Tibetan
ཉིད་རིམ་བཞིན། དབང་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་གང་ཞིག་གདུང་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། དེ་གང་ཞིག་སིམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་གང་ཞིག་སིམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། དེ་གང་ཞིག་གདུང་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཙོ་སེམས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཤེས་ལའང་འགྲེའོ། །དེ་གཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཞེས་སོགས་སྦྱོར་ན། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་སེམས་བདེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དེར་ཐལ། བདེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཚོར་བ་ཡིད་བདེའི་དབང་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དེ་ཡིད་བདེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སིམ་གདུང་བར་མར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཚོར་བ་དེ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་སིམ་གདུང་བར་མ་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ན་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་སེམས་བྱུང་དང་། དེ་ལ་སྤྲོ་བའི་དང་། དེའི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་དང་། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་རང་སྟོབས་ཀྱི་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ཞེས་པ་རྣམས་དད་སོགས་དབང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་གཞག་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དད་པ་ཆོས་ཅན། དད་པའི་དབང་པོར་ཐལ། དེའི་མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། དེས་གཞན་བཞི་པོ་ལའང་འགྲེའོ། །དེ་རྣམས་ལ་འདོད་ན། དོན་གསལ་ལས། དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དབང་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མིན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དད་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དོན་གསལ་གྱི་ལུང་དོན་གྲུབ་ན། དེ་དེ་མིན་པའི་ཁྱབ་འབྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཡིན་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གཉིས་པོ་དེ་ཁྱོད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཐོང་ལམ་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་དང་། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་དང་། མི་སློབ་ལམ་གྱི་དེ་ན་ཡོད་པའི་དེ་དག་རིམ་བཞིན་དབང་པོ་ཐ་མ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དགུ་ནི་དད་སོགས་དབང་པོ་ལྔ། ཚོར་བ་བདེ་བ་ཡིད་བདེ། བཏང་སྙོམས་གསུམ། ཡིད་དབང་དང་དགུའོ་ཟེར་རོ། །མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆོས་ཅན། མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པའི་དབང་པོའི་མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མཐོང་ལམ་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་ཅིག་ཤོས་རྣམས་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། སྦྱོར་ལམ་སྟན་གཅིག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པའི་དབང་པོ་མེད་པར་ཐལ། མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཀུན་བཏུས་ལས། མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་གང་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ལ་དབང་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་གདགས་གཞི་མཐོང་ལམ་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་ལ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གདགས་གཞི་སྒོམ་ལམ་དང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་དད་སོགས་དབང་པོ་དགུ་ལ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། དང་པོའི་མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དེའི་ཚོགས་པ་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ། ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡོད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སས་བསྡུས་ཀྱི་དེ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། ཁམས་གོང་ན་དེ་དུ་ཡོད་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རང་གི་བདག་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ནང་གི་རྡུལ་ཕྲན་དྭངས་པ་དེ་མིག་གི་དབང་པོའི་མཚན་ཉིད། དེས་ལུས་དབང་གི་བར་དུ་འགྲེ།
Chinese
那么依次，在眼识的境中产生的感受，哪些是苦受，哪些是乐受，以及意识境中的感受，哪些是乐受，哪些是苦受呢？眼识，你应是主心，因为你的境中存在感受。同样，意识也一样。为了排除这一点，加上“根的识”和“意识的境中产生的”等等。以三禅地所摄的乐受心，应是之前的定义，因为是乐受，因为是成为其利益支分的感受。再说，它应是乐受的根，因为是那个定义。不能承认，因为三禅已经离欲于乐受。再说，如果说体验既非乐受也非苦受的感受是舍受的定义，那么以四禅地所摄的舍受，应是那个定义，因为是那个所指。如果承认，那么四禅中有乐受和苦受，因为是那个承认。不能承认，因为那里没有乐受和苦受。再说，对于自力相信善的所缘的心所，以及对它欢喜的，以及不忘失它的所缘境相的，以及对它心一境性的，自力地辨别它们的这些心所，这些安立信等五根的定义时，有些人说，资粮道者的相续中的信心，应是信根，因为是那个定义。其他四个也同样。如果承认这些，那么《义明》中说：“信心、精进、正念、禅定和殊胜的智慧不是根的自性”，这与此相违。他们这样说。那么，如果信等五根中的任何一个是，就必须是对于现证真谛具有主宰作用的根。如果《义明》的教证成立，那么存在它不是那样的周遍关系。如果承认，那么如果加行道的世第一法是，就必须是世间一切法中最殊胜的，因为是承认。如果承认，那么加行道
English
Then, in order, which of the feelings that arise in the sphere of eye consciousness are experienced as suffering, and which are experienced as pleasure, and which of the feelings in the sphere of mind consciousness are experienced as pleasure, and which are experienced as suffering? Eye consciousness, you should be the main mind, because there is feeling in your sphere. Likewise, it also applies to mind consciousness. In order to exclude this, add "consciousness of the senses" and "arising in the sphere of mind consciousness," and so on. The happiness mind included in the third dhyana ground should be the previous definition, because it is happiness, because it is the feeling that has become a beneficial branch of it. Again, it should be the root of mental happiness, because it is that definition. It cannot be admitted, because the third dhyana has already become detached from desire for mental happiness. Furthermore, if it is said that the feeling that experiences neither pleasure nor suffering is the definition of equanimity, then the equanimity feeling included in the fourth dhyana ground should be that definition, because it is that designatum. If admitted, then there are pleasure and suffering in the fourth dhyana, because that is the admission. It cannot be admitted, because there is no pleasure or suffering there. Furthermore, the mental factors of believing in virtuous objects by one's own power, and rejoicing in them, and not forgetting their object aspects, and being single-pointed in them, and discriminating them by one's own power, when establishing the definitions of the five faculties such as faith, some say that the faith in the continuum of the practitioner on the path of accumulation should be the faculty of faith, because it is that definition. The other four are the same. If these are admitted, then the Don Sel says, "Faith, diligence, mindfulness, concentration, and special wisdom are not the nature of the faculties," which contradicts this. That's what they say. Then, if any of the five faculties such as faith are, then it must be the faculty that has mastery over the realization of truth. If the Don Sel's statement is established, then there is a pervasive relationship that it is not that. If admitted, then if the highest dharma of the path of joining is, then it must be the most excellent of all worldly dharmas, because it is admitted. If admitted, then the path of joining
Chinese
小的殊胜（的事物）有法，应是如此，因为，如此之故。如果承认，则不应是，因为有比你更殊胜的事物，因为中等和大的这二者比你更殊胜之故。还有，见道之聚中所具有的信等九根，以及修道之聚中所具有的信等九根，以及无学道之聚中所具有的那些，依次是最后三根的体性，九根是信等五根，受乐、意乐、舍三种，意根等九根这样说。见道无间道有法，应是未知当知根的体性，因为所诠是彼之故。不能承认，因为见道之聚中所具有的信等九根是不可能的，因为在彼之聚中所具有的信等九根中的任何一个，则其他的就必须不是。此外，加行道一座上的状态中，应无未知当知根，因为如果未知当知根，则必须是那个体性之故。如果承认，《摄类学》中说：“何为未知当知根？是加行道和见道的十五刹那所自在者。”与此相违。还有，所依是见道之聚中所具有的信等九根，假立的无漏根，以及同样地，所依是修道和无学道之聚中所具有的信等九根，假立的无漏根等，依次是那三者的体性吗？如果是，那么，以第四禅的实有为所依的见道无间道，有法，应是第一个的体性，因为所诠是彼之故。如果承认，则依于彼的彼之聚中，应有受乐、意乐根，因为承认彼之故。如果承认，则第四禅地所摄的彼二者应有。第二，分为，本体的认识，以及于上界有多少的分析两种。第一，作为自己的近取因的眼识生起的因，安住于种姓中的内部清净微尘，是眼根的体性。由此及于身根之间进行解释。
English
The small superior (thing) has the property of being so, because, for that reason. If admitted, then it should not be, because there is something more superior than you, because the middle and the large, these two are more superior than you. Also, the nine faculties of faith etc. that are in the collection of the path of seeing, and the nine faculties of faith etc. that are in the collection of the path of meditation, and those that are in the collection of the path of no more learning, are respectively the nature of the last three faculties, the nine faculties are the five faculties of faith etc., feeling pleasure, mental pleasure, three of equanimity, mental faculty and nine faculties, so it is said. The uninterrupted path of the path of seeing has the property of being the nature of the faculty of what is not known will be known, because the signified is that. It cannot be admitted, because it is impossible for the nine faculties of faith etc. to be in the collection of the path of seeing, because if any one of the nine faculties of faith etc. that are in that collection, then the others must not be. Furthermore, in the state of being on one seat of the path of application, there should be no faculty of what is not known will be known, because if it is the faculty of what is not known will be known, then it must be that nature. If admitted, the Compendium says, "What is the faculty of making what is not known known? It is the one who has power over the fifteen moments of the path of application and the path of seeing." This contradicts it. Also, the basis of imputation is the nine faculties of faith etc. that are in the collection of the path of seeing, the uncontaminated faculty that is imputed, and similarly, the basis of imputation is the nine faculties of faith etc. that are in the collection of the path of meditation and the path of no more learning, the uncontaminated faculties that are imputed, etc., are respectively the nature of those three? If so, then, the uninterrupted path of the path of seeing that relies on the actual basis of the fourth dhyana, has the property of being the nature of the first, because the signified is that. If admitted, then in that collection that relies on it, there should be the faculties of feeling pleasure, mental pleasure, because of admitting that. If admitted, then those two that are included in the fourth dhyana ground should exist. The second is divided into two: the recognition of the entity, and the analysis of how many there are in the upper realms. The first is: the internal clear atom that abides in the lineage of producing the eye consciousness that has become the immediate cause of oneself, is the nature of the eye faculty. This is explained up to the body faculty.