Tibetan
ན་གྱི་མཐོང་ལམ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཡིན་ན་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་ལ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱི་རྫས་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཐོང་ལམ་ལམ་རྗེས་ཤེས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཆོས་ཅན་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། འདོད་ན། ཕྱོགས་སྔ་སྔ་མ་ལྟར་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་དེ་བར་ཆད་མེད་ལམ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་མ་ལྟར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། བར་ཆད་མེད་ལམ་མིན་པར་ཐལ། རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་དངོས། ཡང་ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་མ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྗེས་བཟོད་བཞི་པོ་ཆོས་ཅན། མཐོང་སྤངས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་དངོས་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་མིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས། གསུམ་པ་ལ། མཁས་པ་འབྲེ་ཨར་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་བཞིར་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཅིག་ཅར་དུ་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་ཆོས་བཟོད་བཞི་པོ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ། དེའི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་བཞི་པོ་སྐད་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་གཉིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྗེས་བཟོད་བཞི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ། དེའི་འོག་ཏུ་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྗེས་ཤེས་བཞི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཀྱི་མཚོན་པར་བྱ་བའི་མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་དགེ་འདུན་ཡིན་པར་ཐལ། ལམ་རྗེས་ཤེས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་ལ། ཐོགས་མེད་ཀྱི་བསྡུ་བ་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་རྣམ་གཞག་དང་། དོན་དམ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་སེམས་བཞི། རྗེས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་སེམས་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་པའི་སེམས་གཅིག་སྟེ་དགུ་པོ་འདིས་མཐོང་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བའི་གདུལ་བྱ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དུ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲོས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན། ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་རྣམ་གཞག་ཅེས་གསུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་ལམ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །ལྔ་པ་ལ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་དང་། འགྲེལ་ཆེན་གྱི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྡུག་བདེན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད། དེའི་འོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་གཉིས་འཕགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད། དེའི་འོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཇོག་ཅིང་། བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་། །སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་མིན་ཏེ། རྒྱལ་སྲས་མ་ལས། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་བར་མ་ཆད་དུ་འབྱུང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལུགས་གཉིས་ལས། ལུགས་དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་དང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་གོམས་པར་བྱས་ཟིན་པས། འབྲས་བུའི་མངོན་པར་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེས་བདེན་པ་བཞི་ཆར་ལ་བྱ་བ་ཅིག་ཅར་བྱས་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གིས་ཆོས་ཉིད་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པས་མཐོང་མ་མཐོང་གི་ཆ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ལོགས་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པས་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་གྲངས་དེ་སྙེད་གཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ལེགས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་གྱིས་རང་བཞིན་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་གང་། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེས་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཅིག་ཅར་དུ་མངོན་
Chinese
如果正见道是道后智，则应成为解脱道。因为大乘的见道必定是无间道和解脱道二者的本体。如果承认，则大乘的见道，与苦谛之法忍成为一体的见道道后智，应是如此。因为，是故。立宗与理由皆承认。如果承认，按照前一种观点，大乘的见道苦谛法忍，应不是无间道。因为承认那个。按照后一种观点，那个，应不是无间道。因为是解脱道。理由显而易见。又，按照前后两种观点，大乘的见道，与苦谛之法忍成为一体的四种后忍，应不是成为断除见断所知障之真实对治的无间道。因为没有现量证悟法性。理由明显承认。第三，智者འབྲེ་ཨར་ན་（'bre ar na）说，大乘的一切见道都包含在四个刹那中，即：首先，同时现量见到四谛法性的四种法忍，在一个刹那产生。之后，四种法智在一个刹那产生。之后，以那二者为对境的四种后忍，在一个刹那产生。之后，以那个后忍的智慧本身为对境的四种后智，在一个刹那产生。安住在见道苦谛后智的菩萨，应是常住果位的代表所代表的义僧。因为是安住在道后智的菩萨。如果承认，则声闻的安住在见道苦谛后智的补特伽罗，应是常住果位。第四，在无著的《摄事品》中说，世俗戏论的建立和胜义无戏论的建立二者中，前者是法智同品之心四种，后智同品之心四种，共八种。之后，唯一寂止之心一种，共九种，以此圆满了见道。这是为了引导喜欢戏论的所化众生进入现证真谛而说的名句文字的集合。
English
If the Path of Seeing is the Subsequent Wisdom of the Path, then it should necessarily be the Path of Liberation. This is because the Path of Seeing in the Great Vehicle is definitely the substance of both the Path of No Interruption and the Path of Liberation. If accepted, then the Path of Seeing in the Great Vehicle, which is the Subsequent Wisdom of the Path of Seeing that has become one with the Dharma-Patience towards Suffering, should be so. Because, therefore. Both the thesis and the reason are accepted. If accepted, according to the first view, the Dharma-Patience towards Suffering in the Path of Seeing of the Great Vehicle should not be the Path of No Interruption. Because that is accepted. According to the second view, that should not be the Path of No Interruption. Because it is the Path of Liberation. The reason is manifestly clear. Also, according to both the first and second views, the four Subsequent Acceptances that have become one with the Dharma-Patience towards Suffering in the Path of Seeing of the Great Vehicle should not be the Path of No Interruption that has become the actual antidote to the obscurations of knowledge that are abandoned by seeing. Because the nature of reality is not directly realized. The reason is manifestly accepted. Thirdly, the scholar 'bre ar na said that all the Paths of Seeing in the Great Vehicle are contained within four moments, namely: first, the four Dharma-Patiences that directly see the nature of the Four Truths simultaneously arise in one moment. After that, the four Dharma-Knowledges arise in one moment. After that, the four Subsequent Acceptances that take those two as their objects arise in one moment. After that, the four Subsequent Knowledges that take the wisdom of that Subsequent Acceptance itself as their object arise in one moment. A Bodhisattva abiding in the Subsequent Wisdom of the Path of Seeing towards Suffering should be the doctrinal Sangha represented by the representative of the state of Stream-Enterer. Because it is a Bodhisattva abiding in the Subsequent Wisdom of the Path. If accepted, then the individual abiding in the Subsequent Wisdom of the Path of Seeing towards Suffering of the Hearers should be the state of Stream-Enterer. Fourthly, in Asanga's Compendium, among the establishment of conventional elaboration and the establishment of ultimate non-elaboration, the former consists of the four minds that are in accordance with Dharma-Knowledge, and the four minds that are in accordance with Subsequent Knowledge, totaling eight. After that, the one mind of mere quiescence, totaling nine, completes the Path of Seeing. This is a collection of names, phrases, and letters spoken in order to lead sentient beings who delight in elaboration into the direct realization of the truth.
Chinese
因为以戏论而宣说，所以称为世俗戏论的分类。第二，因为所有见道都必定是以如是性为对境，所以成为唯以如是性为对境的唯一智慧。第五，有《集论》的宗派和《释论》的宗派两种，其中第一种是：在现量见到苦谛的法性时，以断除苦恼见所断的无间道为苦法忍。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）དེའི་འོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས། 在此之后，是从苦恼见所断中解脱的解脱道为苦法智。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）དེའི་འོག་ཏུ་དེ་གཉིས་འཕགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་ངེས་པར་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད། 在此之后，确定这二者是圣法之因的智慧为苦后忍。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）དེའི་འོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཇོག་ཅིང་། 在此之后，将完全辨析苦后忍本身的智慧安立为苦后智。（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་། 剩余的谛也同样如此产生。这十六个刹那也是从实体的角度而言，而不是从反体的角度而言，因为《圣子经》中说：“十六个刹那无间断地产生”。第二，有两种宗派，其中第一种是：有些认为，大乘的见道在现量证悟苦谛的法性时，就已断除了集，现证了灭，并且串习了能获得的道，因此，就果的现观而言，是一个刹那，因为这一个智慧刹那就同时对四谛做了事业。就见而言，也是一个刹那，因为四谛的自性清净，法性上没有不同种类的差别，所以没有见与不见的两个部分。就各自现观而言，是十六个刹那，因为对四谛的法性有十六种异方执著的增益，因此，能遣除它们的智慧也同样有那么多。因此，安立入住也是非常合理的。第二种宗派是：《释量论》中说：“以意义自性本体一，自性现量是，何有能量他所知，不见异分有何在？”以这种方式，这一个智慧刹那就同时现
English
Because it is taught with elaboration, it is called the classification of conventional elaboration. Second, because all paths of seeing are definitely objects of suchness alone, they become only one wisdom that is the object of suchness alone. Fifth, there are two systems: the system of the Compendium and the system of the Great Commentary. The first is: when the nature of the truth of suffering is directly seen, the uninterrupted path that eliminates what is to be abandoned by seeing suffering is the forbearance of the Dharma of suffering. After that, the liberation path that is liberated from what is to be abandoned by seeing suffering is the knowledge of the Dharma of suffering. After that, the mind that determines that these two are the cause of all noble dharmas is the subsequent forbearance of suffering. After that, the mind that completely analyzes that subsequent forbearance of suffering itself is established as the subsequent knowledge of suffering. The remaining truths also arise in the same way. These sixteen moments are also from the perspective of substance, not from the perspective of negation, because the Son of the King says, "Sixteen moments arise without interruption." Second, there are two systems. The first system is: some say that when the Mahayana path of seeing directly realizes the nature of the truth of suffering, it abandons the origin, realizes the cessation, and has already practiced the path to be attained. Therefore, from the perspective of the realization of the fruit, it is one moment, because that one moment of wisdom performs the actions on all four truths simultaneously. From the perspective of seeing, it is also one moment, because the nature of the four truths is completely pure, and there is no difference in the nature of the Dharma, so there are no two parts of seeing and not seeing. From the perspective of individual realization, there are sixteen moments, because there are sixteen kinds of superimposed attachments that hold separately to the nature of the four truths. Therefore, the wisdom that eliminates them also enters in that number. Therefore, the establishment of entry and abiding is also very reasonable. The second system is: in the Commentary on Valid Cognition, it says, "By meaning, nature, essence is one, self-nature is manifest, what is to be known by another valid cognition? What other unseen part is there?" In this way, this one moment of wisdom simultaneously manifests the nature of the four truths.