Tibetan
ཚན་འཛིན་གྱི་བློའི་དངོས་གཉེན་གང་ཞིག འབྲས་བུ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱབས་གནས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་འཐད་པ་བུད། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག སྐབས་གསུམ་པ་གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་རབ་དབྱེ་མ་ལུས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱི་གཞི་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན། གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་རབ་དབྱེ་མ་ལུས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་དམན་གྱི་གཞི་ཤེས་དེ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན། སྐབས་གསུམ་པ་གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག སྐབས་གསུམ་པར་བསྟན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན་ཐེག་དམན་ཡིན་དགོས་ཏེ། འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་ལས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། གཉེན་པོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར། དང་པོ་གཉིས་ལ་ཐེག་དམན་གྱི་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། མཚན་འཛིན་དུ་ཐལ། གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པར་ཐལ་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །བར་པ་གཉིས་ལ། ཐེག་དམན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་དེ་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་སྤང་བྱར་ཐལ། སྦྱོར་བ་དེ་གཞུང་དེའི་དོན་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་དམན་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་ལ། བདག་ལྟའི་རྟེན་གྱི་ག
Chinese
任何执著心的真实对治，果上的执著心，是因为那个如来是皈依处的执著心。如果不成立，那么“对国王等产生微弱的贪著”的论式就成立了。如果承认，那么就不应该是，因为是大乘圣者的智慧。因此，在“一切智性之理”的场合中，有些人说，在第三个场合，即讲解基智的场合中，法，应该要知道所有不共品和对治品的差别，因为应该要知道小乘的基智是不共品，菩萨的基智是对治品的差别。像这样的差别，法，应该要知道讲解基智的这个场合中，因为应该在那里证悟。还有些人说，讲解基智的这个场合中，法，应该要知道所有不共品和对治品的差别，因为应该要知道小乘的基智是被执著于基道果三者的执著所束缚的不共品，菩萨的基智是对治品的差别。像这样的差别，法，应该要知道第三个场合，即讲解基智的这个场合中，因为应该在那里证悟。还有些人说，如果第三个场合所显示的所依不共品的补特伽罗，那么一定是小乘，因为《释论·义明》中说：“在一切智性的场合中，按照那样讲述的方式，依次要知道声闻和菩萨等的不共品和对治品的差别。”对于前两者，小乘的基智，法，是执著，因为是从讲解基智的场合中所显示的不共品。如果承认，那么就成了声义混杂的分别，并且成了非瑜伽现量。对于中间两者，小乘相续的基道果三者执著为相的执著心，成了对治品基智的真实所断，因为那个论式是那个论的意义论式。如果承认，那么小乘就成了不费力气就能解脱了。对于第三个，我见之所依的
English
Whatever is the actual antidote to the mind of clinging, the mind of clinging to the result, is because that Tathagata is the mind that holds the refuge as true. If it is not established, then the reasoning "slight attachment to kings, etc." is established. If you admit it, then it should not be, because it is the wisdom of the Mahayana Noble Ones. Therefore, in the case of "the system of omniscience," some say that in the third case, when explaining the base-knowledge, the dharma, one should know all the differences between the dissimilar and the antidote, because one should know the difference between the base-knowledge of the Hinayana being the dissimilar and the base-knowledge of the Bodhisattva being the antidote. Such a difference, dharma, should be known in this case of explaining the base-knowledge, because it should be realized there. Some also say that in this case of explaining the base-knowledge, the dharma, one should know all the differences between the dissimilar and the antidote, because one should know that the base-knowledge of the Hinayana is the dissimilar bound by the clinging that clings to the three bases, paths, and results, and the base-knowledge of the Bodhisattva is the difference of the antidote. Such a difference, dharma, should be known in the third case, the case of explaining the base-knowledge, because it should be realized there. Some also say that if the person who is the basis of the dissimilar shown in the third case, then it must be Hinayana, because the commentary Don-gsal says: "In the case of omniscience, in the way it is explained, one should know the differences between the dissimilar and the antidote, such as the Shravakas and Bodhisattvas." For the first two, the base-knowledge of the Hinayana, dharma, is clinging, because it is the dissimilar shown from the case of explaining the base-knowledge. If you admit it, then it becomes a conceptualization of mixed sound and meaning, and it becomes a non-Yoga direct perception. For the middle two, the mind of clinging that clings to the three bases, paths, and results of the Hinayana continuum as characteristics, becomes the actual object to be abandoned of the antidote base-knowledge, because that reasoning is the meaning reasoning of that treatise. If you admit it, then the Hinayana becomes liberated effortlessly. For the third, the basis of the view of self
Tibetan
ང་ཟག་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུད་བླ་ལས། ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བདག་ལྟ་དང་། །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་ལྟོས་མེད་ཉིད། །འདོད་ཆེན་མུ་སྟེགས་ཉན་ཐོས་དང་། །རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་རྣམ་བཞི། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན་ཐེག་དམན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རང་ལུགས་ནི། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཆོས་ཅན། སྐབས་གསུམ་པ་གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད། ས་མཚམས་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག གཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། གཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། ཡང་མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་སྐབས་གསུམ་པར་བསྟན་པའི་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཟེར། དང་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དེ་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རྟོགས་ནས་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་རྣལ་འབྱོར་དེ་སྐབས་འདིར་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་དེ་ས་དང་པོ་མན་ཆད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ལས་འདའ་བ་དེ་ས་དང་པོ་ནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར།
Chinese
如果我是有漏者，那必然是外道，因为《宝性论》中说：“于法嗔恚我见者，畏惧轮回诸苦恼，于诸有情无悲悯，贪欲炽盛外道众，声闻自生四种障。”又，如果是根本智的所依补特伽罗，那必然是小乘行者，因为经中说“一切智唯是声闻与缘觉所有”。周遍成立。自宗认为，将基、道、果三者执为实有的实执相违品，与证悟基、道、果三者离戏的智慧是能对治品，这个差别，作为法，在第三品讲解根本智的场合中，是应当了解的，因为在那里是应当证悟的。“色等彼无常等”，在这一品中，观察根本智瑜伽的体性，以及观察界限，分为两个部分。第一部分分为遮破和安立两个方面。第一方面是：有些人说，证悟基无自性的智慧及其相应的（心所），以及证悟基无自性后修习的智慧及其相应的（心所），还有，后一个体性是在第三品中开示的根本智瑜伽的体性。对于第一种说法，佛陀的智慧，是所诠义，因为是那个体性。对于第二种说法，声闻的加行道，是那个体性，因为是所诠义，因为声闻的见道是根本智的缘故。对于第三种说法，声闻的根本智瑜伽，是那个体性，因为是所诠义，因为从那个品中暗示的根本智瑜伽的缘故，因为声闻的根本智，不是此岸，不是彼岸，不是边，因为是从那个品中暗示的根本智的缘故。第二方面是：证悟基、道、果三者离戏之后修习的方便智慧双运瑜伽，是这一品中真实开示的根本智瑜伽的体性。第二部分分为遮破和安立两个方面。第一方面是：有些人说，根本智瑜伽是在初地以下修习的，因为是为了从声闻乘的地位中超脱出来而修习的，既然如此，那么从其中超脱出来是从初地获得的缘故。
English
If I am an afflicted being, then I must be a non-Buddhist, because it is said in the Uttaratantra: "Those who are angry with the Dharma, who have a view of self, who are afraid of the sufferings of samsara, and who have no compassion for sentient beings, are the non-Buddhists with great desire, the Hearers, and the self-born, who have four kinds of obscurations." Also, if the person who is the basis of the fundamental wisdom is a Hinayana practitioner, then it must be so, because it is said that "omniscience is only for the Hearers and the self-enlightened ones." The pervasion is accepted. According to our own system, the characteristic that the conceptualization that grasps the three bases, paths, and results as characteristics is the opponent of the conceptualization, and the wisdom that realizes the three bases, paths, and results as free from elaboration is the antidote, is the subject. In the third chapter, in the context of explaining the fundamental wisdom, it is to be known, because it is to be realized there. "Form, etc., are impermanent, etc." In this chapter, examine the characteristics of the yoga of fundamental wisdom, and examine the boundaries, in two parts. The first part has two aspects: refutation and establishment. The first is: Some say that the wisdom that realizes the basis as without inherent existence, together with its corresponding (mental factors), and the wisdom that realizes the basis as without inherent existence and then meditates on it, together with its corresponding (mental factors), and also that the latter characteristic is the characteristic of the yoga of fundamental wisdom taught in the third chapter. For the first statement, the wisdom of the Buddha is the signified, because it is that characteristic. For the second statement, the path of preparation of the Hearers is that characteristic, because it is the signified, because the path of seeing of the Hearers is the fundamental wisdom. For the third statement, the yoga of fundamental wisdom of the Hearers is that characteristic, because it is the signified, because it is the yoga of fundamental wisdom implicitly taught from that chapter, because the fundamental wisdom of the Hearers is not this shore, not the other shore, not the edge, because it is the fundamental wisdom implicitly taught from that chapter. The second aspect is that the yoga of skillful means and wisdom in union, which is meditated on after realizing the three bases, paths, and results as free from elaboration, is the characteristic of the yoga of fundamental wisdom explicitly taught in this chapter. The second part has two aspects: refutation and establishment. The first is: Some say that the yoga of fundamental wisdom is to be meditated on below the first ground, because it is to be meditated on in order to transcend the ground of the Hinayana, and since that is the case, then transcending it is obtained from the first ground.