Tibetan
ཏུ་འདོད་པ། གཉིས་སུ་འདོད་པ། བཞིར་འདོད་པ། དགུར་འདོད་པ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་འདོད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་བལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པར། ཆོས་ཤེས་པ་ཡི་འོག་ཏུ་ནི། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་དབྱེར་ཡོད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་རྣམས་ལ། །གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གཞུང་འདིས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་བཟོད་ཀྱི་འོག་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་ཅེས་མ་བསྟན་པར། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་འོག་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་འགྲེལ་པ་མ་མཐོང་བར་མུ་ཅོར་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། འདིའི་ཆོས་ཤེས་དེ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཤེས་དེ་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་ཏེ་ཞེས་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པ་བདེན་པ་གསུམ་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་བས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་དང་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གཞག་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་སྟེ། གང་དག་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ནའང་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་བསྟན་པས་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ཆར་ཕྱེ་སྟེ་ཆ་བཅོ་ལྔར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ལམ་སྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་ཇི་ལྟ་བུར་ཐར་པར་འདོད་པ་རྣམས་ལམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་
Chinese
认为是一，认为是二，认为是四，认为是九，认为是十六等五种。第一种是，龙树菩萨以见到法性为依据，认为是一刹那。在《六十正理论》中说：在知法之下，如果对此有差别，对于极其微细的事物，谁能分别考察其生起？不善巧者，不能见到从缘而生的道理。因此这样说。有些人说，此论典显示为二刹那，因为没有说在法忍之下没有差别，而是在知法之下显示没有差别。这样说是没有见到注释而胡说八道。这里的知法，不是分为法忍和知法二者的知法，而是法自性涅槃，是缘起，是不生不灭。知是现量证悟的证悟。注释中说：其中法这个词，是指涅槃。这也不是其他，而是缘起的自性。缘起和涅槃成为无二无别的自性，任何受用的智慧，就是知法，因为知法之境就是知法。这样一来，缘起不生不灭所缘的知法，三真谛缘起的自性不生，见到涅槃也是它的自性，所以只是一个证悟。安立为十五刹那和十六刹那等，是从其自身以反体的方式来区分的。那些认为十五刹那的人，也是为了以这样的方式教化所化众生而利益他们。智慧的体性是一个，但分开成为十五部分来安立。如果这样，那么十六种道次第的修习，对于想要解脱的人来说，是为了习惯于进入道次第的安立本身，所以对此进行全面考察而安立，那本身就是一个体性。
English
There are five ways of considering: considering as one, considering as two, considering as four, considering as nine, and considering as sixteen. The first is that Nagarjuna, based on seeing the nature of reality, considers it as one instant. In the "Sixty Stanzas on Reasoning," it says: "Under the knowledge of dharma, if there is a distinction in this, who would analyze the arising of extremely subtle things? The unskilled one does not see the meaning of arising from conditions." Therefore, it is said. Some say that this text shows two instants because it does not say that there is no difference under the forbearance of dharma, but shows that there is no difference under the knowledge of dharma. To say this is to speak nonsense without seeing the commentary. The knowledge of dharma here is not the knowledge of dharma that is divided into forbearance of dharma and knowledge of dharma, but dharma is by nature nirvana, is dependent arising, is without arising or ceasing. Knowledge is the realization of that manifest understanding. In the commentary, it says: "The word dharma refers to nirvana. It is none other than the nature of dependent arising." And, "The knowledge that fully utilizes the nature of dependent arising and nirvana, which are inseparable, is the knowledge of dharma, because the object of knowledge of dharma is called the knowledge of dharma." In this way, the knowledge of dharma that focuses on dependent arising, which is without arising and without ceasing, the three truths, the nature of dependent arising is unborn, and seeing that nirvana is also its nature, so it is only one realization. The establishment of fifteen and sixteen instants is a division from the perspective of reversing from that itself. Even according to those who consider fifteen instants, it is for the benefit of teaching those to be tamed in such a way. The essence of wisdom is one, but it is divided into fifteen parts to be established. If so, then the sixteen aspects of the path of meditation, for those who desire liberation, are established in order to become accustomed to entering the establishment of the path itself, so this is fully examined and established, and that itself is one essence. The second...
Tibetan
ལ་དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེས་པའི་ཚེ། བཟོད་པ་བརྒྱད་པོ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མི་སྐྲག་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་བཟོད་བཞི་དང་། དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མི་སྐྲག་པའི་ཆ་ནས་རྗེས་བཟོད་བཞི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བཟོད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱིས་འགོག་བདེན་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མ་ཐོབ་ཅིང་ནམ་ཞིག་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཤེས་བཞི་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྗེས་ཤེས་བཞི་སྟེ། ཤེས་པ་བརྒྱད་པོ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཐུན་གཅིག་གིས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་འོག་ཏུ་རྗེས་བཟོད་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདིར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ལ་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པས། བཟོད་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ཤེས་པ་བརྒྱད་པོ་ཆོས་ཅན། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཐོང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཟོད་པ་བརྒྱད་པོ་དེའང་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མཐོང་ལམ་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྩ་བར་འདོད་ན་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ཤེས་པ་བརྒྱད་པོ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་དེ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། ཡུལ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་བླངས། ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཐུན་གཅིག་གིས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་ལ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ལམ་ཆོས་ཤེས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་འབྲས་གནས་དང་། ལམ་རྗེས་བཟོད་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཞུགས་པའི་ཁྱད་པར་འཐད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བཟོད་པ་བརྒྱད་ལ་གནས་པ
Chinese
拉达释论者说：大乘的见道，在苦谛生起法忍的时候，八忍是作为一个本体而生起的，因为对于四谛的法性不畏惧的方面来说是四法忍，对于现量证悟它的智慧不畏惧的方面来说是四后忍，因为是从相违的角度来区分的缘故。因此在忍的阶段，没有通过暂时的离垢而获得灭谛和解脱道，什么时候它在相续中生起的时候，就是证悟所境四谛法性的四法智，以及证悟有境智慧本身的四后智，这八智是作为一个本体而生起的。对此，以现量证悟真谛的等持一座，一个刹那本身就生起为智忍十六刹那的自性。不承认法智之下生起后忍等等的说法。因此，大乘见道确定为忍和智二者，安住在忍上的补特伽罗是入者，安住在智上的补特伽罗是果位的差别是合理的，他们这样说。不合理，大乘见道的八智，是法，成为上面所说的大乘不共见道的体性，因为是所诠的缘故。如果不成立，那么，大乘的八忍也成为不是大乘不共的见道了。如果想要根本，那么如前一样。又，大乘见道的八智，是法，成为没有现量证悟所境四谛法性之有境智慧，因为是现量证悟所境四谛法性的学道智慧的缘故。三个都承认了。又，大乘的见道，以现量证悟真谛的等持一座，一个刹那本身不是生起为智忍十六刹那的自性，因为大乘的见道没有智忍十六刹那的缘故。如果不成立，那么，与它确定为两个刹那相违。此外，大乘的见道，安住在道法智上的补特伽罗是果位，安住在道后忍上的补特伽罗是入者的差别是合理的，因为大乘的见道安住在八忍上
English
Ladar Ṭīkapa said: In the Mahāyāna path of seeing, when the dharma-kṣānti (patience/acceptance of dharma) arises for suffering, the eight kṣāntis arise as one entity, because from the aspect of not fearing the dharmatā (nature of dharma) of the four truths, there are four dharma-kṣāntis, and from the aspect of not fearing the wisdom that directly realizes it, there are four anukṣāntis (subsequent patience/acceptance), because they are distinguished from the opposite perspective. Therefore, in the stage of kṣānti, one does not attain cessation truth and the path of liberation through sudden freedom from defilements, and when it arises in the continuum, there are four dharma-jñānas (dharma-knowledges) that realize the dharmatā of the four truths as objects, and four anujñānas (subsequent knowledges) that realize the wisdom itself as the subject; these eight jñānas arise as one entity. In this regard, with one samāhita (meditative equipoise) that directly realizes the truth, that one moment itself arises as the nature of the sixteen moments of jñāna-kṣānti. They do not accept the term of anukṣānti arising under dharma-jñāna, etc. Therefore, since the Mahāyāna path of seeing is determined as two, kṣānti and jñāna, it is reasonable that the person who abides in kṣānti is an enterer, and the difference of the person who abides in jñāna is the state of fruition, they say. It is not reasonable, the eight jñānas of the Mahāyāna path of seeing, are dharma, becoming the nature of the uncommon Mahāyāna path of seeing mentioned above, because it is the object to be expressed. If it is not established, then the eight kṣāntis of the Mahāyāna will also become not the uncommon Mahāyāna path of seeing. If you want the root, then as before. Again, the eight jñānas of the Mahāyāna path of seeing, are dharma, becoming not directly realizing the subject wisdom that realizes the dharmatā of the four truths as objects, because it is the wisdom of the learning path that directly realizes the dharmatā of the four truths as objects. All three are accepted. Again, the Mahāyāna path of seeing, with one samāhita that directly realizes the truth, that one moment itself does not arise as the nature of the sixteen moments of jñāna-kṣānti, because the Mahāyāna path of seeing does not have the sixteen moments of jñāna-kṣānti. If it is not established, then it contradicts the determination of two moments. Furthermore, in the Mahāyāna path of seeing, it is reasonable that the person who abides in the path dharma-jñāna is the state of fruition, and the difference of the person who abides in the path anukṣānti is the enterer, because the Mahāyāna path of seeing abides in the eight kṣāntis.