Tibetan
་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གནས། དབྱེ་ན་སྐུ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། དྲི་མ་དོན་དམ་པར་ཟད་པ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གཉིས། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་དྲི་མ་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིམ་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དྲི་མ་ཟད་པར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲི་མ་ཟད་པ་མེད་པར་བཀོད་པ་ལ་འབྲེལ་མེད་དོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཟད་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཟད་པ་མེད་ཡིན་ལ། ཟད་པ་ནི་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དྲི་མ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་དྲི་མ་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་གཉིས་དོན་གཅིག་པར་ཐལ། དྲི་མ་དོན་དམ་པར་ཟད་པ་མེད་པ་དང་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ཟད་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དོན་དེ་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་དང་། གཉེན་པོས་གསར་དུ་ཟད་པར་བྱས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པ་གང་ཞིག སྐྱེ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དྲི་མ་ཟད་སྐྱེ་བདེན་པ་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། དབུས་མཐའ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་འདྲའི་གཞུང་དེ་ཆོས་ཅན། དྲི་མ་ཟད་སྐྱེ་བདེན་པ་བ་མེད་པར་མ་བསྟན་པར་ཐལ། དབུས་མཐའི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་སེམས་ཙམ་པའི་རང་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞུང་འདི་དབུས་མཐའ་ན་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དྲངས་པ་མིན་གྱི། དབུ་མའི་གཞུང་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དྲངས་པར་གསལ་ལོ་ཟེར་རོ། །སེམས་ཙམ་པའི་རང་གཞུང་དུ་ཁས་ལེན་ན། བདེན་མེད་སྟོན་བྱེད་མིན་དགོས་པར་ཐལ། དབུས་མཐའ་ལས་གསུངས་པའི་དེ་འདྲའི་གཞུང་དེས་བདེན་མེད་མ་བསྟན་པ་གང་ཞིག དབུ་མའི་གཞུང་ལས་གསུངས་པའི་དེ་འདྲའི་གཞུང་དེས་བདེན་མེད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བཀའ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། སེམས་ཙམ་པས་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་སྟོན་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པར། །ཞེས་པའི་གཞུང་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་མེད་མ་བསྟན་པར་ཐལ། དབུས་མཐའི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། ད
Chinese
法，因为具有该相，因为是该相的所表。如果承认，那么圣者佛陀应成为具有圣者佛陀。第二，断证究竟的皈依处，分类是三身。第三，本体上无有穷尽和无有生起两种。为了证悟大菩提的垢染从原始以来就已穷尽和不生起，应次第了解。如果有人说，在作为证悟垢染穷尽的论证中，安立垢染无有穷尽是无关的，那么没有过失，因为无有穷尽是本体上无有穷尽，而穷尽是从原始以来就穷尽，这两者是一回事的缘故。对此有人说，垢染本体上无有生起和垢染从原始以来就生起，这两者应成为一回事，因为垢染本体上无有穷尽和从原始以来就穷尽这两者是一回事的缘故。不遍及，因为穷尽这个词的意义，既可以指从原始以来就没有，也可以指通过对治新近穷尽，而生起这个词，仅仅指通过因缘新近生起，而不指从原始以来就生起。在作为垢染的穷尽和生起无有谛实的论证中，《中边分别论》中说：“非唯法界外，如是法非有。”因为这样说的缘故。对此有人说，那样的论典，法，应成为没有揭示垢染的穷尽和生起无有谛实，因为是《中边分别论》的缘故。遍及，因为那是唯识宗的自宗。因此，即使这个论典在《中边分别论》中，也不是引用它，而是引用某个中观的论典，这很明显。如果承认是唯识宗的自宗，那么必须不是揭示无有谛实，因为《中边分别论》中所说的那样的论典没有揭示无有谛实，而中观论典中所说的那样的论典揭示了无有谛实。如果承认，那么《广大中略》应成为那样，因为那样。如果不成立，那么应成为那样，因为唯识宗承认唯识宗的见解是揭示者。此外，“非唯法界外”的论典，法，应成为没有揭示无我，因为是《中边分别论》的缘故。承认遍及。如果不成立，那么
English
Subject: It follows that it has that characteristic, because it is what that characteristic signifies. If asserted, then the noble Buddha should be considered as possessing the noble Buddha. Secondly, the ultimate refuge of abandonment and realization, when divided, is the three bodies. Thirdly, the two are the absence of exhaustion and the absence of arising in the ultimate sense. In order to realize that the defilements of great enlightenment are exhausted and do not arise from the beginning, they should be understood in sequence. If it is said that there is no connection in establishing the absence of exhaustion of defilements as proof of realizing the exhaustion of defilements, then there is no fault, because the absence of exhaustion is the absence of exhaustion in the ultimate sense, and exhaustion is exhaustion from the beginning, since the two are the same. To that, someone says: It follows that the absence of arising of defilements in the ultimate sense and the arising of defilements from the beginning are the same, because the absence of exhaustion of defilements in the ultimate sense and exhaustion from the beginning are the same. It is not pervasive, because the meaning of the word "exhaustion" refers to both the absence from the beginning and the newly exhausted by the antidote, while the word "arising" refers only to the new arising through causes and conditions, and does not refer to the arising from the beginning. As proof that the exhaustion and arising of defilements are not true, the Madhyāntavibhāga says: "Not apart from the realm of phenomena, such phenomena do not exist." Because it is said. To that, someone says: That kind of scripture, subject, should be considered as not having shown that the exhaustion and arising of defilements are not true, because it is the scripture of the Madhyāntavibhāga. It is pervasive, because it is the self-doctrine of the Mind-Only school. Therefore, even though this scripture is in the Madhyāntavibhāga, it is not quoted, but it is clear that it is quoted from a Madhyamaka scripture. If it is admitted as the self-doctrine of the Mind-Only school, then it must not be a revealer of the absence of truth, because that kind of scripture spoken in the Madhyāntavibhāga does not show the absence of truth, while that kind of scripture spoken in the Madhyamaka scripture shows the absence of truth. If asserted, then the extensive, intermediate, and concise teachings should be considered as such, because of that. If it is not established, then it should be considered as such, because the Mind-Only school admits that the view of the Mind-Only school is the revealer. Furthermore, the scripture "Not apart from the realm of phenomena," subject, should be considered as not having shown selflessness, because it is the scripture of the Madhyāntavibhāga. The pervasiveness is admitted. If it is not established, then