Tibetan
སྔར་བཤད་པའི་ཕྱོགས་མངོན་པར་འདོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དཔེའི་ཚུལ་གྱིས་ལན་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སློབ་དཔོན་གྱི་རང་ལུགས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པར་ཐལ། མཐའ་གསུམ་དུ་བརྟགས་པའི་རྗེས་སུ། དོན་གསལ་ལས། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མིན་པས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་དོན་ནི། མཐའ་གསུམ་དུ་བརྟགས་ནས་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མི་སྐྱེད་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ནི། བྱང་སེམས་སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མི་སྐྱེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རེ་རེས་ཀྱང་དེ་མི་སྐྱེད། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་ཀྱང་དེ་མི་སྐྱེད། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བས་ཀྱང་དེ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐའ་ཕྱི་མ་ལ་རྟགས་མ་གྲུབ་ཀྱི་ལན་འདེབས་ཤིང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ། མར་མེའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ལན་འདེབས་པ་ནི་སྔར་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་གྱི་དགོངས་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པའོ། །ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་ས་མཚམས་ལ་དཔྱད། དངོས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད། ཀླན་ཀ་སྤང་བའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ། ཞིང་དག་པའི་སྦྱོར་བ། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་ཡོད་དེ། དེ་ནས་ཆོས་སྐུ་དང་། ལོངས་སྐུ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། ཁ་ཅིག དེ་གསུམ་གྱི་མ་མཐའ་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་དེ། དེར་སྲིད་ཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། ཡང་ཁ་ཅིག དེ་གསུམ་མ་མཐའ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ནས་ཡོད་དེ། དེར་སྲིད་ཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གསུམ་ལས། དང་པོ
Chinese
因为不是想要明显地承认先前所说的宗派，因为对于后一种宗派，是以极为著名的譬喻方式来回答的缘故。对此，有人说：不应理成为不承认论师自己的宗派，在对三种边际进行观察之后，《义明》中说：“那是不正确的。”如果这样说，没有过失，因为那的意义是：在对三种边际进行观察之后，不生起大乘发心之无上菩提是不正确的之义。因此，自己的宗派是：菩萨修道者的相续中的发心，是所立宗，你不能生起无上菩提应成，你的前后每一个刹那也不能生起它，你的前后刹那同时出现汇集在一起也不能生起它，你的前后刹那次第出现也不能生起它的缘故。如果这样说，对于后一种边际，进行不成立的回答，并且作为它的成立因，因为害怕它刚一出现就立即消失。对于“法如梦幻故”这句话，以灯的譬喻的方式来回答周遍不成立，是先前《大疏》的究竟密意。在“法如梦幻故”的时候，观察三种结合的界限，观察实际意义，以及遣除诤论的方式这三者。其中第一者有破立两种。第一者中，有些人说：寂静涅槃平等性的结合，清净刹土的结合，善巧方便的结合这三者的最低界限在大乘的资粮道上，因为从那以后，有成为法身、报身和事业之不共因的结合的缘故。有些人说：这三者的最低界限从初地开始就有，因为在那里有现量证悟寂静涅槃自性不存在的结合的缘故。又有些人说：这三者的最低界限从大乘的加行道暖位开始就有，因为在那里有以修所生为主而证悟寂静涅槃自性不存在的平等性，以及有清净佛刹的结合，以及有以大乘发心的方式成办圆满利他的结合的缘故。如此宣说了三种宗派，其中第一
English
Because it is not intended to explicitly acknowledge the previously stated tenet, and because the latter tenet is answered with a very famous example. To this, some say: It should not be accepted as not acknowledging the teacher's own tenet, after examining the three extremes. In the 'Don Sal,' it says, 'That is not correct.' If you say that, there is no fault, because the meaning of that is: after examining the three extremes, not generating the unsurpassed Bodhi of the Mahayana Bodhicitta is not correct. Therefore, one's own tenet is: the Bodhicitta in the continuum of a Bodhisattva practitioner, is the subject, you should not generate unsurpassed Bodhi, each of your previous and subsequent moments also does not generate it, your previous and subsequent moments occurring simultaneously and gathering together also do not generate it, your previous and subsequent moments occurring sequentially also do not generate it. If you say that, for the latter extreme, the response of the unestablished sign is made, and as its proof, because of the fear that it will disappear immediately after it appears. For 'Dharmas are like dreams,' answering the unestablished pervasion with the example of a lamp is the ultimate intention of the previous 'Great Commentary.' At the time of 'Dharmas are like dreams,' examine the boundaries of the three combinations, examine the actual meaning, and the manner of dispelling disputes. Among these three, the first has two: refutation and establishment. In the first, some say: the combination of peaceful Nirvana equality, the combination of pure realms, the combination of skillful means, the lowest limit of these three is on the Mahayana path of accumulation, because from then on, there are combinations that become the uncommon causes of Dharmakaya, Sambhogakaya, and activity. Some say: the lowest limit of these three exists from the first ground, because there is a combination that directly realizes the non-existence of the nature of peaceful Nirvana. Again, some say: the lowest limit of these three exists from the heat of the Mahayana path of application, because there is equality that realizes the non-existence of the nature of peaceful Nirvana, mainly arising from meditation, and there is a combination that purifies the Buddha-fields, and there is a combination that accomplishes perfect benefit for others through the Mahayana Bodhicitta. Thus, three systems are proclaimed, among which the first
Tibetan
་ལ་ཆོས་སྐུའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུའི་དོན་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཉམས་ལེན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཆོས་སྐུའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་བྱེད་དམ། ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་ལམ་དུ་འཇུག་ཁ་མའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལའང་འབྲས་ཡུམ་ལ་ཉེ་བའི་གཞི་ཤེས་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་ནས་འབྲས་ཡུམ་ཐོབ་པར་ངེས་པའི་གཞི་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། ལུགས་གསུམ་ཆར་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་གནས་སྐབས་ན་རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དྲོད་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཡིན་ན་གནས་སྐབས་རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་ན་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་ཐལ། ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ངེས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཐེག་ཆེན་དྲོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཚོགས་སྒྲུབ་ཡོད་པར་ཐལ། དེར་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཚོགས་སུ་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་གྱི་ཁྱབ་པ་ཁས། གཞན་ཡང་ལུགས་དང་པོ་ལ། སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་འདུན་སྔོན་སོང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེའི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་འཇོག་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སློབ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐོབ་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ནས་ཡོད་དེ། དེ་སྒོམ་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སློབ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྒོམ་པར་བཤད་པ་གང་ཞིག སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་སེམས་དཔས་སློབ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དེར་ཐལ། སློབ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐོབ་པ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར། འོ་ན་རྩེ་སྦྱོར་སྒོམ་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སློབ་ལམ་བཞི་ཀ་
Chinese
那么，法身的不共之因的意义，是在大乘的修持中作为法身的不共之因呢？还是作为声闻、缘觉的不共法身之因呢？如果按照第一种说法，那么在大乘的资粮道中，没有这样的理由成立，因为在那里没有获得对无分别智慧的控制权。如果按照后一种说法，那么不遍及，因为在大乘道中刚入门的声闻阿罗汉的相续中，也有接近果母（指般若波罗蜜多）的基础识存在。因为他们的相续中，必定有从三个无数劫获得果母的基础识存在。承认周遍。对于三种情况共同来说，在大乘的加行道暖位时，必定有不退转的加行。因为在那时有从圆满菩提不退转的加行。承认周遍。如果不成立，那么因为如果是在暖位的菩萨，那么必定是暂时从圆满菩提不退转的缘故。另外，在大乘加行道中有接近菩提的加行。因为大妙法的智慧是必定从三个无数劫获得菩提的加行。还有，在大乘暖位时有积聚资粮。因为在那里有成为大菩提之因的积聚。三种情况都承认周遍。另外，对于第一种说法，如果是有获得轮回涅槃平等之加行的人，那么因为是不退转的僧众先驱，所以不遍及。因为它的最低界限适合安立在大乘的资粮道中。不能同意，因为（经中）说“获得有学众之法”。还有一些人说，轮回涅槃平等的最低界限是从大乘的加行道中有的，因为修习它的所依补特伽罗被说成是安住在加行道、见道、修道三者中的补特伽罗，因为说获得有学众之法的菩萨修习，凡是安住在加行道、见道、修道三者中的菩萨，都获得有学众之法。前者有道理，因为（经中）说“获得有学众之法”等等。那么，修习顶加行的所依补特伽罗是大乘的有学道四者
English
So, does the meaning of the uncommon cause of the Dharmakāya refer to being the uncommon cause of the Dharmakāya within the practices of the Mahāyāna? Or does it refer to being the uncommon cause of the Dharmakāya of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas? According to the first, there is no valid reason for such a thing to exist on the Mahāyāna path of accumulation, because there one has not gained control over non-conceptual wisdom. According to the latter, it is not pervasive, because even in the stream of a Śrāvaka Arhat who has just entered the Mahāyāna path, there is a basis consciousness close to the Fruition Mother (referring to the Prajñāpāramitā). Because in their stream, there must be a basis consciousness from which the Fruition Mother is definitely obtained from three countless eons. The pervasiveness is accepted. For all three cases in common, there must be irreversible practice in the heat stage of the Mahāyāna path of application. Because at that time there is irreversible practice from complete enlightenment. The pervasiveness is accepted. If it is not established, then because if it is a Bodhisattva abiding in heat, then it is necessarily temporarily irreversible from complete enlightenment. Furthermore, there is practice close to enlightenment on the Mahāyāna path of application. Because the wisdom of the Great Dharma Supreme is the practice that is definitely obtained from three countless eons of enlightenment. Also, there is accumulation of merit in the heat stage of the Mahāyāna. Because there is an accumulation that becomes the cause of great enlightenment. The pervasiveness of all three is accepted. Furthermore, for the first case, if one is a person who has attained the practice of equality of Samsara and Nirvana, then because one is a non-returning Sangha pioneer, it is not pervasive. Because its lowest limit is suitable to be established on the Mahāyāna path of accumulation. It cannot be agreed, because it is said (in the sutra) "Having obtained the Dharma of the assembly of learners." Also, some say that the lowest limit of the equality of Samsara and Nirvana exists from the Mahāyāna path of application, because the person who is the basis for meditating on it is said to be a person who abides in the three paths of application, seeing, and meditation, because it is said that the Bodhisattva who has obtained the Dharma of the assembly of learners meditates, and whoever is a Bodhisattva who abides in the three paths of application, seeing, and meditation, obtains the Dharma of the assembly of learners. The former is reasonable, because it is said (in the sutra) "Having obtained the Dharma of the assembly of learners," etc. So, is the person who is the basis for meditating on the peak practice all four of the Mahāyāna paths of learning?