Tibetan
སུམ་རྟོགས་པས་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་བཞུགས་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཛད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས་སྔ་མ་ཉིད་རང་ལུགས་སུ་བཞེད་དོ། །འོ་ན་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་པའི་དོན་གང་ཞེ་ན། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ལོག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅུ་དྲུག་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ངེས་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་བཞིན་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པས་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅུ་དྲུག་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་དགོས་ལ། ནུས་པ་བཅུ་དྲུག་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་བཅོ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ལམ་མིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔར་མ་མཐོང་བ་གསར་དུ་མཐོང་བར་བྱར་མེད་ཀྱང་། སྔར་མ་རྟོགས་པ་གསར་དུ་རྟོགས་པར་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལོག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ། གནས་སྐབས་དེར་དེའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་འཇོག་དགོས་ཤིང་། སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལས། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ཁོ་ན་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དགོངས་ནས་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཆར་ལས། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་བཟོད་པ་ཁོ་ན་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ངེས་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པས་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་ལ་གནས་པ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་མཐོང་ལམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། ངེས་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་མཐོང་ལམ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནམ། འབྲས་གནས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཞུགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་འབྲས་གནས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཞུགས་པ་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་རྗེས་ཐོབ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལ། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དང་པོ་སྐྱེས་ཟིན་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་མཉམ་གཞག་གི་མཁྱེན་པ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། འོ་ན་ས་གཉིས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མཐོང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་སེམས་འཇལ་རྟོག་གསུམ་བྱེད་པའི་མཁྱེན་པ་མིན་པར་ཐལ། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འཇལ་དང་ངེས་རྟོགས་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ལས། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཐོབ་སྟེ། མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ནི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་མཐོང་ལམ་པར་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྐབས་བཞི་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཞི་དང་ཐམས་ཅད་ལ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་དེ་ཆོས་ཅན། ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔྱོད་པའི་རྣམ་པས་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་སྦྱོར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡོན་
Chinese
有些论师说，就各自现证而言，也是一个刹那。这样有两种观点。对于后一种观点，可以驳斥说，导师您认为安住于见道第一个刹那到第十五个刹那的有情是入者，安住于第十六个刹那的有情是住者，这样区分果位是不合理的。因为大乘的见道就各自现证而言，也是一个刹那。这样驳斥后，导师您就认为前一种观点是自己的宗派。那么，就各自现证而言是十六个刹那是什么意思呢？就是说，对于四谛的法性，生起能遣除执持邪执的十六种决定的智慧，在后得位时依次获得，因此，生起这些决定的智慧的十六种能力，需要在入定位时依次产生。获得十六种能力的入定十六个刹那，就安立为智忍十六刹那。如果认为后面的十五个刹那都将不是见道，那么，没有过失。因为虽然不能新见到以前没有见过的，但是可以新证悟以前没有证悟的。也就是说，在获得生起能遣除执持邪执的决定的智慧的能力时，需要在那个阶段证悟它的法性。并且，对于后面的刹那，可以使没有获得的能力得以获得。这样，在入定十六个刹那中，只有第一个刹那是无间道，因为是直接断除见道所断的见道顶加行。考虑到这一点，在见道顶加行的根本论和注释中都说，第一个刹那生起的忍位才是见道顶加行。有些人说，导师的观点是入定是一个刹那，因为在后得位时依次生起十六种决定，所以对于安住于前十五个刹那的是入者，安住于第十六个刹那的是住者，这样进行果位的安立。那么，对于安住于见道的有情，安立入者和住者是不合理的，因为这十六个决定刹那不是见道。他们说，没有过失，因为。
English
Some logicians say that, with respect to individual realization, it is also a single moment. Thus, there are two views. Regarding the latter view, it can be refuted by saying that it is unreasonable for the teacher to differentiate the fruits of those who abide in the first fifteen moments of the path of seeing as entrants and those who abide in the sixteenth moment as dwellers. This is because the Mahayana path of seeing is also a single moment with respect to individual realization. Having refuted in this way, the teacher considers the former view to be his own tenet. So, what does it mean to say that there are sixteen moments with respect to individual realization? It means that sixteen certainties that eliminate the imputations of holding to wrong views regarding the nature of the four truths are gradually obtained in the post-meditation state. Therefore, the sixteen powers that generate these certainties must arise gradually in the state of meditative equipoise. The sixteen moments of meditative equipoise in which the sixteen powers are obtained are established as the sixteen moments of knowledge and acceptance. If one thinks that all the latter fifteen moments will not be the path of seeing, then there is no fault. Although one cannot newly see what has not been seen before, one can newly realize what has not been realized before. That is to say, when the power to generate the certainty that eliminates the imputations of holding to wrong views is obtained, it is necessary to establish the realization of its nature in that state. And, for the latter moments, it is possible to obtain the power that has not been obtained. Thus, among the sixteen moments of meditative equipoise, only the first moment is the path of immediate consequence, because it is the peak application of the path of seeing that directly abandons what is to be abandoned by seeing. Considering this, in both the root text and commentary of the peak application of the path of seeing, it is said that only the acceptance that arises in the first moment is the peak application of the path of seeing. Some say that the teacher's view is that meditative equipoise is a single moment, and because sixteen certainties arise gradually in the post-meditation state, the distinction of fruits is made by considering those who abide in the first fifteen moments as entrants and those who abide in the sixteenth moment as dwellers. Then, it is unreasonable to establish entrants and dwellers for beings abiding on the path of seeing, because these sixteen moments of certainty are not the path of seeing. They say that there is no fault, because...
Chinese
如果是因为被赋予了见道的名称，那么，处于见道等持中的人是入流果吗？是果位。如果按照第一种说法，那么入流果的现观应该有十六个刹那的智慧。如果按照后一种说法，那么入流果会出现在果位之下。第四，关于后得是否存在进行辨析。达滴巴说：大乘的见道第一次生起后，已经现量见到自性清净的法性，在尚未生起习惯性安住的等持智慧之前的所有智慧，都包含在大乘见道之中。那么，二地第一个智慧刹那，在加行道、见道、修道三个阶段中，对于已经见到的意义，进行心、量、分别三种作用的智慧，不应是。因为一地的后得智慧不是大乘的修道。如果承认，那么从“量和决定是修道”的章节中，不应是正文所说的修道。此外，在一地的后得阶段，安立谛实，不可能显现出自边而生的世俗智慧。因为它不是大乘的修道。这是周遍的。如《摄类学》中说：在见道中，获得安立谛实，从现观的边际产生的世俗智慧，不是显现，这些是在修道中显现的。因此，一地的后得智慧是修道，安住于此者必须安立为见道者，在第四个论证中应当知晓。在“一切寂静和一切”的章节中，有些人说：大乘修道者相续中，断除烦恼后产生的白法功德，是法，是大乘的作用，因为它是通过修道的力量获得的白法功德。这也是它的体性。那么，大乘加行道者以大乘修道的体性，以随念的方式，通过修道的力量，在加行道的阶段获得的白法功德，应是所诠，因为是那个体性。不能承认，因为大乘加行道者相续中的功
English
If it is because it is given the name of the path of seeing, then, is the person who is in the samadhi of the path of seeing a stream-enterer? It is the fruit position. According to the first statement, then the direct realization of the stream-enterer should have sixteen moments of wisdom. According to the latter statement, then the stream-enterer will appear under the fruit position. Fourth, analyze whether post-attainment exists or not. Da Dipa said: After the first arising of the Mahayana path of seeing, having directly seen the Dharma nature of self-nature purity, all the wisdom before the wisdom of samadhi that habitually abides is born is included in the Mahayana path of seeing. Then, the first moment of wisdom of the second ground, in the three stages of the path of preparation, the path of seeing, and the path of cultivation, the wisdom that performs the three functions of mind, measurement, and distinction for the meaning that has been seen, should not be. Because the post-attainment wisdom of the first ground is not the Mahayana path of cultivation. If you admit it, then from the chapter "Measurement and determination are the path of cultivation", it should not be the path of cultivation mentioned in the text. In addition, in the post-attainment stage of the first ground, it is impossible for the conventional wisdom that arises from the edge of establishing truth to manifest. Because it is not the Mahayana path of cultivation. This is pervasive. As it is said in the Compendium: In the path of seeing, the conventional wisdom that arises from the edge of direct realization of establishing truth is obtained, but it is not manifested. These are manifested in the path of cultivation. Therefore, the post-attainment wisdom of the first ground is the path of cultivation, and those who abide in it must be established as those who see the path, which should be known in the fourth argument. In the chapter "All peace and all", some people say: The white Dharma qualities produced by the Mahayana cultivator's mind after eliminating afflictions are Dharma, which is the function of Mahayana, because it is the white Dharma qualities obtained through the power of cultivation. This is also its nature. Then, the white Dharma qualities obtained by the Mahayana practitioner in the stage of the path of preparation through the power of cultivation in the manner of contemplating the nature of the Mahayana path of cultivation should be the signified, because it is that nature. It cannot be admitted, because the merits in the mind of the Mahayana practitioner