Tibetan
ཕྱིར། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། སྐབས་ལྔ་པར་རྟོགས་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ་གདགས་ཆོས་གང་ཟག་ལ་རྫས་ཡོད་དང་བཏགས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་དེ་དངོས་སུ་བསྟན། གདགས་གཞི་ཆོས་ལ་རྫས་ཡོད་བཏགས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན། རྒྱས་བཤད་དུ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་བསྟན་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྐབས་ལྔ་པའི་རྟོག་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་གཞུང་དང་། རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གཞུང་གཉིས་པོ་བསྟན་ཚུལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔ་མ་ལ་བསྒྲིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐབས་བཞི་པའི་གཞུང་གཉིས་པོ་དེ་རྣམ་པའི་གཞི་བསྟན་ཚུལ་མི་མཚུངས་པར་ཐལ། སྐབས་ལྔ་པའི་གཞུང་གཉིས་པོ་དེ་རྟོག་པའི་ཡུལ་བསྟན་ཚུལ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་རྟགས་སྒྲིག་མཚམས་ལ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། སྐབས་ལྔ་པའི་རྟོག་པ་མདོར་བསྟན་དུ་རྟོག་པའི་ཡུལ་གང་ཟག་ཏུ་བསྟན་ཞིང་། རྒྱས་བཤད་དུ་དེའི་ཡུལ་ཆོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་གཞི་དེ་གཞི་ཡིན་པར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུའང་མདོར་བསྟན་གྱི་རྣམ་པའི་གཞི་དེ་བདེན་བཞིར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་གཟུང་སྟེ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་རྣམ་པ་ཉེར་བདུན་པོ་དེ་དོན་རྣམ་དང་ཤེས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དོན་རྣམ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དོན་རྣམ་ཁོ་ན་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་རྣམ་པ་ཉེར་བདུན་པོ་དེ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དང་བདུན་ཅུ་རྩ་གསུམ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་རྣམ་པ་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་གསུམ་པོ་དོན་རྣམ་ཡིན་པ་དང་། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། རྣམ་པ་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་དངོས་བསྟན་གྱི་རྣམ་པ་དོན་རྣམ་ཡིན་པ་དང་། ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་མདོར་བསྟན་དང་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གཞུང་གཉིས་ཀས་ཤེས་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ་གཞི་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དེ་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཞིང་། དེའི་དབྱེ་བ་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་གང་ཞིག རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གཞུང་གསུམ་གྱིས་མཁྱེན་གསུམ་སོ་སོའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་གཟུང་སྟེ། །ཞེས་པའི་སྐབས
Chinese
复次，彼曰：第五品中于略示现证之时，于所诠法补特伽罗执实有与假有，是为真实显示。于所诠之基法执实有与假有，是为间接显示。于广说中反是显示不应理，应是第五品之现证略示之论与广说之论二者显示之方式相同之故。若谓前一之理路已调整，则第四品之二论于形相之基所显示之方式不相同，应是第五品之二论于现证之境所显示之方式不相同之故。周遍与因已承诺。若不成立，应是彼处，第五品之现证略示中，现证之境显示为补特伽罗，于广说中，彼之境显示为法之故。若于根本承许，则不能，应是形相略示之基彼显示为基。于广说之时，亦将略示之形相之基彼显示为四谛之故。其他，从无有之形相开始，如是之品中，真实显示之二十七形相彼于义形与识形二者之中，应唯是义形。彼论于彼二者之中，唯义形真实显示之故。若承许，彼之时，真实显示之二十七形相彼非是基识之形相，应是承许之故。若承许，则三智之百七十三形相应成无有。又百七十三形相彼是义形，与三智之形相是识形之差别应成合理，应是形相广说之真实显示之形相是义形，与一切智自性乃三种形相之故，如是之品之形相是识形之差别应成合理之故。因已承诺。第二者，形相略示与广说之二论皆真实显示识形，应是形相略示之时，基识之智慧之差别彼显示为形相之体性，又彼之差别分为三智之三种形相为何耶？广说之三论以三智各自之形相彼即是广说之故。第三者，于某些，从无有之形相开始，如是之品。
English
Furthermore, he said: In the fifth chapter, during the brief presentation of realization, the imputation of substance and existence to the object of imputation, the person, is explicitly shown. The imputation of substance and existence to the basis of imputation, the dharma, is implicitly shown. It is unreasonable to show the opposite in the detailed explanation, because the way of showing the brief presentation of realization in the fifth chapter and the detailed explanation are the same. If it is said that the previous reason has been adjusted, then the way of showing the basis of the form in the two texts of the fourth chapter is not the same, because the way of showing the object of realization in the two texts of the fifth chapter is not the same. The pervasion and the sign are admitted. If it is not established, then it should be there, because in the brief presentation of realization in the fifth chapter, the object of realization is shown as the person, and in the detailed explanation, its object is shown as the dharma. If you accept the root, then you cannot, because the basis of the brief presentation of the form is shown to be the basis. Also, in the detailed explanation, the basis of the brief presentation of the form is shown to be the four truths. Furthermore, from the form of non-existence onwards, the twenty-seven forms that are explicitly shown from that chapter onwards should be only the object-forms among the two, object-forms and knowledge-forms, because that text explicitly shows only the object-forms among the two. If you accept, then the twenty-seven forms that are explicitly shown from that time onwards are not the forms of the base consciousness, because of that acceptance. If you accept, then the one hundred and seventy-three forms of the three wisdoms would be non-existent. Also, the difference between the one hundred and seventy-three forms being object-forms and the forms of the three wisdoms being knowledge-forms should be reasonable, because the forms that are explicitly shown in the detailed explanation of the forms are object-forms, and the difference between the forms of that chapter being knowledge-forms should be reasonable, because the nature of omniscience is three forms. The sign is admitted. Secondly, both the brief presentation of forms and the detailed explanation explicitly show knowledge-forms, because during the brief presentation of forms, the distinction of the wisdom of the base consciousness is shown as the characteristic of the form, and what is the division of that into three forms of the three wisdoms? Because the three texts of the detailed explanation explain in detail the forms of each of the three wisdoms. Thirdly, in some, from the form of non-existence onwards, such a chapter.
Tibetan
་ནས་དོན་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། དེར་མེད་པའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེར་ཐལ། ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས་གཟུང་སྟེ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་དོན་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། དེར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་དེ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་འདོད་ན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དོན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པར་ཐལ། མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རྟག་པར་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་། རྒྱུ་དང་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དོན་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། དེར་བདེན་བཞི་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་བདེན་པ་བཞི་པོ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་དང་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་སྐབས་ནས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དང་རྣམ་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ལ། འདིར་བསྟན་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རྟག་པར་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མིན་པར་ཐལ། ཐལ་བ་དང་པོ་ལ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་གཟུང་སྟེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉེར་བདུན་དངོས་སུ་མ་བསྟན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དངོས་སུ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱན་གཞུང་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། རྨི་ལམ་དང་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་རྨི་ལམ་ཉིད་ལ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། ཐལ་བ་གཉིས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལམ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཞེས་དང་། རྒྱས་བཤད་དུ་སྤྱིར་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར
Chinese
因此，应当得出结论：在其中真实地展示了事物的相状。因为在那里真实地展示了无有的相状。又，应当得出结论：在阐述道谛的相状时，真实地展示了梦境的相状。又，在“从忆念正念开始”的语境中，应当得出结论：在其中真实地展示了事物的相状。因为在那里真实地展示了如是的相状。如果认为这些是证悟它的智慧的差别，那么，应当得出结论：事物的相状是证悟事物的智慧的差别。因为无有的相状是证悟苦谛无常的智慧的差别；梦境的相状是证悟所取外境如梦的智慧的差别；如是的相状是证悟如是的智慧的差别。又，在“因和道与痛苦”等语境中，应当得出结论：在其中真实地展示了事物的相状。因为在那里真实地展示了四谛。又，四谛，作为法，从“因和道与痛苦”的语境开始，应当得出结论：是真实展示的相状。因为从那个语境开始，与真实展示和相状是同义的。以上是六个推论。第一个推论：这里所展示的无有的相状，不应是证悟苦谛无常的智慧的差别。因为第一个推论存在周遍关系。如果承认，那么，它不应是阿赖耶识的相状。因为承认了那个。如果承认，那么，“从无有的相状开始”等的论述，不应真实地展示阿赖耶识的二十七种相状。因为承认了那个。如果承认，那么，它就成了没有真实展示的庄严论典了。第二个推论：从“梦境”等语境所展示的梦境的相状，应当是梦境本身。因为第二个推论存在周遍关系。如果承认，那么，它就不应是。因为它属于安立为对治所知障的能立之理。在简略阐述第二道相状时，“因此，这些是修习作为彼等所知障之对治的具有染污之道”，以及在广说中，“一般来说，是成为所知障之对治的那些”这样说了的缘故。
English
Therefore, it should be concluded that the aspects of things are actually shown therein. Because the aspect of non-existence is actually shown there. Also, it should be concluded that when explaining the aspect of the truth of the path, the aspect of dreams is actually shown. Also, in the context of "starting from mindfulness," it should be concluded that the aspects of things are actually shown therein. Because the aspect of suchness is actually shown there. If it is thought that these are the distinctions of the wisdom that realizes it, then it should be concluded that the aspect of things is a distinction of the wisdom that realizes things. Because the aspect of non-existence is a distinction of the wisdom that realizes the truth of suffering as impermanent; the aspect of dreams is a distinction of the wisdom that realizes external objects as dreamlike; and the aspect of suchness is a distinction of the wisdom that realizes suchness. Also, in the context of "cause and path and suffering," etc., it should be concluded that the aspects of things are actually shown therein. Because the four truths are actually shown there. Also, the four truths, as phenomena, from the context of "cause and path and suffering," should be concluded to be the aspect of actual demonstration. Because from that context, it is synonymous with actual demonstration and aspect. These are six inferences. First inference: The aspect of non-existence shown here should not be a distinction of the wisdom that realizes the truth of suffering as impermanent. Because the first inference has pervasion. If it is admitted, then it should not be the aspect of the base consciousness. Because that is admitted. If it is admitted, then the treatise "starting from the aspect of non-existence," etc., should not actually show the twenty-seven aspects of the base consciousness. Because that is admitted. If it is admitted, then it becomes a treatise of adornment without actual demonstration. Second inference: The aspect of dreams shown from the context of "dreams," etc., should be the dream itself. Because the second inference has pervasion. If it is admitted, then it should not be. Because it is a type of realization that is established as an antidote to the obscuration of knowledge. In the context of briefly explaining the aspect of the second path, "Therefore, these are the paths with defilements that are cultivated as the antidote to the obscuration of knowledge of those," and in the detailed explanation, "In general, they are those that have become the antidote to the obscuration of knowledge," it is said.