，第三品中以所取无有故能取亦无有的理路，第四品中论证诸法皆无自性的理路，共有四种。第一种中，有圣者月称论师的宗派、世亲论师的宗派、善护论师的宗派三种。第一种是：以蕴为所缘境，俱生我执执著“我”的对境补特伽罗，以及那自性成立的补特伽罗的我。如果说蕴是我的增益处，因为蕴是我的假立处。那么，这个理由不成立，因为以蕴为对境，俱生我执以无基而执著为我。人无我，即是俱生我执之境的那个我，并非自性成立，因为证悟了单一独立自主的我无有，也不会因此而证悟人无我。如果证悟人无我的意义并修习，那么谁能从轮回中解脱呢？因为修习单一独立自主的我无有，并不能从轮回中解脱。因为那不能损害俱生的我执。第二种是：名为“我”的声，仅仅施设于蕴的相续之上，因为俱生我执将蕴的相续执著为我。如《俱舍论释》中说：“名为我的施设，仅仅施设于蕴的相续之上，而不是施设于其他的所说处。”那个我也不是如色处一般实有，而是如同以八微尘假名为乳一般，仅仅是假立而有。如《俱舍论释》中说：“如果说是假立而有，那么我们也是这样说的。”如果我不是实有，那么有情转生就不合理，如果这样想，也没有过失。
English
In order to abandon the seeds of the obscurations of the ground, it is necessary to have the types of realization that are unique to the Mahayana. As it is said in the Dasabhumika Sutra: "To realize the Dharma of the Buddhas, this is the ultimate patience." Third, the proofs of each of the treatises: In the first section of the Yogacarabhumi, the reasoning for proving the absence of a self of a person; in the second section, the reasoning for proving that there is no external object of apprehension; in the third section, the reasoning for proving that because there is no object of apprehension, there is no apprehension of it; and in the fourth section, the reasoning for proving that all phenomena are without inherent existence. Of these four, the first has three: the system of Acarya Candrakirti, the system of Vasubandhu, and the system of Sthiramati. The first is: The person who is the object of the coemergent ego-grasping, which grasps at the aggregates as its object, thinking "I"; and that which is inherently established is the self of the person. If you say that the aggregates are designated as the self, because the aggregates are the basis of designation for the self, then that reason is not established, because the coemergent ego-grasping, focusing on the aggregates, grasps at the self as being without a basis. The absence of a self of a person is that the self that is the object of the coemergent ego-grasping is not inherently established, because realizing the absence of a single, independent, autonomous self will not lead to the realization of the absence of a self of a person. If one meditates on the meaning of realizing the absence of a self of a person, who will be liberated from samsara? Because meditating on the absence of a single, independent, autonomous self will not lead to liberation from samsara, because that does not harm the coemergent ego-grasping. The second is: The sound that is called "self" applies only to the continuum of the aggregates, because the coemergent ego-grasping designates the continuum of the aggregates as the self. As it is said in the commentary on the Abhidharmakosa: "This designation of self applies only to the continuum of the aggregates, and not to any other object of designation." That self is not substantially existent like the sense-sphere of form, but is considered to be merely imputed, like the term "milk" applied to eight particles. As it is said in the commentary on the Abhidharmakosa: "If it is said to be imputedly existent, then we also say the same." If the self is not substantially existent, then the rebirth of sentient beings would be unreasonable, but if you think so, there is no fault.
Tibetan
ཕུང་པོ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ལ་སེམས་ཅན་སྐྱེ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་བདག་དེ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། དེར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་པའི་བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ། མདོ་ལས། བདག་ནི་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་ཐུལ་བ་ཡིས། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སེམས་ཐུལ་བ་ལ་བདག་ཐུལ་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་གྲུབ་མཐའ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གམ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། བདག་གིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདག་གིས་མྱོང་བར་མཐོང་ནས། བདག་རྟག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད། བདག་སྐྱེ་ནའང་གཅིག་པུར་སྐྱེ། འཆི་ནའང་གཅིག་པུར་འཆི་ཞེས་གཅིག་པུར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད། བདག་ཅེས་པའི་འཛིན་སྟངས་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པས་རང་དབང་ཅན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ལ། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་རྟག་པ་གཅིག་པོ་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་རྣམས་ལས། སྣང་བ་སེམས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་གཉིས་ཡོད་དེ། རིགས་གཏེར་ལས། གསལ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པས་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་སྟེ། སྔོན་པོ་དང་དེར་འཛིན་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཞན་མིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞིན། དེ་ལའང་ཆོས་ཅན་གྱི་དོན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དོན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ་དང་། དེར
Chinese
因为将蕴聚执着为有情，所以将蕴聚的相续，从前一刹那生起后一刹那，称为有情生。因此，如果先前的我以实物存在，那就是人我，执着于此的智慧就是人我执，所以人我连名言中也不存在。第三，对于识蕴，由俱生我执执着为“我”而安立为我。经中说：“我是我自己的怙主，谁会是其他的怙主？通过很好地调伏自己，智者能够获得高位。”因为调伏心被称作调伏我。因此，成为俱生我执境的那个我，由于宗派颠倒或者无始以来的习气，被执着为常、一、自在。因为看到我所造的业的异熟由我来感受，所以执着我为常。我生也是独自生，死也是独自死，这样执着为独一。因为依赖于称作“我”的执着，不依赖于其他，所以执着为自在。人我不存在的方式是，俱生我执所执着的境在胜义中是不存在的，但在名言中是存在的。而由遍计所执的境，常、一、自在的我，连名言中也不存在。第二，在唯识宗的论典中，为了成立显现为心，有两种通过明亮且有觉性的理证来成立，以及通过一同确定的理证来成立。如《理藏》中所说：“通过明亮和一同确定来成立。”第一种是，色等显现法，是心性的，因为是明亮的。第二种是，《成量论》中说：“因为一同确定，蓝色和它的智慧不是他者。”也就是说，蓝色和执着它的量，不是其他实物，因为是一同确定的。比如在错乱的眼识中显现的两个月亮的形象。其中也有法，所立法，和理由三种。第一种是，色等五境，以及
English
Because of imputing sentient beings to the aggregates, the continuum of aggregates, from the arising of the former moment to the latter, is called the birth of sentient beings. Therefore, if the previous self exists as a substance, that is the self of a person, and the wisdom that grasps onto it is the grasping of the self of a person, so the self of a person does not even exist in name. Third, with regard to the aggregate of consciousness, the coemergent self-grasping grasps onto "I" and establishes it as self. The sutra says, "I am my own protector, who else will be the protector? By taming oneself well, the wise can attain high status." Because taming the mind is called taming the self. Therefore, that self that has become the object of coemergent self-grasping is clung to as permanent, single, and independent due to sectarian inversion or beginningless habit. Because one sees that the ripening of the karma done by the self is experienced by the self, one clings to the self as permanent. The self is born alone, and dies alone, thus clinging to it as solitary. Because it relies on the grasping called "self," it does not depend on others, so it is clung to as independent. The way in which the self of a person does not exist is that the object grasped by coemergent self-grasping does not exist ultimately, but it does exist nominally. And the self that is permanent, single, and independent, which is the object grasped by imputation, does not even exist nominally. Second, in the treatises of the Mind-Only school, in order to establish appearance as mind, there are two ways of establishing it: through the sign of clarity and awareness, and through the sign of simultaneous determination. As it says in the Jewel of Reasoning, "It is established through clarity and simultaneous determination." The first is: forms and other appearances are of the nature of mind, because they are clear. The second is: In the Compendium of Valid Cognition it says: "Because of the certainty of simultaneous perception, blue and its mind are not other." That is to say, blue and the valid cognition that grasps it are not other substances, because they are simultaneously determined. For example, like the appearance of two moons appearing to a deluded sense consciousness. There are also three things: the subject, the predicate, and the reason. The first is: forms and other five objects, and