Tibetan
་ནི་མདོ་ལས་གྲོང་དང་ཞེས་སོགས་དང་། རྩ་བར། དབང་སོགས་བཅས་པ་ཡི་ཞེས་དང་། དོན་གསལ་ལས། དབང་པོ་དང་རྟེན་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་དང་། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་གི་ངང་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་མདོ་ལས། གཡུལ་འགྱེད་ཀྱི་དོན་འཐབ་མོ་ཐོག་མར་སྨོས་པ་ནི། དང་པོར་ཞེན་པ་འགོག་ཚུལ་བསྟན་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་གཡུལ་འགྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་ངོས་འཛིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་གསུངས་པ་ནི། དང་པོར་གཡུལ་འགྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་ངོས་གཟུང་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེའི་མིང་ལ་ཞེན་པ་དགག་བྱར་བྱེད་པའི་དོན་ནོ། །འགྲེལ་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དངོས་སུ་འགྲེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །མིང་སྨོས་པའི་དགོས་པ་ནི། སྤང་གཉེན་དེ་གཡུལ་འགྱེད་པ་ལ་ཞེན་པ་ནི་སྡུག་ཀུན་ཤེས་པའི་དུས་སུ་བསལ་ཟིན་པས། འདིར་དེ་དག་གི་མིང་ཙམ་ལ་ཞེན་པ་འགོག་ཅེས་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། གཏམ་སྨོས་པས་ནི་དངོས་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་ཤེས་པའི་དུས་ཉིད་དུ་བསལ་ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགོག་པར་ཤེས་པ་ནི་གཏམ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །གནད་འདི་མ་རྟོགས་པ་ཁ་ཅིག སྤང་གཉེན་གཡུལ་འགྱེད་པ་དང་། གྲོང་གི་སྒྲས་བསྟན་པའི་དབང་པོ་དང་ཞེས་སོགས་དྲངས་ནས་གཡུལ་འགྱེད་ཐོག་མར་སྨོས་པ་ནི་ཉི་སྣང་དང་། འགྲེལ་ཆེན་དང་། ལེ་བརྒྱད་མ་ལྟར་བྱས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་བློ་གྲོས་ཁབ་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་ཉུངས་འབྲུ་སྦྱར་བ་སྟོན་པར་ཟད་དོ། །ཐམས་ཅད་རིག་པའི་གཞན་སྔ་ནས། མདོ་ལས་གཡུལ་འགྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་བཅད་པས་དང་ཞེས་འབྱེད་པའི་སྒྲ་ཐོབ་ཀྱི། ཡི་ཞེས་པའི་དྲུག་སྒྲ་འབྱུང་བ་མ་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་། རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཆར་ལས་དྲུག་སྒྲ་འབྱུང་ཞིང་། བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཚུལ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་པས་མ་དག་པ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་པ་གཉིས་ལས། གཡུལ་འགྱེད་ཀྱི་མིང་ལ་ཞེན་པ་འགོག་པ་ཙམ་བསྟན་ཞིང་། མདོ་དང་རྩ་བ་ལས་སྤང་གཉེན་གྱི་མིང་ལའང་ཞེན་པ་འགོག་པ་བསྟན་ཏེ། མདོ་ལས་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལའང་ཞེན་པ་མི་བྱ་བར་གསུངས་ཤིང་། རྩ་བར། བཅས་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ནུས་པ་བསྟན་ཏོ། །གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ལེགས་བཤད་དོ། །སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཐེག་དམན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ལས་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྗེས་ལ་མངོན་རྟོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་དེ་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ལས་ཟབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་དམན་གྱི་དེ་ལ་དེ་ལྟར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དོན་དམ་པར་བདེན་སྟོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་དེ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཁྱད་ཆོས་སུ་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་སུ་འཇོག་པ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་དམན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཁྱད་ཆོས་སུ་ལྡན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་དེ་ལ་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་ལྡན་མི་ལྡན་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་། སྒོམ་ལམ་ལ་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོར་ལྡན་མི་ལྡན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་དེ་སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་གཞུང་གི་དོན་ལ་རྩོད་པ་མིན་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ལས་ཟབ་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་རྩོད་པ་དེ། སྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྟེན་གྱུར་པ། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་ལ་རྩོད་པ་མིན་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་ཆོས་དབྱིངས་རིགས་སུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། ཆོས་དབྱིངས་རིགས་སུ་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི་འོག་གི་རྩོད་པ་ནི། འདིའི་ཚིག་ཟིན་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་ལ། བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་འདིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ཐེག་དམན་གྱི་དེ་གསུམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསྟན་པར་བཞེད་པ་ལ་དང་པོ་གཉིས་བསྟན་ཟིན་ནས་ཐ་མ་འདིར་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མཐོང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་སེམས་འཇལ་རྟོགས་གསུམ་བྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྗེས་ལ་མངོན་རྟོགས་དེ་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་འཆད་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་སྒོམ་ལམ་དེ་ལ་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དགུར་གྲངས་
Chinese
是经部中“村落”等等，以及根本中“权等一切”等等，和《义明》中“权力和所依城市等等”，以及《大疏》中“在那样的场合中，以自己的自性”等等所开示的。因此，经部中，战争的意义，首先说战斗，是首先显示了遮止执着的方式，然后在之后，是作战争者被认定的缘故。论典中与此相反地宣说，是首先认定作战争者，然后在之后，是对他的名字遮止执着的意义。大小疏的顺序是那样，是依次解释经部和论典本身的缘故。说名字的必要是，舍弃对治的战争的执着，是在知晓痛苦一切之时已经遣除了，此处说遮止对那些仅仅是名字的执着，即《大疏》中说：“说了言语，是因为对事物的形象的分别，在知晓痛苦和集之时就已经遣除了。知晓遮止，是显示了仅仅是对言语的形象的分别的对治品方面。”有些不理解这个要点的人，引用舍弃对治的战争，以及用村落的词语表示的权力和等等，说首先说战争是像日光和《大疏》和《八千颂》那样，这只不过是显示了用智慧的针尖粘上少量的芥菜籽罢了。一切智的其他人以前就说：“经部中战争等等，用‘和’字隔开，可以得到分开的语音，但是‘的’字的六格语音出现是不正确的。”但是，根本和疏中都出现了六格语音，并且是所说的主题，如前面所说，因此不是不正确的。然而，论师的两个疏中，仅仅显示了遮止对战争的名字的执着，经部和根本中也显示了遮止对舍弃对治的名字的执着，经部中也说了不要对村落和城市等等执着，根本中也显示了‘一切’这个词语的力量。这是雪山中以前没有出现过的善说。修行的道是深奥的。
English
It is indicated in the Sutra by "villages" etc., and in the Root text by "powers etc. all," and in the Don Sel by "powers and supports, cities, etc.," and in the Great Commentary by "in such a situation, by one's own nature," etc. Therefore, in the Sutra, the meaning of warfare, first mentioning combat, is because it first shows how to prevent attachment, and then afterwards, it is because the one who wages war is identified. In the treatises, it is said in the opposite way, which is to first identify the one who wages war, and then afterwards, it is the meaning of rejecting attachment to his name. The order of the Great and Small Commentaries is such because they are explaining the Sutra and the treatise themselves in order. The necessity of mentioning the name is that the attachment to the war of abandonment and antidote has already been eliminated at the time of knowing all suffering. Here it says to prevent attachment to those mere names, that is, the Great Commentary says, "By speaking of words, the discrimination of the form of things has already been eliminated at the time of knowing suffering and origin. Knowing the cessation is to show that it is on the side of the antidote to the discrimination of mere words." Some people who do not understand this point quote the war of abandonment and antidote, and the powers and so on indicated by the word village, saying that the first mention of war is like sunlight and the Great Commentary and the Eight Thousand Verses, which is just showing the application of a small amount of mustard seed to the tip of a needle of wisdom. Others of omniscience have said before, "In the Sutra, the word 'and' is obtained by separating the words 'warfare' etc., but the appearance of the sixth case of the word 'of' is incorrect." However, the sixth case appears in both the Root and the Commentary, and it is the main topic to be expressed, as mentioned earlier, so it is not incorrect. However, in the two commentaries of the teacher, only the prevention of attachment to the name of warfare is shown, and in the Sutra and the Root, the prevention of attachment to the name of abandonment and antidote is also shown. In the Sutra, it is also said not to be attached to villages and cities, etc., and in the Root, the power of the word 'all' is shown. This is a good saying that has not appeared before in the snowy mountains. The path of meditation is profound.
Chinese
在通达的阶段。有些人认为，大乘的修道法，就其法性而言，比小乘的修道法更深奥，因为大乘的随行是深奥的空性本质的现观。如果这样说，那么大乘的修道法，就其深奥的空性本质而言，不应比小乘的修道法更深奥。因为小乘的修道法也同样具备，因为它在胜义谛上是真实的空性。对此有人反驳说，大乘的修行，就其自性住种姓的特殊性而言，不应将这种自性住种姓视为大乘的种姓。因为小乘也具有自性住种姓的特殊性。回答说，这并不相同，因为自性住种姓具有是否具备修持大乘的特殊性这两种情况，而修道法则不存在是否具备深奥的空性本质这两种情况。还有些人认为，辩论“对于不可言说的事物”，不应与“修行的道路是深奥的”这一论典的意义相冲突。因为该论典并未表明大乘的修道法，就其深奥的空性本质而言，比小乘的修道法更深奥。如果这样，那么辩论“因为法界无有差别”，不应与“成为修行的所依”这一论典的意义相冲突。因为该论典并未表明法界是种姓。承认周遍。如果未成立，则法界应是种姓，因为未成立。自宗认为，下面的辩论是针对这句话的字面意义进行的，而所要表达的主要内容是通过证悟深奥的空性而产生的殊胜之处，因为在此论典中，旨在阐述大乘的加行道、见道和修道这三者比小乘的这三者更为殊胜，并且已经阐述了前两者，而此处阐述的是最后一个。在“决择支分与见道”的阶段。有些人说，在加行道、见道和修道的阶段，对于已经见到的意义进行意、量、证这三者的现观，是从阐述圆满加行道时开始阐述的大乘修道法的特征。那么，此处所阐述的修道法，从二地到十地之间，共有九个。
English
In the stage of realization. Some argue that the Mahayana path of meditation, in terms of its nature, is deeper than the Hinayana path of meditation, because the Mahayana's subsequent realization is of the essence of profound emptiness. If so, then the Mahayana path of meditation, in terms of its essence of profound emptiness, should not be deeper than the Hinayana path of meditation. Because the Hinayana path also possesses it in the same way, since it is truly empty in the ultimate sense. To this, someone objects that the Mahayana practice, in terms of its inherent nature and characteristics, should not be considered as belonging to the Mahayana lineage. Because Hinayana also possesses inherent nature and characteristics. The response is that they are not the same, because the inherent nature has the distinction of whether or not it possesses the special qualities of practicing Mahayana, while the path of meditation does not have the distinction of whether or not it possesses the essence of profound emptiness. Furthermore, some argue that the debate "regarding the inexpressible object" should not contradict the meaning of the text "the path of meditation is profound." Because that text does not show that the Mahayana path of meditation, in terms of its essence of profound emptiness, is deeper than the Hinayana path of meditation. If so, then the debate "because the realm of Dharma is without difference" should not contradict the meaning of the text "becoming the basis of practice." Because that text does not show the realm of Dharma as lineage. The pervasion is accepted. If it is not established, then the realm of Dharma should be lineage, because it is not established. The self-view is that the following debate is about the literal meaning of this sentence, and the main point to be taught is the excellence that arises from realizing profound emptiness, because in this text, the intention is to explain that the Mahayana's path of joining, seeing, and meditating are superior to those three of the Hinayana, and the first two have already been explained, and this is the explanation of the last one. In the stage of "discriminating limbs and seeing." Some say that in the stages of the path of joining, seeing, and meditating, the Mahayana's subsequent realization of the meaning that has already been seen, through thought, measure, and realization, is said to be the characteristic of the Mahayana path of meditation that is taught from the time of explaining the complete path of joining. Then, the path of meditation taught here, from the second to the tenth ground, is counted as nine.