Tibetan
་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་ཞིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མི་སློབ་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པས་ཟག་བཅས་དང་། མཉམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་མེད་པས་ཟག་མེད་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ས་གཉིས་པའི་བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྟོགས་མེད་ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་རྣམས་སུ་འཁྲུལ་པ་ཇེ་ཆེར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་གང་ཞིག ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཇེ་ཆེར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་བརྒྱ་མཐོང་བ་དང་། ས་གཉིས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་སྟོང་མཐོང་བ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་པ་མེད་པ་དེ་སྐབས་འདིའི་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་བྱང་སེམས་འཕགས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་སམ་མ་སྤངས། དང་པོ་ལྟར་ན་ས་གཉིས་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། ས་གཉིས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་མེད་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀའི་རྟགས་གསལ་ཁས། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། འདིའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཟག་བཅས་སུ་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་ནི་མིན་ཏེ། མོས་བསྔོ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གསུམ་པོ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འབད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒོམ་སྤང་འབད་པས་བསྐྱེད་པའི་མཁས་པ་སུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བྱར་བྱེད་ན་སྒོམ་སྤང་སུ་བྱེད་དགོས་ཤིང་། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་དང་སྒོམ་ལམ་གྱི་གཞི་མཐུན་སུ་གང་གིས་ཀྱང་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་མེད་ན། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན། སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་ཞེས་པའི་དོན་དེ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་ལ་བཅས་རྒྱུའི་ཟག་པ་དེ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་ཞེས་ཟེར་རམ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་རང་གི་ངོ་བོ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པ་མིན་ཞེས་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ་ལྡན་རྒྱུའི་རྟོགས་པ་དེ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒོམ་སྤང་འབད་པས་བསྐྱེད་པའི་མཁས་པ་སུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་འདོད་དེ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་དེ་ལ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་ལྡན་པར་ཁས་བླངས་ཀྱི། སྤང་བྱས་བསྡུས་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ། སྤང་བྱར་བྱེད་ན་སྒོམ་སྤངས་སུ་བྱེད་དགོས་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཀྱང་འབྲེལ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བཅས་རྒྱུའི་ཟག་པ་སྒོམ་སྤངས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒོམ་ལམ་དུ་ཁས་མ་བླངས། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་སྒོམ་ལམ་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་སུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ས་གཉིས་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། དེར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ལ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་མི་སྣང་ཞིང་། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་མེད་ངེས་སུ་ཐལ། དེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གཟིགས་ཤིང་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་རྟགས་སྒྲིག་མཚམས་དང་བཅས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྦྱངས་པའི་ཐད་དུ་ཁས་བླངས་སོ། །ཁོ་ན་རེ། ས་བརྒྱད་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས། དོན་སྤྱིའི་ཚུ
Chinese
观修道的定义：大乘见道圆满后，未生起大乘无学道前的现观，即是大乘观修道的定义。第二，关于破、立、断三者。第一：有人说，大乘观修道后得的一切都是具有错乱显现的，所以是有漏的；一切等持都是没有错乱显现的，所以是无漏的。如果这样，那么二地回向的观修道，应成具有错乱显现的意识，因为是大乘观修道的后得之故。如果承认，则应成无分别的错乱识，因为无分别的意识和具有错乱显现的本体相同之故。另外，十地的后得中，错乱应该越来越大，因为十地的后得都是具有错乱显现的，并且十地的后得的显现越来越大的缘故。因为初地后得的阶段见到一百尊佛，二地后得的阶段见到一千尊佛等等，有这样的差别之故。又有人说，具有烦恼的漏和没有烦恼的漏，是此处有漏无漏的差别。如果这样，那么圣者菩萨断除了烦恼障了吗？还是没有断除？如果是前者，那么二地的胜解观修道，应成不是烦恼的有漏，因为是断除了烦恼之人的相续中的意识之故。如果是后者，那么二地的等持智慧，应成不是烦恼的无漏，因为是没有断除烦恼的意识之故。前后二者的立宗都承认。达滴巴说：此处的有漏的意义是，具有声义混杂执着的分别念，所以安立为有漏，但不是所断所摄的有漏。因为胜解、回向、随喜这三者，是菩萨在后得中为了圆满福德资粮的支分而努力生起的，哪里会有观修所断需要努力生起的呢？如果要作为所断，那么观修所断谁来做呢？并且大乘圣者相续中的观修所断和观修道的本体，谁也不可能做到。
English
Definition of the Path of Meditation: The direct realization that occurs after the completion of the Mahāyāna Path of Seeing and before the arising of the Mahāyāna Path of No More Learning is the definition of the Mahāyāna Path of Meditation. Second, regarding the three aspects of refutation, establishment, and abandonment. First: Some say that all post-meditation attainments of the Mahāyāna Path of Meditation are with deluded appearances, so they are contaminated; all meditative stabilizations are without deluded appearances, so they are uncontaminated. If so, then the dedication of the second ground, which is the Path of Meditation, should be a consciousness with deluded appearances, because it is a post-meditation attainment of the Mahāyāna Path of Meditation. If you accept this, then it should be a non-conceptual mistaken consciousness, because the non-conceptual consciousness and the one with deluded appearances have the same basis. Furthermore, the delusion in the post-meditation attainments of the ten grounds should become greater and greater, because all the post-meditation attainments of the ten grounds are with deluded appearances, and the appearances of the post-meditation attainments of the ten grounds become greater and greater. Because in the stage of the post-meditation attainment of the first ground, one sees a hundred Buddhas, and in the stage of the post-meditation attainment of the second ground, one sees a thousand Buddhas, and so on, there are such differences. Also, some say that the difference between contaminated and uncontaminated in this context is whether or not there are contaminations of afflictions. If so, then has the noble Bodhisattva abandoned the obscurations of afflictions or not? If the former, then the aspiration of the second ground, which is the Path of Meditation, should not be contaminated by afflictions, because it is the consciousness in the continuum of a person who has abandoned afflictions. If the latter, then the wisdom of meditative stabilization of the second ground should not be uncontaminated by afflictions, because it is the consciousness of one who has not abandoned afflictions. Both the former and latter accept the stated reason. Dartika says: The meaning of "contaminated" here is that it is established as contaminated because it has conceptual thoughts that mix sound and meaning, but it is not the contaminated that is included in what is to be abandoned. Because the three, aspiration, dedication, and rejoicing, are to be diligently generated by the Bodhisattva in the post-meditation as a part of perfecting the accumulation of merit, how could there be a scholar who needs to diligently generate what is to be abandoned by meditation? If it is to be abandoned, then who will do the abandoning of meditation? And no one can do the basis of what is to be abandoned by meditation and the Path of Meditation in the continuum of a Mahāyāna noble being.
Chinese
因此，如果第八地以上没有声义混执的证悟，那么隐蔽的所量即使稍微也不作为对境，是这样说的。那么，所谓“不是断除所摄的具有漏”的意义，是指具有漏的修道上所断的漏，不是断除所摄的具有漏吗？还是说具有漏的修道自身的体性不是断除所摄？如果按照前者，那么大乘的加行道上所具有的证悟，不应是断除所摄，因为大乘加行道是菩萨为了获得一切相智而努力产生的，然而没有谁是依靠修断努力产生的智者。如果按照后者，则非常赞同，因为承认具有漏的修道具有断除所摄的具有漏，但不承认是断除所摄。同样，如果作为所断，则必须作为修断等等，也只是说些不相干的话而已，因为虽然承认所断的漏是修断，但不承认是修道；虽然承认具有漏的修道是修道，但不承认是修断。第二地的意乐修道法，应是具有实执的，因为是具有声义混执证悟的心。如果承认，则不应是，因为是大乘圣者相续的后得清净世间智。因为，清净世间是具有不显现能取和所取之相的后得心所摄，是这样说的。还有，在佛地，隐蔽的所量即使稍微也不作为对境，因为那里没有声义混执的分别念。承认周遍。如果说佛陀自显现上不显现隐蔽的所量，而隐蔽的所量安立在所化众生的他显现上，那么隐蔽的所量应是必定没有，因为它不是圆满佛陀的现量所见，也没有通过暗示而证悟。周遍和理由，包括组织界限，在佛陀净土方面是承认的。有人说，第八地的意乐修道法，应是没有证悟一切相智，因为它不是现量证悟，总义的
English
Therefore, if there is no realization of mixed apprehension of sound and meaning beyond the eighth ground, then even a little of the hidden object of measurement will not be taken as an object, so it is said. So, what is the meaning of "not the contaminated that is included by abandonment"? Does it mean that the contaminated that is to be abandoned on the path of cultivation of the contaminated is not the contaminated that is included by abandonment? Or does it mean that the very nature of the path of cultivation of the contaminated is not included by abandonment? According to the former, the realization to be possessed on the path of joining of the Great Vehicle should not be included by abandonment, because the path of joining of the Great Vehicle is to be generated by the effort of the Bodhisattva to attain omniscience, but there is no wise person who is generated by the effort of cultivation and abandonment. According to the latter, it is highly desirable, because it is admitted that the path of cultivation of the contaminated possesses the contaminated that is included by abandonment, but it is not admitted to be included by abandonment. Similarly, if it is to be abandoned, then it must be abandoned by cultivation, etc., which is just saying irrelevant things, because although it is admitted that the contaminated to be abandoned is abandoned by cultivation, it is not admitted to be the path of cultivation; although it is admitted that the path of cultivation of the contaminated is the path of cultivation, it is not admitted to be abandoned by cultivation. The intention of the second ground, the Dharma of the path of cultivation, should be a mind with manifest attachment, because it is a mind with the realization of mixed apprehension of sound and meaning. If you admit it, then it should not be, because it is the subsequent pure worldly wisdom of the Great Vehicle's noble lineage. Because, the pure worldly is said to be included by the subsequent mind with the aspect of not being manifestly attached to the apprehended and the apprehender. Furthermore, in the Buddha's realm, even a little of the hidden object of measurement is not taken as an object, because there is no conceptual thought of mixed apprehension of sound and meaning there. The pervasion is admitted. If you say that the hidden object of measurement does not appear in the Buddha's own appearance, and the hidden object of measurement is established in the other appearance of the disciples to be tamed, then the hidden object of measurement should be definitely non-existent, because it is not seen by the direct perception of the perfect Buddha, nor is it realized by implication. The pervasion and reason, including the organizational boundary, are admitted in the direction of the Buddha's pure land. Someone says that the intention of the eighth ground, the Dharma of the path of cultivation, should be without realizing omniscience, because it is not directly realized, the general meaning of