Tibetan
གནས་སྐབས་སུ་བསྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པས་ལམ་བསྒོམས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེས་བདག་མེད་མི་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དུ་བདག་མེད་གཉིས་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདག་མེད་གཉིས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། དོན་རྣམ་གྱི་ཐ་སྙད་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པར་ཐལ། མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་གང་དག་དང་། རྟགས་གང་དག་དང་། མཚན་མ་གང་དག་དང་ཅེས་པའི་རྣམ་པའི་སྒྲས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་བླར། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དམན་པ་དང་། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྨན་གྱི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་སྐྱེ་མེད་གསུམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་པ་དང་། དོན་རྣམ་དེ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་སྐབས་སུ་དོན་རྣམ་བསྒོམ་པས་ཅིག་ཤོས་དེ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག དེའི་སྐབས་སུ་ཤེས་རྣམ་སྒོམ་ན་དོན་རྣམ་སྒོམ་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྐབས་སུ་དེ་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཀེང་རུས་ཡིན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་སྐབས་སུ་དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་སྒོམ་པ་མེད་པར་ཐལ། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་དེ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ཞེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྒོམ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ན་རྟོགས་བྱ་མིན་དགོས་པར་ཐལ། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡིན་ན་བསྒོམ་བྱ་མིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དེའང་དེའི་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློའི་རྒྱུན་དེའང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པ་བཟང་པོ་ན་རེ། རྣམ་པ་སྟོན་པའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལས་དོན་རྣམ་དང་ཤེས་རྣམ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་སྟོན་ཏེ། མདོ་ལས། ཡུམ་འདི་ནི་མ་མཆིས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པས་ཤེས་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན། བཀའ་སྩལ་པ། ནམ་མཁའ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པས་དོན་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན། བསྟན་བཅོས་ལས། གཞི་ཤེས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། །རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་མཚན་ཉིད་དེ། །བདེན་པ་བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་རུ་འདོད། །ཅེས་པས་དོན་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན། ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །རྣམ་པ་ཤེས་བྱ་མཚན་ཉིད་དེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་ཕྱིར། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་པས་ཤེས་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འབྲེ་ཨར་ན་རེ། མདོར་བསྟན་གྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་རྣམ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས། དོན་རྣམ་ཤུགས་ལ་བསྟན། རྒྱས་བཤད་དུ་དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་བསྟན་གསུང་ངོ་། །དང་པོ་ལ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་དང་། ཐེག་དམན་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། གཞུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ཞིང་། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་རང་དོན་ཕྱིར། །ཉི་ཚེ་བ་ཡི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་པའི་གཞུང་གིས་ཐེག་དམན་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། འབྲེལ་མེད་དེ། དེ་འདྲའི་གཞུང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན། ཁྱེད་རང་གི་དེ་ལ་འབྲེལ་ཤིག་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། དེ་འདྲའི་གཞུང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། སྲིད་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དང་། དེ་ལ་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་སྲིད་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དངོས་སུ་བསྟན་པ་གང་ཞིག ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་ནི། །དེ་དག་བར་ན་གནས་པ་དེ། །དུས་རྣམ་མཉམ་ཉིད་མི་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་པས་སྲིད་ཞི་ལ་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མདོར་ན་གཞུང་དེ་དག་དངོས་སུ་མེད་པས་དངོས་བསྟན་ལ་མི་འཐད་ཅིང་། དོན་ཐོབ་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལའང་མཚུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དམ་བཅའ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྣམ་པ་མདོར་བསྟན་གྱི་གཞུང་དང་། དེ་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གཞུང་གཉིས་བསྟན་ཚུལ་མཚུངས་པའི་
Chinese
说是，因为是暂时的修习之果。第一，菩萨资粮道者修道，不损害自相续的实执，应成，因为他不修无我。承许宗。大乘见道中没有现量证悟二无我，应成，因为大乘加行道的阶段不可能以总义的方式修习二无我。承许宗。境相之词在经和论中宣说，应成，经中说：善现，哪些相，哪些征相，哪些特征等等，以相之词总摄一切法之故，以及《宝性论》中说：色之相劣等，以及《入行论》中说：药之相有哪些等等之故。第二，境生无三是所修之主要，与有境智三之相不是所修之主要，此差别合理，应成，因为彼立宗之故。又，不净观之定时，识相不是所修之主要，与境相是，此差别合理，应成，因为彼时修境相遍及修彼另一之故。彼时修识相不遍及修境相，因为彼时有彼不遍及有彼之故。若不成立，则应成，一切地基皆为骨架，因为彼时有显现彼之识之故。次第承许。第三，大乘资粮道中没有修习智三之相，应成，因为智三之彼不是所修相之故。承许宗。若许，则与“三一切智性是完全了知”之论典相违。又，菩萨之加行道法，你不是所修，应成，因为你是修习之智之故。遍及承许。若许，则加行修习者之补特伽罗不应理。此外，如果是证悟之智，则必须不是所证悟，如果是修习之智，则必须不是所修。第二，菩萨之所修相，不遍及是识相，因为境二无我彼二也是彼之所修相之故，以及证悟彼
English
It is said to be because it is the fruit of temporary cultivation. First, it follows that a Bodhisattva on the accumulation path does not harm the self-grasping in his own mind-stream by cultivating the path, because he does not cultivate selflessness. The sign is accepted. It follows that there is no direct realization of the two selflessnesses on the Mahayana path of seeing, because it is impossible to cultivate the two selflessnesses in the general sense during the stage of the Mahayana path of joining. The sign is accepted. It follows that the term "object-aspect" is taught in the Sutras and Treatises, because the Sutra says: "Subhuti, whatever aspects, whatever signs, whatever characteristics, etc.," because the word "aspect" includes all phenomena, and the Uttaratantra says: "The aspect of form is inferior," and the Bodhisattvacaryāvatāra says: "Whatever aspects of medicine there are," etc. Second, it is reasonable that the three unborn objects are the main objects of cultivation, and the aspects of the three knowledges of the subject are not the main objects of cultivation, because of that commitment. Also, it is reasonable that during the samadhi of ugliness, the consciousness-aspect is not the main object of cultivation, and the object-aspect is, because at that time, cultivating the object-aspect pervades cultivating the other. If one cultivates the consciousness-aspect at that time, it does not pervade cultivating the object-aspect, because at that time, having that does not pervade having that. If it is not established, then it follows that all the ground is skeletons, because at that time there is the consciousness that appears there. Accepted in order. Third, it follows that there is no cultivation of the aspects of the three knowledges on the Mahayana accumulation path, because that of the three knowledges is not the object of cultivation. The sign is accepted. If asserted, then it contradicts the scripture: "The three omniscient natures are completely known." Also, the Bodhisattva's path of joining, you are not the object of cultivation, it follows, because you are the mind of cultivation. The pervasion is accepted. If asserted, then it follows that the person who cultivates the joining does not exist. Furthermore, if it is the mind of realization, then it must not be the object of realization, if it is the mind of cultivation, then it must not be the object of cultivation. Second, if the object of cultivation of a Bodhisattva is an aspect, then it is not necessarily a consciousness-aspect, because the two selflessnesses of objects are also the aspects of its object of cultivation, and realizing that
Chinese
因为心的相续也是如此。第四，关于破、立、舍三者。第一，精通智慧的吉祥称说，显现相的经和论典两者都直接显示了义相和识相。经中说：“此母是无有之彼岸。”由此直接显示了识相。又说：“虚空无所缘故。”由此直接显示了义相。论典中说：“以根本识的差别，名为相，是其体性。以四谛的差别，认为那是四种相。”由此直接显示了义相。“以识的差别，相是所知，是其体性。因为一切智是三种相，所以认为那是三种相。”由此直接显示了识相。阿热说，在略说时直接显示识相，而义相是间接显示。在广说时则相反。第一，在“发心是为了利他”的时候，大乘的发心和小乘的发心两者都被直接显示。因为该论典直接显示了大乘发心，并且“发心是为了自利，希求短暂的菩提”的论典直接显示了小乘发心。承认周遍。对此有人说，没有关系，因为没有那样的论典。那么，你和它一点关系都没有，因为没有那样的论典。同样，“此岸彼岸非边际”的时候，不处于有寂的根本识和处于有寂的根本识两者都被直接显示。因为该论典直接显示了不处于有寂的根本识，并且“此岸彼岸非边际，处于它们之间，因为不了解时和相的平等性，所以认为是般若波罗蜜多”由此直接显示了处于有寂的根本识。总之，那些论典实际上没有，所以不适合直接显示，而意义上的获得对一切都一样。第二，那个立宗不合理，因为略说相的论典和广说它的论典两者的显示方式相同。
English
Because the continuum of mind is also like that. Fourth, regarding the three aspects of refutation, establishment, and abandonment. First, Drakpa Gyaltsen, the master of wisdom, says that both the sutras and treatises that explain aspects directly show both the object-aspect and the knowledge-aspect. In the sutra, it says, "This mother is the perfection beyond non-existence," which directly shows the knowledge-aspect. It also says, "Because space has no object of focus," which directly shows the object-aspect. In the treatise, it says, "By the distinction of the base consciousness, it is called aspect, which is its nature. By the distinction of the four truths, it is considered to be four aspects," which directly shows the object-aspect. "By the distinction of consciousness, the aspect is the knowable, which is its nature. Because omniscience is of three aspects, it is considered to be three aspects," which directly shows the knowledge-aspect. Dre'u Ar says that in the concise explanation, the knowledge-aspect is directly shown, while the object-aspect is indirectly shown. In the detailed explanation, it is shown in the opposite way. First, in the case of "generating the mind for the sake of others," both the Mahayana mind generation and the Hinayana mind generation are directly shown. Because that very text directly shows the Mahayana mind generation, and the text "generating the mind for the sake of oneself, desiring temporary enlightenment" directly shows the Hinayana mind generation. The pervasion is accepted. To this, someone says, it is irrelevant because there is no such text. Well then, you have no connection to it at all, because there is no such text. Similarly, in the case of "this shore, the other shore, not the limit," both the base consciousness that does not abide in samsara and nirvana and the base consciousness that abides in samsara and nirvana are directly shown. Because that text directly shows the base consciousness that does not abide in samsara and nirvana, and "this shore, the other shore, not the limit, abiding between them, because it does not understand the equality of time and aspect, it is considered to be prajnaparamita," which directly shows the base consciousness that abides in samsara and nirvana. In short, those texts do not actually exist, so they are not suitable for direct showing, and the attainment of meaning is the same for all. Second, that proposition is unreasonable, because the way of showing the text that concisely explains the aspects and the text that elaborately explains it is the same.