Tibetan
ས་ནས་ནི། །དངོས་སྟོབས་རིགས་པའི་ཧཱུྃ་སྒྲ་སྒྲོག་པའི་ཚེ། །ཕས་རྒོལ་ལོག་སྨྲའི་བགེགས་དཔུང་མ་ལུས་པ། །ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོའི་ཕ་མཐར་ཅིས་མི་འབྲོས། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱམས་པའི་གཞུང་ལས། ཉན་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་གཞག་གསུང་ཞིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལས་རྟོགས་པ་ལྟར་གསུངས་པའི་དོན་ལ། ཁ་ཅིག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཤད་ནས། དེ་གཉིས་དགོངས་པ་འགལ་བར་འདོད་པ་དང་། འགའ་ཞིག་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་མི་འགལ་བར་འདོད་པ་དང་། ཊཱི་ཀ་ལས། གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་མ་རྟོགས་པས་དགོངས་པ་མི་འགལ་བར་བཞེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་རུང་གཅིག་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་རྒྱང་རིང་དུ་དོར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་ངོས་མ་ཟིན་པའི་ནང་མཚན་ཕྱོགས་བཅུར་སྒྲོག་པའོ། །གསུམ་པ་ལའང་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཅིག་གནས་ན་ཡང་རེ་ཞིག་སྦ་བར་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཚན་མ་ངེས་པ་དག་གིས་ཀུ་ཅོ་མང་དུ་འདོན་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་འདི་ལྟར་བལྟ་སྟེ། སྤྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་བྱས་ནས་དེར་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དང་། དེ་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་བཞེད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། ཉན་རང་གིས་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་དང་འཇུག་བ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་ལུང་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཉན་རང་དང་བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མ་མཐོང་ངོ་། །ཉན་རང་གི་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་བྱམས་ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུའང་འགལ་བ་མེད་དེ། ཉན་རང་གིས་བདེན་མེད་མ་རྟོགས་པའི་ལུང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་དབུ་ཞབས་གང་དུ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆད་ན་བདེན་མེད་རྟོགས་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ངོས་གཟུང་ཞེ་ན། བདེན་པར་གཟུང་མ་གཟུང་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ། འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་
Chinese
从地上起，当发出事物力量理性的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）声之时，所有敌对的邪说魔军，为何不逃到广阔环境的尽头呢？这是中间的偈颂。第三，关于弥勒菩萨的论著中，宣说声闻和独觉没有证悟法无我的论述，以及龙树菩萨的论著中，如同已证悟般宣说的意义，有些人按照字面意思解释，认为这两者观点相违背；有些人认为两者都证悟了法无我，因此不相违背；还有论疏中认为，两者都没有证悟，因此观点不相违背。在这三种观点中，第一种是诋毁其中一方的基础，因此应该远远抛弃。第二种是，对于法之我和执著于法之我的自性没有认识，却在十方宣扬。第三种观点虽然也存在一些过失，但暂时应该隐藏，为什么呢？因为害怕那些理由不确定的人们发出太多的喧嚣。我个人是这样看待圣典的意义的：一般来说，将作为所取的五蕴执著为真实存在，并执著于此的念头是法我执，而证悟其为空性的念头是证悟法无我的念头，这是圣者龙树父子的观点。那时，声闻和独觉证悟了法无我，因为声闻和独觉证悟了作为安立基础的蕴体为无自性。珍宝鬘论和入中论本释的教证和理证仅仅是证明了这一点，而声闻、独觉和菩萨的证悟没有差别，这是我没有在龙树父子的论著中见到的。声闻和独觉的证悟在弥勒菩萨的论著中也没有矛盾，因为在现观庄严论的开头和结尾，无论在哪里寻找声闻和独觉没有证悟无自性的教证都找不到，而且，如果按照字面意思解释“凡夫与圣者的差别”的论述，就能成立证悟了无自性。然而，不使用证悟法无我的词语，是因为对于法我的认识方式不同。那么，应该如何认识呢？无论是执著为真实存在还是不执著，只要是在三轮中分别的
English
From the earth, when the sound of Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) of the power of reality and reason is proclaimed, why wouldn't all the opposing heretical demon armies flee to the far end of the vast environment? This is an intermediate verse. Thirdly, regarding the meaning of Maitreya's treatises, which state that Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not realize the absence of self of phenomena, and Nāgārjuna's treatises, which state that they realize it, some explain it literally, thinking that the two views contradict each other; some think that both schools realize the absence of self of phenomena, so they do not contradict each other; and the Ṭīkā considers that both schools do not realize it, so their views do not contradict each other. Among these three views, the first is the basis for slandering one of them, so it should be discarded far away. The second is to proclaim in ten directions the inner signs of not recognizing the nature of the self of phenomena and the clinging to the self of phenomena. Although there are some faults in the third view, it should be hidden for a while. Why? Because of the fear that those who are uncertain of the reasons will make too much noise. I personally view the meaning of the scriptures in this way: In general, the mind that clings to the five aggregates of appropriation as truly existent is the clinging to the self of phenomena, and the mind that realizes their emptiness is the mind that realizes the absence of self of phenomena. This is the view of the noble Nāgārjuna and his son. At that time, Śrāvakas and Pratyekabuddhas realized the absence of self of phenomena, because Śrāvakas and Pratyekabuddhas realized that the aggregates, which are the basis of imputation, are without inherent existence. The scriptural and logical proofs of the Ratnāvalī and the root text and commentary of the Madhyamakāvatāra only prove this much, and I have not seen in the treatises of Nāgārjuna and his son that the realizations of Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas are not different. The realization of Śrāvakas and Pratyekabuddhas is not contradictory in the context of Maitreya's teachings, because no matter where you look in the beginning and end of the Abhisamayālaṃkāra, you cannot find a scriptural proof that Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not realize the absence of inherent existence. Moreover, if you explain the statement "the difference between ordinary beings and noble ones" literally, it will establish the realization of the absence of inherent existence. However, the term "realization of the absence of self of phenomena" is not used because the way of recognizing the self of phenomena is different. So, how should it be recognized? Whether it is grasped as truly existent or not, as long as it is discriminating in the three spheres,