Tibetan
ལ་དུའང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་མངོན་སུམ་ཡང་མ་རྟོགས། དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུའང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་རྟགས་སྔ་མ་མཁས་བླངས་ཤིང་། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་སྔོན་སོང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། ས་བརྒྱད་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་མངོན་སུམ་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པའི་ས་གཉིས་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོད་ན། རང་ཡུལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་དང་། རང་ཡུལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་བསྟན་ཟག་པ་དེ་མངོན་ཞེན་མེད་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ན་དེ་དང་མི་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་ན་དེ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་བློ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་དགོས་ཤིང་། དེ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ཞེན་པ་མེད་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག དེ་ཆོས་ཅན། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཐལ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་
Chinese
因为那时也没有证悟的缘故。如果说承认后一个宗法，那么，这个有法，应成没有证悟空性，因为它现量也没有证悟，以总义的方式也没有证悟的缘故。前一个周遍的理由已经承认，后一个在那里应成，因为证悟空性的现量是先前生起的智慧。如果在根本上承许，那么，应成不是不缘取之相，并且应成不是具有方便智慧差别的结合。又有人说，第八地的胜解道，这个有法，应成现量证悟一切相智，因为是证悟一切相智的现量的缘故。如果这样说，那么，对于现量证悟其他相续的善根后，随之生起随喜的第二地的随喜道，这个有法，应成以自境总义的方式证悟，因为是证悟自境的声义混杂执着的证悟的缘故。理由的周遍已经承认。如果承许，那么，应成现量证悟自境和以自境总义的方式证悟有共同的所依。第二，这里所说的有漏，是指安立为没有实执，只是显现为能取所取的二取之识障的分别，如果安立为安住于法性的，大乘的等持，那么，凡是不与之相应的，都是周遍的。如果是大乘的修道后得，那么，凡是与之相应的，都是周遍的缘故。然而，不是声义混杂执着的分别，因为不是具有实执的心的缘故。又不是声义混杂执着的分别，因为它和无分别智有共同的所依，因为凡是异生相续的识，都是那样的缘故。又它也不是菩萨道所断的主要的所知障的证悟，因为如果是那样，就必须是能取所取的四种分别中的任何一种，如果它是四种中的任何一种，就必须是声义混杂执着的分别的缘故。因此，对于没有执着能取所取的二取，只是显现为能取所取的二取，安立为分别之名，因为只是对于非真实的遍计所执，才作为分别的缘故。第三，有些人，这个有法，应成是菩萨道所断的主要的所知障，因为是菩萨圣者的相续的
English
Because at that time there was no realization. If it is said that the latter sign is admitted, then, this subject, it should follow that emptiness is not realized, because it is not realized manifestly, nor is it realized in the way of general meaning. The former pervasive reason has been admitted, and the latter should follow there, because the knowledge of manifestly realizing emptiness is the previously arisen wisdom. If it is asserted at the root, then, it should follow that it is not in the aspect of non-apprehension, and it should follow that it is not a combination with special means and wisdom. Again, someone says, the aspiration path of the eighth ground, this subject, it should follow that it manifestly realizes all-knowingness, because it is the manifest realization of realizing all-knowingness. If it is said like that, then, for the second ground's subsequent rejoicing path, which manifestly realizes the roots of virtue of others' continuums and then arises rejoicing accordingly, this subject, it should follow that it realizes in the way of the general meaning of its own object, because it is the realization of the apprehension that mixes sound and meaning of realizing its own object. The pervasion of the reason has been admitted. If it is asserted, then, it should follow that manifestly realizing its own object and realizing in the way of the general meaning of its own object have a common basis. Second, the defilement shown here is that it is established as the conceptual thought of the obscuration of knowledge that merely appears as the two graspers of grasper and grasped without manifest clinging, if it is established as the great vehicle's equipoise that abides equally in the nature of reality, then whatever does not accord with that is pervasive. If it is the subsequent attainment of the great vehicle's path of cultivation, then whatever accords with that is pervasive. However, it is not the conceptual thought of mixing sound and meaning, because it is not a mind with manifest clinging. Also, it is not the conceptual thought of mixing sound and meaning, because it and non-conceptual wisdom have a common basis, because all the consciousnesses of the continuums of ordinary beings are like that. Also, it is not the realization of the obscuration of knowledge that is the main thing to be abandoned on the bodhisattva path, because if it were, it would have to be any one of the four conceptual thoughts of grasper and grasped, and if it were any one of those four, it would have to be the conceptual thought of mixing sound and meaning. Therefore, for the two graspers of grasper and grasped without clinging to the two graspers, merely appearing as the two graspers, the name of conceptual thought is given, because it is only for the unreal imputed that it is made into conceptual thought. Third, some people, this subject, it should follow that it is the main obscuration of knowledge to be abandoned on the bodhisattva path, because it is of the continuum of the bodhisattva aryas.
Tibetan
ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཊཱི་ཀ་ལས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་བྱས་ནས། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བཏགས་འཛིན་རྟོགས་པ་དང་། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། འདི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་བྱས་ན་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་ལུགས་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཊཱི་ཀའི་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ཊཱི་ཀ་ལས། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། འདིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་འདོད་པ་ནི་ནང་འགལ་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཊཱི་ཀའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་འབྲེལ་མེད་དེ། འདི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་དུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། སྤྱིར་སྤོང་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་སོ་སོའི་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མངོན་པ་གོང་མ་ལྟར་ན་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་། སྤང་བྱ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས་སྐྱེ་འགྱུར་མ་འོངས་པས་སྤང་བྱ་ད་ལྟར་བ་སྤོང་ཞིང་། འོག་མ་ལྟར་ན་སྤང་གཉེན་གཉིས་པོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པས་འགག་འགྱུར་ད་ལྟར་བས་སྤང་བྱ་སྤོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྔ་མ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཉེན་པོ་མ་འོངས་པ་དེ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་མི་སྤོང་སྟེ། དེ་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྣང་བས་མུན་པ་མི་སེལ་བར་ཐལ། དེ་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་སྤོང་བར་ཐལ། དེས་དེའི་ས་བོན་ལ་དངོས
Chinese
如果是知识障的缘故，那么，圣者相续中的烦恼习气，是所立宗。因为，是那个的缘故。有些人，仅仅依靠 टीका（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）中说“知识障的分别”的语句，就将此视为执著相分别。认为处于胜解行道的菩萨相续中有执著相分别，并且认为胜解行道的自性所变成的意识，是两种不同的实体，这是非常错误的。因为这与“众生是各自的识蕴”相违背。如果将此视为执著相分别，那么也与八地以上没有声义混淆的分别的自宗相违背。因为，如果是执著相分别，那么一定是声义混淆的分别，这是 टीका的观点。还有些人说， टीका中说，八地以上没有声义混淆的分别，而此处认为是显现能取所取的知识障的分别，这是自相矛盾的。因为，如果是能取所取的四种分别中的任何一种，那么一定是声义混淆的分别，这是 टीका的宗派。这种说法是没有关联的。因为，此处不认为是能取所取的四种分别中的任何一种。第三，一般断除的方式和各个补特伽罗断除的方式两种。第一种，有破、立、断三种。第一种，有些人说，按照上部对法，能对治生起时，显现趋向于生起，所断灭尽时，显现趋向于灭尽，二者同时，因此以生起之未来断除现在之所断。按照下部对法，所断和能对治二者一起生灭，因此以灭尽之现在断除所断。前者不合理，因为能对治之未来没有生起，因此断除所断的作用不成立。有些人说，能对治不灭除显现之所断，因为，彼之过去已灭，未来未生，现在与道不相容。那么，光明不遣除黑暗，因为，彼之过去已灭，未来未生，现在与光明不相容。另外，所断灭除显现之所断，因为，彼直接对彼之种子。
English
If it is because of the obscuration of knowledge, then, the afflictive habitual imprints in the continuum of a noble being, is the subject. Because, it is that. Some people, relying solely on the statement in the टीका (ṭīkā, टीका, ṭīkā, commentary) that says "the conceptualization of the obscuration of knowledge," consider this to be the conceptualization of clinging to imputations. They think that there is a conceptualization of clinging to imputations in the continuum of a bodhisattva abiding in the stage of aspiration, and they think that the consciousness that has become the nature of the stage of aspiration, are two different entities, which is very wrong. Because this contradicts "sentient beings are each a stream of consciousness." If this is considered to be the conceptualization of clinging to imputations, then it also contradicts the self-established tenet that there is no conceptualization of mixing sound and meaning above the eighth ground. Because, if it is the conceptualization of clinging to imputations, then it must be the conceptualization of mixing sound and meaning, which is the view of the टीका. Also, some people say that in the टीका, it says that there is no conceptualization of mixing sound and meaning above the eighth ground, and here it is considered to be the conceptualization of the obscuration of knowledge that appears as the apprehended and the apprehender, which is self-contradictory. Because, if it is any of the four conceptualizations of the apprehended and the apprehender, then it must be the conceptualization of mixing sound and meaning, which is the system of the टीका. This statement is irrelevant. Because, here it is not considered to be any of the four conceptualizations of the apprehended and the apprehender. Third, there are two types: the general way of abandoning and the way of abandoning for each individual. The first type has three aspects: refutation, establishment, and abandonment. The first aspect, some people say that according to the upper Abhidharma, when the antidote arises, it manifestly tends towards arising, and when the object to be abandoned ceases, it manifestly tends towards ceasing, and the two are simultaneous, therefore, the future arising abandons the present object to be abandoned. According to the lower Abhidharma, the object to be abandoned and the antidote arise and cease together, therefore, the present ceasing abandons the object to be abandoned. The former is not reasonable, because the future antidote has not arisen, therefore, the function of abandoning the object to be abandoned is not established. Some people say that the antidote does not abandon the manifest object to be abandoned, because its past has ceased, its future has not arisen, and its present is not compatible with the path. Then, light does not dispel darkness, because its past has ceased, its future has not arisen, and its present is not compatible with light. Furthermore, the object to be abandoned abandons the manifest object to be abandoned, because it directly affects its seed.