Tibetan
སྐབས་གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་དཀའ་བའི་གནས་རྣམ་པར་བཤད་པ། སྐབས་གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་དཀའ་བའི་གནས་རྣམ་པར་བཤད་པ། ཐེག་གསུམ་ལམ་གྱི་དམིགས་རྣམ་མ་ལུས་པ། །ཐབས་ལྡན་དམིགས་མེད་བློ་ཡིས་ལེགས་རྟོགས་ནས། །རྣམ་མཁྱེན་འབྲས་བཟང་སྒྲུབ་པའི་དཔལ་ཡོན་ཅན། །ལམ་ཀུན་ཤེས་པའི་རྒྱལ་ཡུམ་དེ་ལ་འདུད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་ལམ་ཤེས་ཉིད། ཅེས་པའི་སྐབས་སུ། ལོ་ཙཱ་བ་དཔོན་སློབ་ཀྱི་བཞེད་པ་ལ། སྐབས་འདིའི་ཆོས་ལྔ་ཀའང་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། གེགས་ང་རྒྱལ་མངོན་གྱུར་པ་དང་བྲལ་བ། རྒྱུའི་རྐྱེན་སེམས་བསྐྱེད་པ། བདག་པོའི་རྐྱེན་རིགས་དང་ལྡན་པ། འཁོར་བ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མི་འདོར་བའི་རང་བཞིན། གཞན་དོན་བྱེད་པའི་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འོ་ན་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། ཁྱད་ཆོས་ལྔ་པོ་དེ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་ལ་བྱེད་དམ། ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། ཁྱད་ཆོས་ལྔ་པོ་དེ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ལམ་མ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། ཉོན་སྒྲིབ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མི་སྤོང་བས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་རང་བཞིན་དང་ནི་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཁྱབ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེས་དེ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་བར་ཐལ། དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེར་ཐལ། དེས་ས་དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེས་དེ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་བར་ཐལ། བྱང་ས་ལས། ཉན་ཐོས་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་ལ་བྱེ་བ་བརྒྱ་འགྱུར་གྱིས་བརྩོན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐབས་དང་པོར་འབྲས་བུས་སེམས་ཅན་མ་བསྡུས་པ་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་བྱེད་ལས་དེ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་ལས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐབས་གཉིས་པར། སེམས་ཅན་མ་བསྡུས་པ་བསྡུས་པ་
Chinese
第二品 道路智之难处之辨析 第二品 道路智之难处之辨析 三乘道之所缘尽无余， 具方便无所缘慧善了知， 成办遍智妙果之功德， 道路皆知胜母我敬礼。 通达一切种智即是道路智。于此品中，译师师徒之观点为，此品之五法皆为道路智生起之所依补特伽罗之差别，若为彼之所依补特伽罗，则需具备远离障碍慢现行、因之缘发心、自主之缘具种姓、不舍弃轮回而特意追求之自性、成办他利之事业差别此五者，如是认为。若仅为道路智生起之所依补特伽罗，则彼五种特征与其周遍耶？若为道路智真实生起之所依补特伽罗，则彼五种特征与其周遍耶？若如前者，则未入道之补特伽罗，有法，应尔，故。若如后者，若为道路智真实生起之所依补特伽罗，则应以特意追求烦恼障而不舍弃周遍。若彼，则应以“自性与”之品中之自性彼与其周遍。立宗。周遍，谓“非于一切断除烦恼者，是为自性”之故。若于根本中许，则安住于菩萨之加行道最胜法位之菩萨，有法，应尔，故。若许，则彼应特意追求而舍弃彼。以彼特意追求而修习通达人无我之证悟之故。若不成立，则应尔，以彼需于初地现量通达人无我之故。又，彼应特意追求而舍弃彼。菩萨地中云，较之声闻，菩萨于断除烦恼精进百俱胝倍之故。又，第一品中，以果故，能作未摄受之有情而摄受等者，彼之事业应非为道路智之事业。第二品中，未摄受之有情而摄受
English
Chapter Two: An Analysis of the Difficult Points of the Knowledge of the Path Chapter Two: An Analysis of the Difficult Points of the Knowledge of the Path All aspects of the objects of the paths of the three vehicles, Having perfectly understood with skillful, objectless wisdom, Possessing the glory of accomplishing the excellent fruit of omniscience, To the Queen of Knowing All Paths, I prostrate. Understanding all aspects of knowledge itself is the Knowledge of the Path. In this chapter, the opinion of the translator-teacher is that all five dharmas in this chapter are distinctions of the individual who is the basis for the arising of the Knowledge of the Path. If one is the basis for that individual, then one must possess five characteristics: being free from manifest obstructive pride, the causal condition of generating bodhicitta, the possessive condition of having lineage, the nature of not abandoning samsara by deliberately pursuing it, and the distinction of activities that accomplish the benefit of others. If one is merely an individual who is the basis for the arising of the Knowledge of the Path, then are those five characteristics pervasive with it? If one is an individual who is the basis for the actual arising of the Knowledge of the Path, then are those five characteristics pervasive with it? According to the former, a person who has not entered the path, the subject, should be so, therefore. According to the latter, if one is an individual who is the basis for the actual arising of the Knowledge of the Path, then it follows that it is pervasive with deliberately pursuing afflictive obscurations and not abandoning them. If that is the case, then it follows that it is pervasive with the nature in the chapter "Nature and..." The sign is accepted. It is pervasive because it is said that "that which is not completely abandoned from all afflictions is nature." If one accepts it in the root text, then a bodhisattva who abides in the supreme dharma position of the path of joining of a bodhisattva, the subject, should be so, therefore. If one accepts it, then it follows that he should deliberately pursue and abandon it. Because he deliberately pursues and cultivates the realization that understands the selflessness of persons. If it is not established, then it should be so, because he must directly realize the selflessness of persons on the first ground. Furthermore, he should deliberately pursue and abandon it. In the Bodhisattva Grounds, it is said that compared to the Hearers, bodhisattvas exert a hundred million times more effort in abandoning afflictions. Moreover, in the first chapter, because of the result, the activity of gathering sentient beings who have not been gathered, etc., that activity should not be the activity of the Knowledge of the Path. In the second chapter, gathering sentient beings who have not been gathered.
Tibetan
ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་བྱེད་ལས་དེ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་ལས་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། དེས་ན་ཉི་སྣང་ལས། དང་པོ་གསུམ་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར། ཕྱི་མ་གཉིས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། རང་བཞིན་དང་ནི་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཆོས་ཅན། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག འོད་ཀྱིས་མོག་མོག་པོར་མཛད་དང་། །ཞེས་སོགས། རྩ་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཀྱིས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འོད་མོག་མོག་པོར་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ང་རྒྱལ་མངོན་གྱུར་བ་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཡུལ་ངེས་པ་དང་། ཞེས་སོགས་རྩ་འགྲེལ་ལས། ལམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་དངོས་སུ་སྐྱེ། དེ་མ་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་ན། ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། གེགས་ང་རྒྱལ་མངོན་གྱུར་བ་བཅོམ་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། སྦྱོར་བ་སྔ་མ་དེ་གཞུང་དེའི་དོན་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དེ་མ་བཅོམ་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པ་དེ་ཁྱོད་དང་དེ་མ་བཅོམ་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྦྱོར་བ་ཕྱི་མ་ལ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་དེ་ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། ངག་དོན་གྱི་རྟགས་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དེ་མིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་པ་དེ་ཁྱོད་དང་དེ་མིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ་ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ལམ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེ
Chinese
因为是“是做”等等，所以那个时候的“做”不是道智的“做”。立宗。因此，在《日藏经》中说：“最初三个是道智生起的所依补特伽罗的差别，后面两个是道智的差别，这样安立是很好的。”对此，有人说：“从‘自性和’等等的时候所说的自性，是法。你不是道智的支分，因为你是道智的体性。”如果这样说，那么圣道八支，是法。不是圣道的支分，因为是它的体性。又有一些人说：“以光芒使之黯淡。”等等。在根本和注释中说：“如来藏性的光芒使天等成熟之光黯淡，是法。有必要，因为为了知道只有远离我慢现行的补特伽罗的相续中才会生起道智的证悟。”以及“处所决定”等等，在根本和注释中说：“道智，是法。你真实生起的处所是各自决定的，因为在菩提心最胜的补特伽罗的相续中你真实生起，在没有生起菩提心的补特伽罗的相续中你真实不生起。”如果这样安立，那么如果道智真实生起的所依补特伽罗是，那么遍及于摧毁障碍我慢现行。因为前面的论式是那个论典的意义论式。如果承认，那么菩提心最胜的补特伽罗，是法。是它。因为那个缘故。如果承认，那么不是它。因为你和没有摧毁它的有共同的所依，因为菩萨资粮道者是你和没有摧毁它的共同所依。有些人，在后面的论式中，“菩提心最胜的补特伽罗是道智真实生起的所依补特伽罗”，因为语词意义的前面的因。如果承认，那么那个，是法。不是那个。因为你和不是那个的有共同的所依，因为大乘资粮道者是你和不是那个的共同所依。这样遮破后，在自宗中，道智真实生起的处所是各自决定的，因为如果道智真实生起的所依补特伽罗是，那么必须是生起菩提心者，这样说。
English
Because it is "is doing" and so on, so the "doing" at that time is not the "doing" of the path-wisdom. Thesis. Therefore, in the *Nyi Snang*, it says: "The first three are the distinctions of the person who is the basis for the arising of path-wisdom, the latter two are the distinctions of path-wisdom itself, it is good to establish it that way." To this, someone says: "The nature that is taught from the time of 'nature and' etc., is the subject. You are not a limb of path-wisdom, because you are the essence of path-wisdom." If it is said like that, then the noble eightfold path, is the subject. It is not a limb of the noble path, because it is its essence. Again, some say: "With light, make it dim." etc. In the root and commentary, it says: "The light of the essence of the Thus-Gone One makes the light of the ripening of gods etc. dim, is the subject. There is a need, because in order to know that the realization of path-wisdom only arises in the continuum of a person who is free from manifest arrogance." And "place is definite" etc., in the root and commentary it says: "Path-wisdom, is the subject. Your place of actual arising is definitely separate, because you actually arise in the continuum of a person who has generated the supreme bodhicitta, you do not actually arise in the continuum of a person who has not generated it." If it is established like that, then if the person who is the basis for the actual arising of path-wisdom is, then it is pervaded by destroying the manifest arrogance of obstacles. Because the previous syllogism is the meaning syllogism of that text. If it is accepted, then the person who has generated the supreme bodhicitta, is the subject. It is that. Because of that reason. If it is accepted, then it is not that. Because you and not destroying it have a common basis, because the bodhisattva on the accumulation path is the common basis of you and not destroying it. Some people, in the later syllogism, "the person who has generated the supreme bodhicitta is the person who is the basis for the actual arising of path-wisdom," because of the previous reason of the meaning of the words. If it is accepted, then that, is the subject. It is not that. Because you and not that have a common basis, because the Mahayana accumulation path person is the common basis of you and not that. Having refuted like that, in one's own system, the place of actual arising of path-wisdom is definitely separate, because if the person who is the basis for the actual arising of path-wisdom is, then it must be someone who has generated bodhicitta, it is said like that.