Tibetan
་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་ན་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་མཐོང་སྤང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་ནའང་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་དྲི་མ་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་དེ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དེ་མཐོང་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱོད་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་འབྱུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། དེའི་སེམས་དེ་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་མེད་དེ། གཉེན་པོ་དང་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་དངོས་སུ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་གཉེན་པོ་དང་མཉམ་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེའི་ས་བོན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་ཡོད་དེ། དེའི་ས་བོན་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ས་བོན་གྱིས་དམིགས་རྣམ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་བ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ལས་མ་འདས་པས། དེས་དེ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་དུས་ན་དེ་འདས་པ་འགགས་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་གསུམ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤང་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། སྔ་མ་ཁས་
Chinese
因为以损害它的方式使之成为不再产生的法性。有些（人）说，在见道无间道的时候，没有它的份额的见断，因为这二者不会同时在一个人的相续中产生。同样地，在无间道的顶加行的时候，也没有它的份额的恶趣烦恼的垢染，他们这样说。那么，大乘见道无间道的份额的所断，应该存在于大乘加行道者的相续中。有什么这样的存在呢？因为它不存在于见道者的相续中。如果承认，那么，那个相续的那个法，你的后一刹那立即产生你所断的分别假立的止灭应该成立。因为你是无间道的份额的所断。承认宗。如果承认，那么，在见道无间道的时候，存在它所断的分别假立的止灭应该成立。还有，恒常边际的菩萨的相续的心的法性，不应该是具垢的真如。因为他的心不是具垢的识，因为他的相续没有垢染。承认宗。如果承认根本，那么，它应该是无垢的真如。第二，不是以对所断显现直接损害的方式断除，因为对治和所断显现不会直接相遇，因为它是过去已灭，未来未生，现在与对治不并存。而是以对它的种子直接损害的方式断除，因为它的种子和对治二者会在一个相续中同时存在，因为种子不执取对境和行相。第三，有些人说，对于大乘见断现行的分别，是否存在以直接损害的方式断除的对治？如果存在，因为没有超出大乘的加行道等持智慧，所以以直接损害的方式断除它不应成立，因为在那时它是过去已灭等等的缘故。三转。如果按照后者，那么，那个法，你不应该是所断。因为你没有以直接损害的方式断除的对治，他们这样说。如果承认前者，
English
Because it makes it a dharma of non-arising again by harming it. Some say that at the time of the path of seeing and the path of no remainder, there is no seeing abandonment of its share, because these two do not arise simultaneously in the continuum of one person. Similarly, at the time of the peak application of the path of no remainder, there is no defilement of bad rebirths of its share, they say. Then, the abandonment of the share of the Mahayana path of seeing and the path of no remainder should exist in the continuum of the Mahayana path of application. What is such an existence? Because it does not exist in the continuum of the path of seeing. If admitted, then, that dharma of that continuum, your immediately following moment should immediately arise the cessation of separate imputation that you have abandoned. Because you are the abandonment of the share of the path of no remainder. The sign is admitted. If admitted, then, at the time of the path of seeing and the path of no remainder, there should be the cessation of separate imputation that it has abandoned. Also, the dharma nature of the mind of the bodhisattva of constant extremes should not be the thusness with defilements. Because his mind is not a consciousness with defilements, because his continuum has no defilements. The sign is admitted. If admitted to the root, then it should be the thusness without defilements. Second, it is not abandoned by directly harming the manifested abandonment, because the opponent and the manifested abandonment do not directly meet, because it is past and ceased, future and not born, and the present does not coexist with the opponent. But it is abandoned by directly harming its seed, because its seed and the opponent both exist simultaneously in one continuum, because the seed does not grasp the object and the aspect. Third, some say, is there an opponent that abandons the manifested conceptualization of the Mahayana seeing abandonment by directly harming it? If there is, because it does not go beyond the meditative wisdom of the Mahayana path of application, it should not be established that it abandons it by directly harming it, because at that time it is past and ceased, etc. Three turns. According to the latter, then, that dharma, you should not be abandoned. Because you do not have an opponent that abandons you by directly harming you, they say. If the former is admitted,
Tibetan
མི་ལེན་ཞིང་། ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་བ་ཆོས་ཅན། སྤང་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དངོས་སུ་ཕྲད་པའི་གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། དཀོན་བརྩེགས་ལས། ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་གང་། །དེ་དག་ལན་འགའ་ཙམ་ཡང་ཕྲད་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤོང་ཚུལ། རང་རྒྱལ་གྱི་སྤོང་ཚུལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤོང་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཅིག་ཆར་བའི་སྤོང་ཚུལ་དང་། རིམ་གྱིས་པའི་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདོད་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་སྤོང་ཐེབས་དགུར་དྲིལ་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་རྣམས་ཐེབས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དང་པོ་ཉིད་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱིས་ནི་རིམ་གྱིས་པའི་སྤོང་ཚུལ་ལྟར་སྤོང་ལ། ཉན་ཐོས་ཅིག་ཆར་བ་རང་རྒྱལ་དུ་འགྱུར་བས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཅིག་ཆར་བའི་སྤོང་ཚུལ་ལྟར་སྤོང་ངོ་། །གསུམ་པ་ལ། ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་ཚུལ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཊཱི་ཀ་ལས། ཁ་ཅིག བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་ཚུལ་ཅིག་ཆར་བ་ལྟར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། གནད་ཀྱི་ཟླ་འོད་དུ་ཕྱིར་མི་འོང་དུ་གཞག་པའི་ཚེ་ས་དགུའི་སྒོམ་སྤང་མ་ལུས་པ་སྤངས་ཟིན་པས་དགྲ་བཅོམ་དུ་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་དགག་པ་མཛད་པ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་དང་བྱང་ས་ལས། ས་གསུམ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བཤད་པ་དང་། ཉི་སྣང་ལས། ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་གི་རྣམ་གཞག་མཛད་ནས་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་། ཅི་ཡང་མེད་མན་ཆད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་ཡོད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ཡང་དགོངས་འགྲེལ་དང་བྱང་ས་ལས་བཤད་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་སྐབས་སུ་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ཉོན་སྒྲིབ་མ་སྤངས་པ་ལ་དགོངས་ལ། གནད་ཀྱི་ཟླ་འོད་དང་ཉི་སྣང་གི་ལུགས་སྔ་མ་ནི་བག་ཆགས་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་གྱུར་བ་ལ་བྱས་ན་ས་དང་པོ་ནས་མཐར་གནས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ཐོབ་པས་འདོད་ཉོན་མངོན་གྱུར་བ་མ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཉི་སྣང་གི་ལུང་ཕྱི་མ་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔ་རོལ་དུ་ཅི་ཡང་མེད་མན་ཆད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱས་པས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་བྲལ
Chinese
不接受，即使承认后者，那个过失也不会发生。大乘的见道所断的现行分别，应非所断，因为没有与你直接相遇的对治。遍（一切遍）承认。如果不成立，则因为《宝积经》中说：“智慧与烦恼，分别任何者，彼等几次许，亦皆不相遇。”第二，有声闻的断除方式、自佛的断除方式、菩萨的断除方式三种。第一种，有顿断的断除方式和渐断的断除方式两种。第一种是，将从欲界到有顶之间的百一烦恼归纳为九种断除。第二种是，将那些归纳为八十一组，分开来断除。第二种，从一开始就进入自佛道的自佛种姓的三者，按照渐断的断除方式来断除，而声闻顿断者转变为自佛，则将剩余的烦恼按照顿断的断除方式来断除。第三种，有烦恼障的断除方式和所知障的断除方式两种。第一种，《释论》中说：有些人认为菩萨烦恼障的断除方式如同顿断是不合理的，因为在《要义月光》中，当安立为不还果时，已经断除了九地的修道所断的所有，因此会成为阿罗汉等，作了驳斥。以及《解深密经》和《瑜伽师地论》中说，在第三地本身就说已经脱离了对欲界的贪欲。以及《日光》中，在作了脱离贪欲先行的安立后，对于欲界没有脱离贪欲，以及在无所有处以下有脱离贪欲的菩萨见道者存在而作了宣说。那里的意义也是，《解深密经》和《瑜伽师地论》中所说的是在唯识宗的场合，指的是第七地以下没有断除烦恼障。而《要义月光》和《日光》的前一种说法指的是习气，如果对于现行来说，从第一地开始就获得了究竟的九次第定，因此不可能没有断除现行的欲界烦恼。《日光》的后一种教证指的是在见道之前，在无所有处以下已经脱离了贪欲，因此指的是获得见道，脱离贪欲。
English
It is not accepted, and even if the latter is acknowledged, that fault will not occur. The manifest conceptualizations to be abandoned on the path of seeing in the Great Vehicle, should not be abandoned, because there is no antidote that directly encounters you. The pervasion is acknowledged. If it is not established, then because the Ratnakuta Sutra says, "Wisdom and afflictions, whichever conceptualizations, those even a few times, do not encounter each other." Secondly, there are three ways of abandoning: the way of abandoning of the Hearers, the way of abandoning of the Solitary Buddhas, and the way of abandoning of the Bodhisattvas. The first has two ways: the way of abandoning all at once and the way of abandoning gradually. The first is that the one hundred and one afflictions from the desire realm to the peak of existence are condensed into nine categories and abandoned. The second is that those are made into eighty-one groups and abandoned separately. The second, the three types of Solitary Buddha lineage who enter the path of Solitary Buddhahood from the beginning, abandon according to the way of gradual abandonment, while the Hearers who abandon all at once transform into Solitary Buddhas, then abandon the remaining afflictions according to the way of abandoning all at once. The third has two ways: the way of abandoning afflictive obscurations and the way of abandoning cognitive obscurations. The first, in the Tika, it says: Some think that it is unreasonable to think that the way of abandoning afflictive obscurations of Bodhisattvas is like abandoning all at once, because in the Essence of Moonlight, when establishing as a non-returner, all the objects of abandonment on the path of cultivation of the nine grounds have already been abandoned, so it would be a refutation such as becoming an Arhat. And in the Samdhinirmocana Sutra and the Yogacarabhumi Sastra, it is said that in the third ground itself, it is said that one is free from desire for the desire realm. And in the Sunlight, after making the establishment of being free from desire beforehand, it is said that there are Bodhisattvas on the path of seeing who have not separated from desire for the desire realm, and who have separated from desire below the realm of nothingness. The meaning there is also that what is said in the Samdhinirmocana Sutra and the Yogacarabhumi Sastra refers to the case of the Mind-Only School, referring to the fact that afflictive obscurations have not been abandoned below the seventh ground. And the former method of the Essence of Moonlight and the Sunlight refers to the latent tendencies, but if it is done for the manifest, then from the first ground, one obtains the nine successive absorptions of ultimate abiding, so it is impossible not to have abandoned the manifest desire realm afflictions. The latter quote from the Sunlight refers to having separated from desire below the realm of nothingness before the path of seeing, so it refers to obtaining the path of seeing, being free from desire.