Tibetan
ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་མི་སློབ་པའི། །དངོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། དམ་བཅའ་དང་པོ་ལ། རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བདེ་དོན་གཉེར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་སྒོམ་ན། དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡུད་པ་ལས། གལ་ཏེ་རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་བྱང་ཆུབ་རེག་འདོད་ན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞིང་མི་མཁས་དེ་ནི་སྤྱོད་པ་ཉམས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱབ་པའང་མ་ངེས་ཏེ། ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་གྱིས་མ་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རེད་མདའ་བ་ན་རེ། བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་ཡིན་ན་ཤེས་རྣམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅིང་། དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་ནི་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དོན་རྣམ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱ་རྣམ་པ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ཐ་སྙད་མདོ་བསྟན་བཅོས་གང་ལས་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུང་། འབྲེ་ཨར་ན་རེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་ལ་ཤེས་རྣམ་དང་དོན་རྣམ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དོན་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྒོམ་པས་ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་རྣམ་ཡོད་ན་ཤེས་རྣམ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་ཏེ། དེ་བསྒོམས་པས་དོན་རྣམ་བསྒོམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཅིག་ཤོས་དེ་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ན། ཟླ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་ཞེས་གསུང་ངོ་། །ཡང་བོད་ཁ་ཅིག ཤེས་རྣམ་བསྒོམ་བྱའི་རྣམ་པ་མིན་ཏེ། དེས་སློབ་པའི་སྐབས་སུ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་། མི་སློབ་ལམ་གྱི་
Chinese
因为，经部中说：菩萨们对于声闻的道是什么，缘觉的道是什么等等。又，这有周遍的必要。如果是应学的，那么一定是菩萨应学的。如《入行论》中说：佛子们不学的，任何事物都不存在。如果这样说，那么第一个立宗，自己独自寻求寂静的生起心，是法。因为，这是小乘所修习的行相。如果认为这是根本，那么就不是这样。如果菩萨的相续中你修习，那么他的戒律就会毁坏。如《宝积经》中说：如果自生缘觉阿罗汉想要证得菩提，那么戒律毁坏，不聪明，他的行为就会衰败。第二个论证的周遍也不确定，如果是应修习的，那么一定是菩萨应修习的。如果是应了解的，那么一定是菩萨应了解的。承认周遍。如果这样认为，那么声闻的资粮道就不确定。第三个有破立两个方面。第一个方面，热达瓦说：如果是所修的行相，那么一定是识相周遍。而义相不是所修的行相。因为修习行相的必要是为了使所修的行相达到极致。而义相无法达到极致，所以义相不是所修的行相。因为这个词语在任何经论中都没有阐述。仲额说：菩萨所修的行相有识相和义相两种，其中义相是所修的主要，因为修习它会变成修习识相。因为有义相就一定有识相周遍。识相不是所修的主要，因为修习它不会变成修习义相。因为有它不一定有另一个周遍。如果不成立，那么就会有二月。因为有二月显现的根识。承认周遍。有些藏人说：识相不是所修的行相。因为在学习的时候，修习者的心和无学道的
English
Because, the Sutra says: Bodhisattvas, what is the path of the Hearers, and what is the path of the Solitary Buddhas, and so on. Also, it is necessary to have pervasiveness. If it is to be learned, then it must be learned by the Bodhisattva. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: There is nothing that the sons of the Conqueror do not learn. If you say so, then the first proposition, the mind of seeking peace and happiness alone, is the Dharma. Because, it is the aspect to be meditated upon by the Hinayana. If you think this is fundamental, then it is not so. If you meditate on it in the Bodhisattva's continuum, then his precepts will be broken. As it is said in the Sutra Collection: If a self-realized Arhat wants to attain Bodhi, then the precepts are broken, he is not wise, and his behavior will decline. The pervasiveness of the second proof is also uncertain. If it is to be practiced, then it must be practiced by the Bodhisattva. If it is to be known, then it must be known by the Bodhisattva. Acknowledge pervasiveness. If you think so, then the Hearer's path of accumulation is uncertain. The third has two aspects: refutation and establishment. In the first aspect, Redawa said: If it is the aspect to be meditated upon, then it is pervasive with the consciousness aspect. But the meaning aspect is not the aspect to be meditated upon. Because the necessity of meditating on the aspect is to make the aspect to be meditated upon reach the ultimate. But the meaning aspect cannot reach the ultimate, so the meaning aspect is not the aspect to be meditated upon. Because this term has not been explained in any sutra or treatise. Jung-ngor said: There are two aspects to be meditated upon by the Bodhisattva, the consciousness aspect and the meaning aspect, of which the meaning aspect is the main one to be meditated upon, because meditating on it will become meditating on the consciousness aspect. Because if there is a meaning aspect, there must be a consciousness aspect pervasive. The consciousness aspect is not the main one to be meditated upon, because meditating on it will not become meditating on the meaning aspect. Because if there is it, there is no pervasiveness of the other. If it is not established, then there will be two moons. Because there is a root consciousness of the appearance of two moons. Acknowledge pervasiveness. Some Tibetans say: The consciousness aspect is not the aspect to be meditated upon. Because when learning, the mind of the meditator and the path of no learning