Tibetan
ཏུ་རུང་བ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་གྲུབ་པར་ཐལ་བ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དོན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་བར་ཐལ། དེའི་རྒྱུད་ལ་གཉིས་པོ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་དོན་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཚང་བ་ལ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྒྱུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཡོད། མཐུན་རྐྱེན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་འཇུག་ཏུ་རུང་། འགལ་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་སྤང་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསུམ་པ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་དེ་སྤང་རུང་མ་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཡིན་པས་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནམ། མི་རྟག་པ་ཡིན་ཀྱང་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མེད་པས་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནམ། གཉེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་དེ་མི་ཤེས་པས་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མིན་ཏེ། སྒྲིབ་པའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲིབ་པའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་ཤེས་པས་དེའི་གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་ཤེས་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུའང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རམ་ཐབས་མེད་ཕྱིར། །ཡང་ན་ཐབས་ནི་མི་ཤེས་ཕྱིར། །སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས། །བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན། །རྒྱུ་ཡོད་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡི་ནི། །གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཊཱི་ཀ་ལས། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱ་ན་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཟིན་པའི་དུས་སྲིད་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དངོ
Chinese
可以这样理解。如果按照第一种方式，那么声闻和独觉的阿罗汉就不会成佛，因为他们的相续中没有大乘的发心。如果承认这一点，那么最终就会导致三乘的成立，并且另一个瑜伽行者也必须获得佛果，等等，这些经文的意义就无法成立了。如果按照后一种方式，那么一切有情众生的相续中，成佛的智慧的因的集合就必须是完整的，因为他们的相续中存在这两种因素。因此，因的集合完整的意义并不是指因的集合的刹那前后都是完整的，因为如果是那样，因的集合完整是不可能的。第二点是，一切有情众生都会成佛，因为一切有情众生的相续中都有成佛的因的种性，顺缘是佛的事业可以进入，违缘是障碍可以断除。第一个理由成立，因为《宝性论》中说：“圆满佛身是化现，以及法性无差别，有种性故有情众，恒常具有如来藏。”第二个理由成立，因为圆满的佛陀在轮回未空之前，利益有情众生是有必要的。第三个理由成立，如果障碍不能断除，是因为它是常法所以不能断除吗？或者虽然是无常法，但是因为没有断除的对治，所以不能断除吗？或者虽然有对治，但是因为不了解它，所以不能断除吗？如果按照第一种方式，那是不合理的，因为有产生它的因。第二种方式也不是，因为障碍的根本是执我，所以有对治它的证悟无我的智慧。第三种方式也不是，因为知道障碍的根本是执我，所以能够知道对治它的是证悟无我的智慧。正如《释量论》中所说：“常性故或无方便故，或者不知方便故，过失不能穷尽，如果这样全面思考，因为有因，以及因的对治，通过串习而穷尽。”第三点是， टीका（梵文罗马拟音：ṭīkā，注释）中说，有情成佛，那么有情成佛的时候并不普遍存在，因为事物
English
It can be understood in this way. If according to the first way, then the Arhats of Hearers and Solitary Buddhas will not attain Buddhahood, because their continuums do not have the Bodhicitta of the Mahayana. If this is admitted, then it will ultimately lead to the establishment of the Three Vehicles, and the meaning of scriptures such as "the other yogi must also attain Buddhahood" will not be established. If according to the latter way, then the collection of causes for the wisdom of Buddhahood must be complete in the continuums of all sentient beings, because these two factors exist in their continuums. Therefore, the meaning of the complete collection of causes does not refer to the completeness of the moments before and after the collection of causes, because if that were the case, the complete collection of causes would be impossible. The second point is that all sentient beings will attain Buddhahood, because the seed of the cause of Buddhahood exists in the continuums of all sentient beings, the favorable condition is that the activity of the Buddha can enter, and the unfavorable condition is that obscurations can be eliminated. The first reason is established, because the Ratnagotravibhāga says: "The perfect Buddha body is manifested, and the Dharmata is undifferentiated, because sentient beings have the lineage, they always have the Tathāgatagarbha." The second reason is established, because it is necessary for the perfect Buddha to benefit sentient beings until Samsara is empty. The third reason is established, if obscurations cannot be eliminated, is it because they are permanent and therefore cannot be eliminated? Or although they are impermanent, they cannot be eliminated because there is no antidote to eliminate them? Or although there is an antidote, they cannot be eliminated because they do not understand it? If according to the first way, that is unreasonable, because there is a cause that produces it. The second way is also not true, because the root of obscurations is self-grasping, so there is the wisdom of realizing selflessness that is the antidote to it. The third way is also not true, because knowing that the root of obscurations is self-grasping, one can know that the antidote to it is the wisdom of realizing selflessness. As the Pramāṇavārttika says: "Because of permanence or because of no means, or because of not knowing the means, faults cannot be exhausted, if one thinks about it comprehensively, because there is a cause, and the antidote to the cause is exhausted through familiarity." The third point is, the ṭīkā says, if a sentient being attains Buddhahood, then the time when the sentient being has already attained Buddhahood does not universally exist, because things
Tibetan
ས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ཐམས་ཅད་ཞིག་ཟིན་པའི་དུས་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཞིག་ཟིན་པའི་དུས་སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་འདོད་དེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་དུས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདི་ཚུན་ཆད་དུ་དངོས་པོ་ཡོད་ལ་ཕན་ཆད་དུ་དངོས་པོ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཞིག་ཟིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ཚུན་ཆད་དུ་སྔོན་པོ་ཡོད་ལ་ཕན་ཆད་དུ་སྔོན་པོ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཐམས་ཅད་ཞིག་ཟིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟག་དངོས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ཞིག་ཟིན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དུས་སྲིད་པར་ཐལ། དངོས་པོའི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། དུས་དེ་དངོས་པོ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་དུས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟག་དངོས་སུ་ཐལ། ཁྱོད་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ཞིག་ཟིན་པའི་དུས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཊཱི་ཀ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཟིན་པའི་དུས་སྲིད་པས་ཁྱབ་པ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤི་ཟིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་ཐམས་ཅད་འཆི་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། སྐྱོན་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། སྔ་མ་དེ་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཟིན་པའི་དུས་སྲིད་པར་ཐལ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཟིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་ཞེས་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་དེ་ཐམས་ཅད་ཤི་ཟིན་པའི་དུས་སྲིད་པར་ཐལ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། ཤི་ཟིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་ཞེས་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཁ་ཅིག སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱ། དེ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱ་ངེས་མིན་ཞེས་པ་ནི་ཁས་བླངས་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱའོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་དེ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་སམ་མ་དྲངས། དྲངས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱ་ངེས་སུ་ཐལ་ཞིང་། མ་དྲངས་ན་ཚད་མས་མ་ངེས་པའི་དོན་དམ་བཅའ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དེ་འཇུག་ཀྱང་སངས་རྒྱ་ངེས་མིན་པར་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། སངས་རྒྱ་བ་དང་རྒྱ་བར་ངེས་པ་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་འཁོར་བ་ལ་མཐའ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤོངས་གསུམ་ལས
Chinese
如是说，即使一切大地都会毁灭，但它们全部毁灭殆尽之时是不存在的。达谛迦论师说：非常想要一切事物都毁灭殆尽之时是存在的，因为一切事物都不存在之时是存在的，因为事物不存在是存在的。如果认为到此为止事物存在，而此后事物不存在的差别是合理的，因为一切事物都毁灭殆尽是可能存在的。那么，到此为止蓝色存在，而此后蓝色不存在的差别是合理的，因为一切蓝色都毁灭殆尽是可能存在的。如果不成立，那么蓝色，作为法，你应成为常有事物，因为你是从因产生的，你毁灭殆尽是不可能存在的。如是说。那么，事物不存在之时应存在，因为事物果的时事物不存在。承认这个理由。如果承认，那么那个时应不是事物。再说，时，作为法，你应成为常有事物，因为你是从因产生的，你毁灭殆尽之时是不可能存在的。又，达谛迦论师说：论中说，如果一切有情都成佛，那么一切有情都成佛之时遍及一切有情都已死亡，因为它们都遍及死亡。这不会成为过失，因为前者说的是有情成佛之时是可能存在的，而不是说一切有情都遍及成佛。如果这样，那么我们也不会说这样的过失，而是说一切都已死亡之时是可能存在的，而不是说遍及已死亡。又，达谛迦论师说：有些人说，一切有情都成佛，但它们不一定成佛，这是自相矛盾的承诺，因为你认为一切有情都成佛的这种确定性，是由量士的力量引导的还是没有引导的？如果引导了，那么一切有情都必定成佛，如果没有引导，那么以量士不确定的意义立宗，是可笑之处。如是说。如果承诺这个，那么这个过失就会产生，但没有承诺不一定成佛，因为成佛和确定成佛意义相同。第四，从那延伸出来，对于轮回有边无边进行考察，有破、立、舍三种。
English
It is said that even if all the lands are destroyed, there is no time when they are all completely destroyed. The Daratika commentator says: It is very desirable that there is a time when all things are completely destroyed, because there is a time when all things do not exist, because the non-existence of things is possible. If it is considered reasonable that there is a difference between things existing up to this point and things not existing after this point, because it is possible for all things to be completely destroyed. Then, it is reasonable that there is a difference between blue existing up to this point and blue not existing after this point, because it is possible for all blue to be completely destroyed. If it is not established, then blue, as a dharma, you should become a permanent thing, because you are produced from a cause, it is impossible for you to be completely destroyed. So it is said. Then, the time when things do not exist should exist, because things do not exist at the time of the fruit of things. Acknowledge this reason. If you admit it, then that time should not be a thing. Again, time, as a dharma, you should become a permanent thing, because you are produced from a cause, it is impossible for you to be completely destroyed. Again, the Daratika commentator says: In the commentary, it is said that if all sentient beings become Buddhas, then the time when all sentient beings have become Buddhas pervades all sentient beings who have died, because they all pervade death. This will not become a fault, because the former says that the time when sentient beings become Buddhas is possible, but it does not say that all sentient beings pervade Buddhahood. If so, then we will not say such a fault either, but say that the time when everything has died is possible, but not that it pervades death. Again, the Daratika commentator says: Some say that all sentient beings become Buddhas, but they do not necessarily become Buddhas, which is a self-contradictory promise, because do you think that the certainty that all sentient beings become Buddhas is guided by the power of the measure or not? If it is guided, then all sentient beings must become Buddhas, and if it is not guided, then establishing a proposition with a meaning that is not certain by the measure is a laughable matter. So it is said. If this is promised, then this fault will arise, but it is not promised that it is not certain to become a Buddha, because becoming a Buddha and being certain to become a Buddha have the same meaning. Fourth, extending from that, examining whether samsara has an end or not, there are three types: refutation, establishment, and abandonment.