Tibetan
་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་གཞན་དོན་མོས་པར་འཇོག་པས་ན་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བའོ། །རྩ་བའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་སྐབས་སུ་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ཉོན་ཡིད་མ་སྤངས་པའི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་ན། ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་ས་དང་པོ་ནས་རྫོགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་ཚེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་ཉོན་ཡིད་སྤངས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་དང་། བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩ་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག མོས་པས་བསགས་པའི་དགེ་རྩ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བའི་བདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། ཡང་དེ་གང་ཞིག རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་སོགས་འཇོག་ན། དང་པོ་ལ་ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་མཉམ་གཞག་གི་དགེ་རྩ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ས་གཉིས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་སྔོན་རོལ་ན་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག དགེ་རྩ་རྫོགས་བྱང་གི་རྒྱུར་བསྔོ་བའི་འདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག ཆོས་ཉིད་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། མི་དགེ་བ་ལའང་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཁོར་བ་ཡིན་ན་མི་དགེ་བ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་མི་དགེ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁམས་གོང་ན་མི་དགེ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་དོན་དམ་པའི་འཁོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཆོས་ཅན། དགེ་བར་ཐལ། རྗེས་འབྲེལ་གྱི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གནས་སྐབས་དགེ་རྩ་ཆད་པའི
Chinese
由于将对生起处的信解安立为利他信解，所以是通过反面的方式来开显的。根本的密意就像这样。否则，如果将三者各自划分为小之小等九九之数，则会变得没有必要。在《现观庄严论》中，如果承认七地以下未断烦恼意的宗派，则与声闻、独觉的断证从初地圆满相违背。因为在建立烦恼意的宗派时，声闻、独觉阿罗汉已经断除了烦恼意。回向殊胜者。在此处，有对回向作为道之体性的观察，以及对回向之善根的观察两种。第一种是，某些人说：大乘的有漏道，以信解所积聚的善根转化为圆满菩提之因的第七者，与相应者一起。或者说，那是什么？安立自他的善根等。对于第一种说法，二地菩萨从等持中起立后，立即将等持的善根回向圆满菩提的回向，是法。应是该体性。应是所诠释之物。如果承认，则二地等持之前，应有信解道。第二种是，二地菩萨的自相续的善根独自回向圆满菩提之因的回向，是法。应是该体性。应是所诠释之物。因为有那样的事例。因为他只随喜自相续的善根。第二种是，大乘的有漏道，将善根回向圆满菩提之因的意乐，与相应者一起。对于第二种，有些人说：法性是回向的善，因为它是善，因为它胜义谛的善。如果这样说，则不善也应有回向的善根。因为在那上面有法性，即如是性。另外，如果是轮回，则必须是不善。如果是那样，则必须是胜义谛的不善。如果承认，则上界应有不善。因为那里有胜义谛的轮回。另外，阿赖耶识上存在的善的习气，是法。应是善。因为是后得的善。如果承认，则暂时善根断绝的
English
Since the faith in the source of arising is established as the faith for the benefit of others, it is revealed through the opposite way. The fundamental intention is just like this. Otherwise, if each of the three is divided into nine nines, such as small of small, it would become unnecessary. In the context of the Ornament for Clear Realization, if one accepts the tenet that the afflicted mind has not been abandoned below the seventh ground, it contradicts the fact that the abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers are complete from the first ground. Because when establishing the tenet of the afflicted mind, it is explained that Hearer and Solitary Realizer Arhats have abandoned the afflicted mind. The excellent dedication. In this context, there are two considerations: the examination of dedication as the nature of the path of meditation, and the examination of the root of virtue to be dedicated. The first is that some say: Which contaminated path of meditation of the Great Vehicle is it? The seventh, together with its concomitants, which transforms the root of virtue accumulated by faith into the cause of perfect enlightenment. And again, what is it? Establishing the root of virtue of oneself and others, etc. For the first statement, the dedication of a second ground Bodhisattva who, immediately after arising from equipoise, dedicates the root of virtue of equipoise to perfect enlightenment, is a phenomenon. It should be that characteristic. It should be the object to be signified. If accepted, then before the equipoise of the second ground, there should be a path of meditation of faith. The second is that the dedication of a second ground Bodhisattva who dedicates only the root of virtue of his own continuum to the cause of perfect enlightenment is a phenomenon. It should be that characteristic. It should be the object to be signified. Because there is such an instance. Because he only rejoices in the root of virtue of his own continuum. The second is that which contaminated path of meditation of the Great Vehicle is it? The intention to dedicate the root of virtue to the cause of perfect enlightenment, together with its concomitants. For the second, some say: The nature of phenomena is the virtue to be dedicated, because it is virtue, because it is the virtue of ultimate truth. If one says so, then even non-virtue should have the root of virtue to be dedicated. Because on that there is the nature of phenomena, suchness. Furthermore, if it is samsara, then it must be non-virtue. If that is the case, then it must be the non-virtue of ultimate truth. If accepted, then there should be non-virtue in the higher realms. Because there is the samsara of ultimate truth there. Furthermore, the habit of virtue that exists on the alaya consciousness is a phenomenon. It should be virtue. Because it is subsequent virtue. If accepted, then the temporarily interrupted root of virtue
Tibetan
་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་དགེ་བ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག དགེ་བ་ཡིན་ན་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོབས་བཅུ་པོ་དེ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩར་ཐལ། དེ་བྱང་འཕགས་ཀྱི་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པས་སོ་སྐྱེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་དང་། ས་མཚམས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་ལ་དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྒོམ་པ་ཟེར་ན། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། དེ་གང་ཞིག ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྒོམ་པ། གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ན་མོས་བསྔོ་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་མཉམ་གཞག་གི་དགེ་རྩ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་ལ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པ་པོའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དགེ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་བསོད་ནམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ས་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་བྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རང་ལུགས་ནི། བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་མཉམ་པའམ། བསོད་ནམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་སྲིད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ས་གཉིས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་དེ་དང་། རྟོགས་པ་མཉམ་པའི་བྱང་སེམས་གཞན་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཚེ། དེ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡི་རང་བ་བྱེད་པ་པོའི་དགེ་རྩ་ལས་ཡུལ་གྱི་དགེ་རྩ་བསོད་ནམས་ལྷག་པ་ཡོད་དེ། ས་
Chinese
因此，推论出众生的相续中有善根。有些人认为，如果是善根，那不一定是被回向的善根，因为佛陀相续中的十力不是那样，因为后者并不比前者更殊胜。如果这样说，那么它就是被回向的善根，因为它被用作圣者菩萨回向的善根，因为圣者菩萨将从凡夫到佛陀的所有善根都回向为圆满菩提之因。在“以方便和无所缘”的章节中，对随喜道之相进行分析，有两个分界线。在第一个分界线上，有些人说，什么是大乘的有漏道，说是如实修习欢喜自己和他人的善根？那么，二地菩萨仅仅随喜他人相续中的善根的随喜，法相就是那样，因为那是所诠释的。自己的观点是，那是什么呢？是通过具有殊胜方便智慧的方式，如实修习欢喜善根。在第二个分界线上，有些人认为，如果是随喜道，那么必须先有信解和回向。那不是这样的，因为二地菩萨刚从等持中起身时，就随喜等持的善根。在“随喜心中”的章节中，有些人认为，随喜者所随喜的，和随喜的对象之善根，这两者并不一定在所有方面都获得相同的福德，因为安住于初地的菩萨，在一刹那间有证得圆满菩提的情况，因为他对恒常的菩萨在一刹那间证得圆满菩提进行随喜。承认周遍。自己的观点是，认为获得福德相同，或者仅仅是可能获得相同的福德，是从利益的角度来说的，因为当安住于二地的菩萨相续中的善根，和另一位证悟相同的菩萨随喜时，这二者是有获得相同的情况的。而且，随喜者的善根比对境的善根福德更大，因为
English
Therefore, it is inferred that sentient beings have roots of virtue in their continuum. Some argue that if it is a root of virtue, it is not necessarily a root of virtue to be dedicated, because the ten powers in the continuum of the Buddha are not like that, because the latter is not more excellent than the former. If so, then it is a root of virtue to be dedicated, because it is used as a root of virtue for dedication by noble bodhisattvas, because noble bodhisattvas dedicate all the roots of virtue from ordinary beings to Buddhahood as the cause of complete enlightenment. In the chapter "With means and without object," the characteristics of the path of rejoicing are analyzed, and there are two boundaries. On the first boundary, some say, what is the contaminated path of the Great Vehicle, which is said to be the practice of rejoicing in the roots of virtue of oneself and others? Then, the rejoicing of the second-ground bodhisattva who only rejoices in the virtue in the continuum of others, the dharma is like that, because that is what is being interpreted. One's own view is, what is it? It is the practice of rejoicing in the roots of virtue in a way that is possessed of special means and wisdom. On the second boundary, some argue that if it is the path of rejoicing, then there must be faith and dedication beforehand. That is not the case, because the second-ground bodhisattva rejoices in the roots of virtue of the equipoise immediately after rising from equipoise. In the chapter "Rejoicing in the mind," some argue that the rejoicing of the rejoicer and the roots of virtue of the object of rejoicing, these two do not necessarily obtain the same merit in all aspects, because the bodhisattva abiding on the first ground has the manifestation of complete enlightenment in a single moment, because he rejoices in the constant bodhisattva manifesting complete enlightenment in a single moment. The pervasion is admitted. One's own view is that the idea that the merit is obtained equally, or that it is only possible to obtain the same merit, is spoken from the perspective of benefit, because when the root of virtue in the continuum of the bodhisattva abiding on the second ground, and another bodhisattva with the same realization rejoice, these two have the same attainment. Moreover, the merit of the rejoicer's root of virtue is greater than the merit of the object, because