Tibetan
ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཉན་ཐོས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟན་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྤྲུལ་པའི་ལམ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག སྤྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཤེས་རྣམ་དེ་སྤྲུལ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ན། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཁྱབ་པར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོའང་མི་བྱེད། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དེའི་གཉེན་པོའང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་དེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་མ་བཤིག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་མི་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་མི་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་མོས་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་པར་རོ་གཅིག་པར་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་གཟུགས་ཅན་
Chinese
者。是其自性，因为是所诠故。若许，则不应是，因为是所学者相续中的智慧故。第三，声闻乘资粮道者的相续中的神足，是其自性，因为是所诠故。若许，则成为断除五过患的对治所说的八种作意成为你的相续之因，因为是所许故。在“化身道有色想”之时，在破立二者中，第一者，某些人说，作为化身之障的对治的识，是化身道的自性。释迦牟尼的相续中的有色者观色的解脱，是其自性，因为是所诠故。此外，如果是任何一个有边际的九次第定，则周遍成为是定的障碍的对治。因为如果是所诠，则必须是自性。若许，则初禅的真实义，是彼，因为是彼故。若许，则不应是，因为入初禅的定的障碍的对治也不做，以上那些的对治也不做故。如果前者不成立，则是彼，因为是已获得初禅真实义的识故。如果后者不成立，则初禅的真实义应是禅的近分。某些人说，依靠禅的真实义的心，观者自身对色想未完全破坏之门，对外境之色，以可爱不可爱等各种方式信解的等持及相应的，是有色者观色的解脱的自性。又依靠彼，观者自身对色想完全破坏之门，对外境之色，以可爱不可爱等各种方式信解的等持及相应的，是无色者观色的解脱的自性。依靠第四禅的真实义的心，观者自身对色想完全破坏后，对外境之色，以可爱为一味信解的等持智慧及相应的，是可爱的解脱的自性，如是说。第一者，释迦牟尼的有色者
English
Is its own nature, because it is the signified. If you accept, then it should not be, because it is the wisdom in the continuum of the learner. Thirdly, the supernatural power foot in the continuum of the Hearer's Path of Accumulation is its own nature, because it is the signified. If you accept, then the eight mental activities taught as the antidote to abandoning the five faults become the cause of your continuum, because it is accepted. At the time of "the path of manifestation has the perception of form," in the two negations and establishments, in the first, some say that the consciousness that acts as the antidote to the obscuration of manifestation is the nature of the path of manifestation. The liberation of the form-possessor who sees form in the continuum of Shakyamuni is its own nature, because it is the signified. Furthermore, if it is any of the nine successive absorptions of the extreme abode, then it is pervasive as the antidote to the obscuration of absorption. Because if it is the signified, then it must be the nature. If you accept, then the actual basis of the first dhyana is that, because it is that. If you accept, then it should not be, because it does not act as the antidote to the obscuration of absorption when entering the first dhyana, nor does it act as the antidote to those above it. If the former is not established, then it is that, because it is the consciousness that has already attained the actual basis of the first dhyana. If the latter is not established, then the actual basis of the first dhyana should be the approximation of dhyana. Some say that, relying on the mind of the actual basis of dhyana, the contemplator himself, through the door of not completely destroying the perception of form, believes in various ways, such as lovely and unlovely, the external forms, together with the samadhi and its concomitants, is the nature of the liberation of the form-possessor who sees form. Again, relying on that, the contemplator himself, through the door of completely destroying the perception of form, believes in various ways, such as lovely and unlovely, the external forms, together with the samadhi and its concomitants, is the nature of the liberation of the non-form-possessor who sees form. Relying on the mind of the actual basis of the fourth dhyana, the contemplator himself, after completely destroying the perception of form, believes in the external forms as being of one taste of loveliness, together with the samadhi wisdom and its concomitants, is said to be the nature of the liberation of loveliness. The first, the form-possessor of Shakyamuni