Tibetan
བློའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་། དེ་མེད་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་། འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་། འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློར་བྱེད་པ་ནི་མགོན་པོ་བྱམས་པའི་བཞེད་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། སྐབས་དང་པོ་དང་ལྔ་པར་ཡང་ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐབས་གསུམ་པར་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་ལ་དེར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། དུས་གསུམ་པོ་ལ་དེ་དང་དེར་ཞེན་པའི་བློ་དང་། སྦྱིན་སོགས་ལ་སྦྱིན་སོགས་སུ་ཞེན་པའི་བློ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ལ་ཉམས་ལེན་དུ་ཞེན་པའི་བློ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱབས་གནས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་བྱས་ནས་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྤང་བྱར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཉན་རང་གིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་པོ་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་གསུམ་ཆར་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དང་། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་འདིའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཞེས་པ་དང་། ཉི་ཚེ་བ་དང་སྣ་ཚོགས་ཉིད། །ཅེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཁོ་ན་སྟོན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཉན་རང་གིས་མ་རྟོགས་པར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཟབ་མོའི་འཁུ་འཕྲིག་ཅན་འཇིགས་པ། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ཁ་ཅིག་ལའོ། །ཞེས་དང་། སྡིག་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བ་འདས། །ཟབ་མོ་བཀོལ་བའི་དོན་དང་ལྡན། །མུ་སྟེགས་གཞན་དང་རང་ཉིད་ཀྱི། །གནས་མིན་སྐྲག་པས་མ་མྱངས་པས། །ཞེས་དང་། འཇུག་པ་ལས། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་བྱ་ལེན་པོ་གཏོང་པོས་སྟོང་། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་སྐབས་མ་ཐོབ་པ་དག་གིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་ཉན་རང་ལ་དེ་ཡོད་པར་བཤད་པ་དང་། བྱམས་པས་མཚན་མེད་རྟོགས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་ཉན་རང་ལ་དེ་མེད་པར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྔ་མས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་རིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པས་གཏན་ལ་འབེབས་པར་མཛད་ལ། དེའི་ཚེ་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་རིགས་ཅན་གསུམ་ཀ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རྟོགས་པ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་མ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་བརྗོད་བྱ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་དུ་དྲིལ་ནས་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་རང་གིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དུ་ལམ་རེ་རེའི་སྐབས་སུའང་ཐེག་དམན་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པའི་རྟོགས་པ་རེ་རེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཉན་རང་གིས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་བྱམས་པ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་གཉིས་ཀའང་བཞེད་ཅིང་། མཚན་མེད་དང་། དམིགས་མེད་དང་། སྤྲོས་བྲལ་མ་རྟོགས་པ་ནི་གཉིས་ཀའང་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་མི་མཐུན་པ་ཙམ་གྱིས་དགོངས་པ་མི་མཐུན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ནི་དགོས་པའི་དབང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། དགོས་པའང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་འགག་ཞིག་ནི་ཊཱི་ཀ་གཞིར་བཞག་ནས་བྱས་པ་ཡིན་པས་འདི་དང་འགལ་བར་སེམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཁ་ཅིག ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཆོས་ཅན། འབྲས་ཡུམ་ལ་རིང་བའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་ཏེ། འབྲས་ཡུམ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་ས་བོན་དངོས་སུ་སྤོང་མི་ནུས་པར་ཐལ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཉེར་ཞི་གཉིས་སུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པར་ཐལ་བ་དང་། སྒྲུབ་པའི་རྣམ་
Chinese
对于以心识的执著方式所取的相的戏论，称为法我；没有它，就称为法无我。在三轮中进行分别念的心识是执著法我的心识；在三轮中不进行分别念的心识是证悟法无我的心识，这是弥勒怙主的观点。《宝性论》中说：“何者三轮起分别，彼即说为所知障。”并且，在第一品和第五品中也说，对于境仅是假立而显现执著的心识，是菩萨道所断的主要所知障。并且，在第三品中也说，对于色等蕴的空性执著的心识，以及对于三时执著的心识，以及对于布施等执著为布施等的心识，以及对于菩提分法执著为修行的心识，以及对于如来执著为皈依处的心识等，都作为法我执，被说成是菩萨道的不共所断。像那样的法无我，声闻缘觉丝毫也没有证悟。菩萨的资粮道、见道、修道这三者，是通过证悟那样的法无我，而远远超胜于声闻缘觉的三道，在《现观庄严论》中非常清楚地说明了。并且，不共品的基智和，对治品的基智的差别，也是通过这个来区分的。并且，“那是从相的所缘处。”以及“短暂的和多种的。”等等的论典，似乎都在说明这个。像那样的法无我，声闻缘觉没有证悟，圣者龙树父子也是这样认为的。《宝鬘论》中说：“甚深之曲解，令某些菩提行者畏惧。”并且，“罪与福业皆已过，具足运用甚深义，异教徒与自宗之，非处怖畏未曾尝。”并且，《入中论》中说：“布施、施者、受者皆空性。”其注释中说：“那是尚未获得菩萨地位者所不能知晓的。”因此。龙树认为证悟蕴无自性就是法
English
The elaboration of characteristics that become the object of mental grasping is called the self of phenomena; the absence of that is called the absence of self of phenomena. The mind that conceptually thinks in the three spheres is the mind that grasps the self of phenomena; the mind that does not conceptually think in the three spheres is the mind that realizes the absence of self of phenomena, which is the view of Lord Maitreya. In the Uttaratantra, it says, "Whatever conceptually thinks in the three spheres is considered an obscuration of knowledge." Also, in the first and fifth chapters, it is said that the mind that manifestly clings to objects as merely imputed is the obscuration of knowledge, which is the main thing to be abandoned on the Bodhisattva path. Furthermore, in the third chapter, it is said that the mind that clings to emptiness of aggregates such as form, the mind that clings to the three times, the mind that clings to generosity as generosity, the mind that clings to the aspects of enlightenment as practice, and the mind that clings to the Tathagata as a refuge, are all considered as grasping the self of phenomena and are taught as the uncommon things to be abandoned on the Bodhisattva path. Such an absence of self of phenomena is not realized even slightly by Hearers and Solitary Realizers. The three paths of accumulation, seeing, and meditation of Bodhisattvas are far superior to all three paths of Hearers and Solitary Realizers through the realization of such an absence of self of phenomena, as is very clearly stated in the Ornament for Clear Realization. Moreover, the difference between the basis of knowledge of the opposing side and the basis of knowledge of the antidote is also distinguished through this. Furthermore, it seems that the texts such as "That is from the object of characteristics" and "Ephemeral and diverse" all point to this alone. Such an absence of self of phenomena is not realized by Hearers and Solitary Realizers, and the noble Nagarjuna and his spiritual sons also hold this view. In the Precious Garland, it says, "The twisting of the profound frightens some who strive for enlightenment." And, "Deeds of sin and merit are past, possessing the meaning of employing the profound, not experienced by fear of non-abode by other heretics and oneself." Furthermore, in the Entrance to the Middle Way, it says, "Giving, the giver, the recipient, are empty of giving." In its commentary, it says, "That is not knowable by those who have not attained the Bodhisattva stage." Therefore, Nagarjuna considers the realization of the selflessness of aggregates as the phenomena of
Chinese
说前者已经证悟了人无我，却说声闻缘觉有（人无我），弥勒认为证悟无相就是证悟法无我，却说声闻缘觉没有（法无我），这是什么原因呢？ 前者是根据《般若经》所说：“想要在声闻地学习的人，也应该学习般若波罗蜜多”等等，将成为三乘菩提之因的证悟无实的智慧，由理聚等进行抉择。当时，为了使自己的论著能够涵盖所有三种根器的人，所以没有明确阐述证悟的不同之处。后者是将《般若经》的所诠归纳为八现观，阐述大乘不共道的行相。当时，为了使自己的论著所调伏的众生只进入大乘道，所以在每一种道的场合，都阐述了胜于小乘的证悟。 总之，弥勒和龙树都认为声闻缘觉证悟了蕴的无自性。他们也都认为没有证悟无相、无缘和离戏。仅仅因为术语不同，并不会导致观点不同，因为术语是根据需要而设定的，而需要也已经说明了。 对他人的指责，有些是基于注释而提出的，所以不要认为这与此相矛盾，因为这仅仅是我个人在这个世界上所能理解的。 在“从相上执著”的章节中，有些人认为：声闻的见道无间道，是远离果母的基础识，因为是不善于修持果母的基础识，因为是执著基道果三者为相的基础识。 如果是这样，那么它就不能直接断除自己份位上的有情我执的种子，因为它是执著基道果三者为相的智慧。如果承认，那么它就不能通过直接断除的方式，将具有自续的补特伽罗引导到二涅槃，因为承认了这一点。 此外，它还应成为声义混淆的分别念，以及能立的方面。
English
The former says that they have realized the selflessness of persons, but says that the Hearers and Solitary Realizers have it (the selflessness of persons). Maitreya thinks that realizing the signless is realizing the selflessness of phenomena, but says that the Hearers and Solitary Realizers do not have it (the selflessness of phenomena). What is the reason? The former is based on the Prajnaparamita Sutra, which says, "Those who want to study in the Hearer's ground should also study the Prajnaparamita," etc., and the wisdom of realizing emptiness, which becomes the cause of enlightenment for all three vehicles, is determined by the collections of reasoning, etc. At that time, in order to make his own treatises cover all three types of people, he did not clearly explain the differences in realization. The latter summarizes the subject matter of the Prajnaparamita Sutra into eight realizations and explains the aspects of the Mahayana uncommon path. At that time, in order to make the beings tamed by his own treatises enter only the Mahayana path, he explained each realization that is superior to the Hinayana in each path. In short, both Maitreya and Nagarjuna believe that the Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of the aggregates. They also both believe that they have not realized the signless, the objectless, and the non-proliferation. Merely because the terms are different does not lead to different views, because the terms are set according to needs, and the needs have already been explained. Some of the accusations against others are based on commentaries, so do not think that this contradicts this, because this is only what I can understand in this world. In the section "From the perspective of clinging to signs," some people think that the Hearer's path of seeing, the uninterrupted path, is the basis consciousness that is far from the fruit mother, because it is the basis consciousness that is not good at practicing the fruit mother, because it is the basis consciousness that clings to the base, path, and fruit as signs. If so, then it cannot directly abandon the seeds of the self-grasping of sentient beings in its own share, because it is the wisdom that clings to the base, path, and fruit as signs. If you admit it, then it cannot lead the person with self-continuity to the two nirvanas by directly abandoning it, because you admit it. Furthermore, it should become the conceptual thought of confusing sound and meaning, and the aspect of the proof.