Tibetan
ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་དུ་མི་སྒོམ་སྟེ། དེར་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྒོམ་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཟེར། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་གང་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་ལམ་ནི་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་གཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ས་དང་པོ་མན་ཆད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ལས་འདའ་བ་དེ་ས་དང་པོ་ནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་སུ་ཐལ། དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེས་དེ་སྤང་བར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་དུ། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་མེད་པར་ཐལ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་དང་། གཉེན་པོ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་སྤང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ལམ་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་གདམས་ངག་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཁོ་ནར་ཉན་པར་ཐལ། དོན་གསལ་ལས། ལས་དང་པོ་པ་དེ་ལྟར་གདམས་ངག་ཐོབ་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་འབྱུང་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་ཁྱབ་པ་ཁས། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཙམ་ནི་རྒྱུན་མཐའི་བར་ན་ཡོད་དེ། རྒྱུན་མཐའི་བར་དུ་གཞིའི་ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་བག་ལ་ཉལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མཚན་འཛིན་རགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་མཚན་འཛིན་མངོན་གྱུར་པ་འབྱུང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། དོན་ལ་མེད་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་དང་། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་དང་། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་གང་ཞིག ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཆོས་ཅན། གཞན་དབང་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་སྦྱོར་བཞི་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་ནི་གཞན་དུ་འཆད་པར་འདོད་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཆོས་ཅན། གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་མི་རྟག་པར་སྒོམ་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་རྟག་པ་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཆད་མཐའ་སྒོམ་པར་ཐལ། རྟག་པའི་མཐའ་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། བདེན་འཛིན་སྒོམ་པར་ཐལ། ཡོད་འཛིན་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྟོགས་རིགས་གསུམ་མ་ཚང་བར་ཐལ། ཁྱོད་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་མེད་གསུམ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རྟོགས་རིགས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག
Chinese
不在第一地及以上修习，因为在那里已经超越了小乘的道位。据说，在那里不会持续修习对人无我的证悟。有些人说，那应该只在大乘的加行道上修习，那么这些修习的加行是什么呢？因为经中说“是加行道”。第一种情况，通达基的自性空性的智慧，应该在第一地以下修习，因为为了超越小乘的道位而修习，而超越小乘的道位是从第一地获得的。遍（所有情况）都认可。如果第一个理由不成立，那么基智的加行应该是通达人无我的证悟种类，因为为了超越小乘的道位而修习，因为那个不成立。如果承认，那么执著基、道、果三者为实有的执著，应该是人我执，因为那个承认。如果承认，那么声闻阿罗汉相续中的基智应该断除它。还有，在第一地及以上，“与行相违品”的场合中的相违品应该不存在，因为在那以上没有基智的加行。遍（所有情况）都认可，在解释相违品的时候，说“与行相违品”，以及在解释对治品的时候，说“断除行的加行”。第二种情况，大乘的修断包括执著相的对治，成为大乘修道之加行的近取道，应该只在大乘的加行道上修习，因为在那里说了加行道的名称。大乘的教言应该只在大乘的资粮道上听闻，因为《义明》中说，初学者如此获得教言，必定产生决择分之支分，所以说是决择分之支分。两种情况的遍（所有情况）都认可。第二种情况是，通常基智的加行仅仅存在于有边际的相续中，因为在有边际的相续中，存在对基法实执的习气。粗品执著相的对治需要在第七地之前修习，因为在第七地以下，可能会产生现行的执著相，那没有穷尽。ོགས་和རབ་རྫོགས་的时候。三种特性的定义依次是：实际上不存在，却因为认识而妄加执着的法；由自己的因缘和其他因素的影响而产生的缘起；以及最终通过推理的理智量所获得的获得之义。被称为事物最终的实相。第一种情况，事物作为有法，是所诠释的，因为具有该特性的缘故，即因为基础成立的缘故。如果认为是根本，则不应是，因为是其他自在的缘故。第二种情况，法身作为有法，是他自在的，因为具有该特性的缘故，即因为从修持自己的因缘四种结合而产生的缘起的缘故。如果认为是根本，则不应是，因为是常法的缘故。第三种情况，瓶子的法性作为有法，是该特性，因为是所诠释的缘故。如果认为是的，则不应是，因为不是最终通过推理的理智量所获得的缘故，即因为它的自性不成立的缘故。这些因为想要在其他地方阐述，所以在此不广说。痛苦等真谛的时候。大乘见道智忍刹那十六有法，是从讲解基础智的时候所阐述的大乘见道，即因为是远离三十二种增益的大乘真谛现观的缘故。有些人说，那个作为有法，应该观修色等无常，因为遮止色等常法后进行观修的缘故。如果承认，则不应是远离三十二种增益。如果这样说，那个作为有法，应该观修断边，因为遮止常边后进行观修的缘故。此外，远离四边戏论的离戏现量证悟的智慧作为有法，应该观修实执，因为遮止有执后进行观修的缘故。对方说，那个作为有法，你不具备三种证悟之理，因为你不是无常等十六种行相的缘故。如果这样问，如果现量证悟三种无我之智慧，则必须是无常等十六种行相，如果具有三种证悟之理的智慧，则必须是那样。如果承认，那么第八地菩萨相续中遮止一切戏论的灭尽定作为有法，是那样的，因为是补特伽罗的缘故。
English
It is not cultivated in the first ground and above, because there it has already transcended the stage of the Lesser Vehicle. It is said that there, the realization of the selflessness of persons is not continuously cultivated. Some say that it should only be cultivated on the path of joining of the Great Vehicle. Then, what are the practices of cultivating these? Because it is said in the scriptures, "It is the path of joining." In the first case, the wisdom that realizes the selflessness of the base should be cultivated below the first ground, because it should be cultivated in order to transcend the stage of the Lesser Vehicle, and that transcendence is obtained from the first ground. The pervasion is accepted. If the first reason is not established, then the practice of the base wisdom should be a type of realization that realizes the selflessness of persons, because it should be cultivated in order to transcend the stage of the Lesser Vehicle, because that is not established. If it is accepted, then the clinging to the characteristics of the three, base, path, and result, should be the clinging to the self of persons, because of that acceptance. If it is accepted, then the base wisdom in the continuum of the Hearer Arhat should abandon it. Also, in the first ground and above, the contradictory side in the case of "the contradictory side of conduct" should not exist, because there is no practice of base wisdom above that. The pervasion is accepted, because in explaining the contradictory side, it says "the contradictory side of conduct," and in explaining the antidote, it says "the practice of abandoning conduct." In the second case, the entering of the abandonment of cultivation of the Great Vehicle, the path of accumulation of the practice of the path of cultivation of the Great Vehicle that has become the antidote to the clinging to apprehended objects, should only be cultivated on the path of joining of the Great Vehicle, because there the name of the path of joining is mentioned. The instructions of the Great Vehicle should only be listened to on the path of accumulation of the Great Vehicle, because in the Meaningful Explanation, it says that when a beginner obtains such instructions, a branch of ascertainment will necessarily arise, so it is said to be a branch of ascertainment. The pervasion of both cases is accepted. The second case is that, in general, the practice of base wisdom only exists in a continuum with an end, because in a continuum with an end, there is the latent tendency of clinging to the reality of the base dharma. The antidote to coarse clinging to characteristics needs to be cultivated up to the seventh ground, because below the seventh ground, manifest clinging to characteristics may arise, and that is not exhausted.
English
When it comes to 'ogs and rab rdzogs.' The definitions of the three characteristics are, in order: a phenomenon that is imputed because of understanding it as existing when it does not actually exist; dependent arising that arises due to the influence of one's own causes and conditions and other factors; and whatever is found by the ultimate reasoning valid cognition, which is said to be the ultimate reality of an object. In the first case, the object as the subject is what is to be expressed, because of that characteristic, i.e., because the basis is established. If it is considered fundamental, then it should not be, because it is other-dependent. In the second case, the Dharmakaya as the subject is other-dependent, because of that characteristic, i.e., because it is dependent arising that arises from meditating on the combination of one's own causes and conditions. If it is considered fundamental, then it should not be, because it is permanent. In the third case, the nature of a vase as the subject is that characteristic, because it is what is to be expressed. If it is considered so, then it should not be, because it is not found by the ultimate reasoning valid cognition, i.e., because its nature is not established. These are not elaborated here because they are intended to be explained elsewhere. When it comes to the truth of suffering, etc. The sixteen moments of the Mahayana path of seeing, the knowledge of endurance, as the subject, are the Mahayana path of seeing explained from the time of explaining the basis of knowledge, i.e., because it is the direct realization of the Mahayana truth that is free from the thirty-two imputations. Some say that that, as the subject, should meditate on form, etc., as impermanent, because it meditates after preventing form, etc., from being permanent. If it is admitted, then it should not be free from the thirty-two imputations. If it is said that that, as the subject, should meditate on the extreme of annihilation, because it meditates after preventing the extreme of permanence. Furthermore, the wisdom of direct realization of freedom from elaboration, which is free from the four extremes of elaboration, as the subject, should meditate on the clinging to truth, because it meditates after preventing the clinging to existence. The opponent says that that, as the subject, you do not possess the three types of realization, because you are not of the sixteen aspects of impermanence, etc. If it is asked, if the wisdom of direct realization of the three selflessnesses, then it must be of the sixteen aspects of impermanence, etc., if the wisdom possesses the three types of realization, then it must be so. If it is admitted, then the cessation attainment that prevents all elaborations in the continuum of the eighth-ground bodhisattva, as the subject, is so, because it is a person.