Tibetan
རུང་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་གང་རུང་རྟགས་སུ་འགོད་པ་ཙམ་ཞིག་དངོས་སུ་བསྟན་ཞིང་། དེའི་དགོངས་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྗེས་ཐོབ་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྟགས་ལས་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་སྔོན་སོང་དཔོག་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས། མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་རྫོགས་བྱང་འབྱུང་རུང་དུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས། དེ་འབྱུང་རུང་གི་རྟགས་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སྒྲུབ་པ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་གསུམ་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་གསལ་ལས། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་འདི་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པ་ན་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་དྲངས་པ་ལྟར། འགྲེལ་ཆེན་ལས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དྲངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན། གསུམ་པ་ནི། ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་གི་རུང་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རུང་བ་ཉིད་རྟགས་སུ་བྱས་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གཟུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། མདོ་ལས་རྣམ་པ་དང་། རྟགས་དང་། མཚན་མ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མགོན་པོ་བྱམས་པ་དང་རྒྱས་སྲས་སེང་གེ་བཟང་པོ་གཉིས་ཐུགས་དགེས་པར་གྱུར་ཅིག གསུམ་པ་ལ། ཆོས་ཅན་གྱི་དོན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དོན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པ་དབང་རྣོན་སོགས་གསུམ་སྟེ། གོང་དུ་བཤད་ཟིན། གཉིས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་བཞི་བཅུའི་མཐར་ཐུག་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་གང་གིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ། གང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དོན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག སྤྱིར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་བསམ་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་། སྦྱོར་བས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་གཉིས་ལས། འདིར་བསམ་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཐོབ་ནས་བསམ་པས་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་ཐོབ་ནས་བསམ་པས་ཕྱིར་ལྡོག་ན་སྦྱོར་བས་ཀྱང་ཕྱིར་ལྡོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། བསམ་པས་ཕྱིར་ལྡོག་ན་ཐེག་ཆེན་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་གཏང་དགོས་ཤིང་། དེ་བཏང་ན་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྤྱོད་པའང་འདོར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པ་ཡིན་ན་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཉན་ཐོས་འཕགས་པའི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པ་དང་། དང་པོ་ཉིད་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་དེ་གཉིས་ལ་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་གཉིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་ལ་མྱུར་མི་མྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཅིང་། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱན་ལས། དེ་གཉིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མ་དག་ས་བདུན་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དབང་རྟུལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོས་ས་ཐོབ་ཀྱང་། །བློ་བརྟན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཇི་སྲིད་ས་བརྒྱད་མ་ཐོབ་པར། །དེ་སྲིད་ཐེག་པ་དམན་པས་འཇིགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལུང་དེའི་དོན་ནི་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐེག་དམན་དུ་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་གནས་སྐབས་སུ་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་བསལ་དངོས། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་སྤྱིར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་བསམ་པས་དང་སྦྱོར་བས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གཉིས་ལས། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི། བཀོད་ཚོད་ལ་བསམ་སྦྱོར་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཙམ་བཀོད་ཅིང་། སོང་ཚོད་ལ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སོང་སྟེ། གང་ཟག་འདི་རྣམས་གཏན་ཚིགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ཐེག་དམན་ལམ་དུ་མི་འཇུག་པར་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ནི་འདིར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དོན་མིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་མ་དག་སའི་བྱང་སེམས་དབང་རྟུལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག དེ་ཉིད་བསམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིར་ལྡོག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆོས་བཤེས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་ཙམ་དང་། དེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། རྩོལ་མེད་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་བཞི་གསུངས་ཀྱང་། སྐབས་འདིར་གཉིས་པ་དེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག འདིར་བསྟན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི
Chinese
将堪为有法的事物视为不退转而进行论证时，仅仅是实际展示了将四十四种理由中的任何一种作为依据。其意图是，阿阇黎通过后得位身语的特殊行为的标志，来推断先前存在的等持的证悟，这是果的理由。通过具备等持证悟的标志，来论证在没有其他乘的阻碍下，能够产生圆满菩提的自性理由。从能够产生的标志来论证不退转，这是非观待的理由。如是宣说了三种理由。其中第一种，在《义明》中说：“如是，通过获得包含忍和智的十六刹那，来展示。”第二种，如前所引，在《释大》中引用的《量释》的教证本身就展示了。第三种，通过那个教证本身的适合性，以随后的推断来把握，从而展示了适合性本身作为标志，从而展示了被视为不退转。所谓“被视为”，是因为经部中说：“具有相、标志和特征的菩萨，应当被视为不退转。”这是对经部的解释。愿怙主弥勒和广子狮子贤二者心生欢喜。第三，关于有法的事项，所要论证的法的意义，以及理由的意义，共有三种。其中第一种，有发心菩萨加行道者、利根者等三种，前面已经说过了。第二种，四十四种理由最终所要论证的法是不退转，因此，关于此，有以何者不退转，从何者不退转，不退转的意义解释三种。其中第一种，有些人说，一般来说，不退转有以意乐不退转和以加行不退转两种，这里是以意乐不退转，因为获得大乘加行道后，不可能以意乐退转，因为获得之后，如果以意乐退转，那么也必须以加行退转。如果以意乐退转，那么就必须舍弃自己相续中的大乘世俗菩提心，如果舍弃了它，那么也必须舍弃六度的行为。如果这样说，那么如果是大乘加行道者，那么自利也
English
When considering something as a subject of proof and arguing for its irreversibility, it is merely the actual demonstration of using any of the forty-four reasons as evidence. The intention behind this is that the teacher infers the prior realization of meditative equipoise from the signs of special conduct of body and speech in the subsequent attainment, which is the reason of the effect. Through the sign of possessing complete meditative equipoise, one argues for the nature reason that perfect enlightenment can arise without being interrupted by other vehicles. From the sign of being able to arise, one argues for irreversibility, which is the non-observation reason. Thus, three reasons are explained. The first of these is stated in the Don Sel (Meaning Clear): "Thus, it is shown by obtaining these, which are comprised of the sixteen moments of forbearance and knowledge." The second is shown by the very quotation from the commentary on the Pramāṇavārttika in the Great Commentary, as cited earlier. The third is shown by the statement in that same quotation, "The very suitability of application should be apprehended by subsequent inference," because suitability itself is taken as the sign, thereby showing that it is regarded as irreversible. The term "should be regarded" is because the sutra states, "A Bodhisattva who possesses those aspects, signs, and characteristics should be regarded as irreversible," which is an explanation of the sutra. May the protector Maitreya and the son of the Buddha, Simhabhadra, both be pleased. Thirdly, there are three aspects: the subject of the dharma, the meaning of the dharma to be proven, and the meaning of the reason. The first includes the Bodhisattva on the path of joining, those of sharp faculties, etc., as mentioned above. The second is that the dharma to be proven, which is the ultimate of the forty reasons, is irreversibility. Therefore, regarding this, there are three aspects: by what is it irreversible, from what is it irreversible, and an explanation of the meaning of irreversibility. The first of these: Some say that, in general, irreversibility is of two types: irreversibility by intention and irreversibility by practice. Here, it is irreversibility by intention, because once one has attained the Mahayana path of joining, it is impossible to regress by intention. For if one regresses by intention after attaining it, one must also regress by practice. If one regresses by intention, one must abandon the conventional Bodhicitta of the Mahayana that is present in one's own mindstream, and if one abandons that, one must also abandon the practice of the six perfections. If one says this, then if one is a Mahayana practitioner on the path of joining, then self-benefit also
Chinese
因为不可能生起作意的心，所以遍及于从心不退转。如果那样，因为遍及于从心不退转。如果承认，那么先证得声闻圣者之悟的大乘加行道者，和最初就进入大乘道的这二者，生不生起为自己利益作意的心，没有差别，因为承认那个。如果承认，那么这二者在获得大乘的证悟上，没有快慢的差别，因为承认那个。遍及并且不能承认，因为《现观庄严论》中说：“那二者再三地”。另外，处于不清净七地的菩萨钝根者的相续中，不可能生起为自己利益作意的心，因为那个承诺。不能承认，因为《金刚顶经》中说：“佛子虽得地，然非是坚固，如是未得八，尔时怖劣乘”。如果那个经文的意思是指在不清净七地的阶段，有堕入小乘的怖畏，那么，在那个阶段没有那个，因为在那个阶段不可能生起为自己利益作意的心。是真实的破除。因此，就自宗而言，一般对于不退转，要成立以心和加行不退转，有二者，以理证要成立的是：在安排方面，没有分开心和加行，只安排了不退转，在进行方面，是从加行方面进行不退转，因为这些补特伽罗以这些理由，仅仅成立了暂时不进入小乘道而获得圆满菩提。以心的力量不退转，不是这里的不退转的意义，因为在此要成立不清净地的菩萨钝根不退转是什么呢？因为那本身以心的力量有可能退转。第二是，论师法友说，仅仅菩提，和那个有差别，和超世间，和无勤作的不退转四种，但在此要取第二种。第三，有破立二者，第一，有些人认为，此处所说的不退转的
English
It is pervaded that the thought of giving up is impossible to arise. If so, it is pervaded by not turning back from the mind. If you admit, then there is no difference between the Mahayana practitioner who has previously realized the Shravaka Arya and the one who enters the Mahayana path from the very beginning, whether or not the thought of benefiting oneself arises again and again, because of admitting that. If you admit, then there is no difference between the two in obtaining the realization of Mahayana, because of admitting that. It is pervasive and cannot be admitted, because the Ornament says, "Those two again and again." Furthermore, it is impossible for the mind of a Bodhisattva with dull faculties who is in the impure seven grounds to arise with the thought of benefiting himself, because of that promise. It cannot be admitted, because the Vajrasekhara Sutra says, "Even though the son of the Victorious One has attained the ground, he is not steadfast, as long as he has not attained the eighth ground, he is afraid of the inferior vehicle." If the meaning of that sutra is that there is fear of falling into the inferior vehicle in the state of the impure seven grounds, then that is not present in that state, because it is impossible for the thought of benefiting oneself to arise in that state. It is a real refutation. Therefore, in our own system, in general, to prove non-retrogression, there are two ways to prove non-retrogression by mind and effort. What is to be proved by reasoning is: In terms of arrangement, non-retrogression is arranged without separating mind and effort, and in terms of progress, non-retrogression is achieved through effort, because these individuals, with these reasons, only prove that they will not temporarily enter the Hinayana path and attain perfect enlightenment. Non-retrogression by the power of mind is not the meaning of non-retrogression here, because what is to be proved here is the non-retrogression of a Bodhisattva with dull faculties in the impure ground? Because that itself can be reversed by the power of mind. The second is that the teacher Dharmamitra said that there are four types of non-retrogression: mere enlightenment, that which is special, that which is beyond the world, and that which is effortless, but here the second one should be taken. Third, there are two aspects: refutation and establishment. First, some say that the non-retrogression mentioned here