Tibetan
ང་སྤང་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་མཐོང་སྤང་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་དམན་གྱི་ཐོབ་བྱ་མི་སློབ་ལམ་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་སྤངས་པའི་དང་། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་སྤངས་པའི་མི་སློབ་ལམ་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ། བདག་འཛིན་དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། མི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་འདོད་ཆགས་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ། མི་དགེ་བ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མི་དགེ་བ་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་གསུམ་གྱི་ཁྱབ་པ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྤྱིར་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་དང་། ཐོབ་བྱ་དང་། སྒྲིབ་པའི་རྩ་བ་ལ་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ་བ་ལ་འདོད་ལན་འདེབས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ཚན་གང་ཞིག ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པ་དང་། དེ་གང་ཞིག ཐེག་པ་གཉིས་པོ་གང་རུང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའོ། །རྒྱུ་དང་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དེ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞིའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དེ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ། ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཞི་ཤེས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྣམས། །ཞེས་པའི་གཞུང་གིས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར། རྣམ་མཁྱེན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཤིན་ཏུ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཁྱེན་པར་ཐལ་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག འདིར་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ཤེས་བྱའི་གཙོ་བོ་ལ་བདེན་པ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་ཡིན་ཟེར། དེ་མ་ངེས་པར་ཐལ། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་པོ་དེ་དེའི་ཤེས་བྱའི་གཙོ་བོ་གང་ཞིག དེ་བདེན་བཞི་གང་རུང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། དེའི
Chinese
因为我和小乘的见道所断二者不确定。第二，小乘的所证无学道，对于它是断除了人我执的，以及断除了所取法我执的无学道二者不确定，因为我执对于它是人我执和所取法我执二者不确定。第三，不善的根本贪欲，对于它是对有情贪著的贪欲，以及对外境资具贪著的贪欲二者不确定，因为不善对于是由那二者引发的不善二者不确定。那三者的周遍成立的理由也是，总的来说，对于是遮障的对治、所证和遮障的根本二者不确定而成立的辩论作答复。第二是，那二者的定义依次是，二障的范畴中，哪一个是声闻的所断品类中存在的，以及，那一个是二乘任何一个的所断品类中存在的。《因和道和痛苦》的章节中，有些人说，通达道之实相的智慧之差别，是道智的智相的定义。通达基之实相的智慧之差别，成为基智的智相的定义，因为已经承诺了那个。如果承认，那么，《基智之差别》的论典，成为仅仅显示基智的智相的定义的论典。有些人说，这里所说的道智的智相的定义。一切相智法，成为所诠释的那个，因为是那个定义。如果承认，那么，那个法，成为，道智本身是菩萨们没有完全断除烦恼的缘故，从那个章节中实际显示的智相。如果承认，成为菩萨的智慧，以及，一切相智的相是圆满正等觉的，从那个章节中实际显示的相不是，因为那个承认。有些人说，这里以解脱为目的的所知之主要，确定为四谛。那不确定，因为色身二者是那个所知之主要，那不是四谛任何一个的缘故。成为第一个，因为那个。
English
Because I and the abandonment of the view of the Lesser Vehicle are not certain. Secondly, the attainment of the Lesser Vehicle, the path of no more learning, is not certain for it is the path of no more learning that has abandoned the self-grasping of persons, and the path of no more learning that has abandoned the apprehended self-grasping of phenomena, because the self-grasping is not certain for it is the self-grasping of persons and the apprehended self-grasping of phenomena. Thirdly, the root of non-virtue, attachment, is not certain for it is the attachment to sentient beings and the attachment to external objects, because non-virtue is not certain for it is the non-virtue caused by those two. The reason why those three are pervasive is also, in general, the debate that is established because it is not certain for the antidote to obscurations, the attainment, and the root of obscurations, and the answer is given. The second is, the definitions of those two are respectively, which of the two obscurations exists in the category of abandonment of the Hearers, and which of them exists in the category of abandonment of either of the two vehicles. In the chapter of "Cause and Path and Suffering," some say that the difference of the wisdom that realizes the reality of the path is the definition of the wisdom aspect of the path knowledge. The difference of the wisdom that realizes the reality of the basis becomes the definition of the wisdom aspect of the base knowledge, because that has been promised. If you admit, then the treatise "Differences of Base Knowledge" becomes a treatise that shows only the definition of the wisdom aspect of the base knowledge. Some say that the definition of the wisdom aspect of the path knowledge is shown here. All-knowing Dharma, becomes the one to be expressed, because it is that definition. If you admit, then that Dharma, becomes, the path knowledge itself is because the Bodhisattvas have not completely abandoned the afflictions, from the chapter that is actually shown as the wisdom aspect. If you admit, it becomes the wisdom of the Bodhisattva, and the aspect of all-knowing is the perfect complete Buddha, from the chapter that is actually shown as not being the aspect, because of that admission. Some say that here the main object of knowledge for the sake of liberation is determined as the four truths. That is not certain, because the two form bodies are the main object of knowledge, which is not any of the four truths. It becomes the first, because of that.
Tibetan
་དམིགས་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། ལམ་བདེན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བླང་དོར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་བདེན་པ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོར་བྱ་ཡིན་ན་སྡུག་ཀུན་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ། དེའི་བླང་བྱ་ཡིན་ན་འགོག་ལམ་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་དང་པོ་ལ། རྒྱུན་མཐའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་དྲི་མས་མ་ངེས་སོ། །ཕྱི་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེས་མ་ངེས་སོ། །དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས་གཟུང་སྟེ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བརྒྱ་དང་བཅུར་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་གཞི་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སོ་བདུན། ལམ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སོ་བཞི། ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སོ་དགུ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁ་ཅིག རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ན་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། སྦྱོར་བ་དེ་གཞུང་དེའི་དོན་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས་གཟུང་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་པའི་མཐར་ཐུག་རྣམས། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དང་བཅུ་པོ་དེ་མི་སྒོམ་པར་ཐལ་བ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ལམ་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་གཞི་ཤེས་ལ་རིགས་འགྲེ་བར་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དང་པོ་ལ། སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་རིམ་བཞིན་དེ། །ཞེས་པའི་ལུང་དོན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་པོ་དེ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པས་སྟོབས་བཅུ་མི་སྒོམ་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་ན་ལམ་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་ཉེར་ཞི་གཉིས་སུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་ན་གཞི་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་ན་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། རང་རང་གི་ཚོགས་སྦྱོར་གྱིས་མ་ངེས་སོ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱ
Chinese
是由于目标的主要原因。如果后者不成立，则会推论为道谛。有些人认为，解脱是追求的取舍之境的主要对象，并且四谛的数量是确定的，因为如果它是应该舍弃的，那么它必然是苦谛或集谛的任何一个。如果它是应该获取的，那么它必然是灭谛或道谛的任何一个。如果这样说，那么第一个论式，不能确定常边际的恶劣转生之垢染。对于后者，不能确定佛陀的相好。从念住开始。在这样的语境中，全知的相，具有法性。你有一百一十个，因为你有与基智相顺的全知之相三十七个，与道智相顺的全知之相三十四个，以及不共的全知之相三十九个。对此，有些人认为，如果是全知的相，那么它必须是全知。因为这个论式是那个论典的意义论式。如果承认，那么菩提分法三十七支，就应该在那里。因为那个缘故。如果不成立，那么就应该在那里。从念住开始。佛陀一切相的究竟。因为成立了这样的论典意义。此外，菩萨资粮道者不应该修习那一百一十个全知之相，并且如果是道智之相，那么它必须是道智，并且基智应该被类比。如果是全知之相，那么因为那个缘故说。对于第一个，声闻的菩提分法三十七支不是全知之相，因此《学处菩萨与，诸佛陀次第彼》的教证意义不成立。周遍承认。菩萨资粮道者不应该修习十力。如果是那样，那么它必须是全知。对于后两者，如果是菩萨为了成办他利而成为方便的智慧，那么它必须是道智，并且如果是引导声闻进入寂灭二道的智慧，那么它必须是基智。如果是佛陀转法轮的根本因，那么它必须是全知。周遍承认。如果承认，那么不能确定各自的资粮加行。关于“于是一切智性中”。在这样的语境中，对于念住的定义进行观察
English
It is because it is the main reason for the goal. If the latter is not established, then it would be inferred as the path truth. Some argue that liberation is the main object of what should be adopted or abandoned in the pursuit, and the number of the four truths is definite, because if it is something to be abandoned, then it must be any of the suffering or origin truths. If it is something to be acquired, then it must be any of the cessation or path truths. If so, then for the first argument, it cannot be determined by the defilements of the bad rebirth of constant extremes. For the latter, it cannot be determined by the signs and examples of the Buddha. Starting from mindfulness. In such a context, the aspect of omniscience, possessing the nature of dharma. You have one hundred and ten, because you have thirty-seven aspects of omniscience that are in accordance with the base wisdom, thirty-four aspects of omniscience that are in accordance with the path wisdom, and thirty-nine aspects of uncommon omniscience. To this, some argue that if it is an aspect of omniscience, then it must be omniscience. Because this argument is the meaning argument of that scripture. If accepted, then the thirty-seven branches of enlightenment should be there. Because of that reason. If it is not established, then it should be there. Starting from mindfulness. The ultimate of all aspects of the Buddha. Because the meaning of such a scripture is established. Furthermore, the Bodhisattva on the accumulation path should not cultivate those one hundred and ten aspects of omniscience, and if it is an aspect of the path wisdom, then it must be the path wisdom, and the base wisdom should be analogized. If it is an aspect of omniscience, then because of that reason they say. For the first, the meaning of the scripture "Disciples, Bodhisattvas, and Buddhas, in sequence" is not established, because the thirty-seven branches of enlightenment in the stream of the Hearers are not aspects of omniscience. The pervasion is accepted. The Bodhisattva on the accumulation path should not cultivate the ten powers. If it is so, then it must be omniscience. For the latter two, if it is the wisdom that has become a means for Bodhisattvas to accomplish the benefit of others, then it must be the path wisdom, and if it is the wisdom that leads Hearers into the two paths of quiescence, then it must be the base wisdom. If it is the fundamental cause for the Buddha to turn the wheel of Dharma, then it must be omniscience. The pervasion is accepted. If accepted, then it cannot be determined by their respective accumulation practices. Regarding "In this very all-knowingness". In such a context, examining the definition of mindfulness.