Tibetan
པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ལྔ་པོ་ཡང་། གང་ཟག་འདི་ལ་སྦྱར་ཏེ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཀུན་གཞི་མེད་ཅིང་། ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ཡང་ཡོད་ལ། འགའ་ཞིག་ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་པར་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་དག་ནི་ཡོད་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དགོས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ན་མེད་དགོས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཇོག་ཤེས་པས་ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་། ཕྱི་དོན་དང་ཤེས་པ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་པར་མཚུངས་ཤིང་མངོན་པ་ལས་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མཉམ་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་དགོས་པས་དོན་ཤེས་གཉིས་ཀ་ལ་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་བཏགས་དོན་ཡོད་ཚུལ་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པར་མཚུངས་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འཇོག་པའང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་ངེས་པར་རང་རྒྱུད་བྱ་དགོས་ཏེ། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་མི་འདོད་ན་ནི་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པས་འདི་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ནས་འགོག་པ་འདི་ལ་ཐུག་གོ །དེས་ན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་བླང་དགོས་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་མ་བླངས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་དམ་བཅའ་ཁས་ལེན་པའི་དོན་མེད་དོ། །ཚིག་གསལ་ལས། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཁས་ལེན་པ་མེད་པ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །༼མཐའ་བྲལ་ལ་དབུ་མར་སྨྲ་བའི་ལུགས་བརྗོད་པ།༽ ལུགས་གསུམ་པ་ནི། གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་ཐུབ་པའི་རྒྱལ་ཚབ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གསང་ཕུ་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གོང་མ་རྣམས་དང་། བཤད་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འཛིན་པ་ལ་འགྲན་ཟླ་དང་བྲལ་བ་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ཡབ་སྲས་རྣམས་དང་། སྒྲུབ་བརྒྱུད་བསྟན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ་མར་པ་དང་། མི་ལ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་ཆེན་རྣ
Chinese
印。如是等等的五偈，也对此人进行比照解说。第四，其他中观派认为阿赖耶识不存在，并且承认外境存在，也有一些不承认外境存在而承认阿赖耶识存在，但那些是认为如果存在就必须以自性存在，如果以自性不存在就不存在的宗派。而此处即使没有阿赖耶识，也懂得安立业果关系，因此不承认阿赖耶识。外境和知识与《般若经》中所说的自性空性相同，并且必须像《俱舍论》中同时讲述自共相一样，如果考察对境和知识二者施设名言的施设义存在的方式，则同样无法找到。即使那样，也因为凭借名言而在世俗中安立存在也没有差别。第五，如果认为以自性成立，则必须是自续，如自宗有部宗和《正理滴论》等。如果名言中也不承认以自性成立的法，则必须不承认自续，这是确定无疑的，因此这关系到从细微的破斥处进行遮止。因此，《正理滴论》等因为承认以自性成立的法，为了成立它，必须承认自续的理。月称论师等因为不承认以自性成立的法，因此没有承认自续的理由和誓言的必要。《明句论》中说：“如果是中观派，则以自己的相续进行随后的推断是不合理的，因为没有承认其他宗派。”也因为这样说，作为不承认自续的依据，安立了不承认以自性成立的法，如是认为。（讲述不堕两边的中观宗派之理。）第三种宗派是，雪域中的能仁导师的代表，俄大译师等桑浦寺的上师们，以及通过讲修二事来护持佛陀教法，无与伦比的萨迦派父子，以及持有实修传承教法法幢的玛尔巴和米拉等大德们。
English
Print. The five verses, such as these, are also explained by applying them to this person. Fourth, other Madhyamikas believe that there is no alaya-vijñana and also accept external objects. Some do not accept external objects but accept alaya-vijñana. However, those are the schools that believe that if something exists, it must exist by its own nature, and if it does not exist by its own nature, it does not exist. Here, even without alaya-vijñana, the connection of cause and effect can be established, so alaya-vijñana is not accepted. External objects and knowledge are the same as the emptiness of inherent existence taught in the Perfection of Wisdom Sutra. And it is necessary to explain both the general and specific characteristics together, as explained in the Abhidharma. If we examine the way in which the imputed meaning of the terms applied to both object and knowledge exists, it is the same in that it cannot be found. Even so, there is no difference in establishing existence conventionally by the power of terms. Fifth, if one believes in establishment by its own nature, then it is necessary to be Svatantrika, like the Svātantrika-Vāibhāṣikas and the Pramāṇavārtika, etc. If one does not accept phenomena established by their own nature even conventionally, then it is undoubtedly necessary not to accept Svatantrika. Therefore, this comes down to preventing from the subtle refutation. Therefore, since the Pramāṇavārtika, etc., accept phenomena established by their own nature, they must accept the Svatantrika reason in order to prove it. Since teachers such as Chandrakirti do not accept phenomena established by their own nature, there is no need to accept the Svatantrika sign and commitment. The Prasannapadā says, "If one is a Madhyamika, then it is not reasonable to infer according to one's own continuum, because one has not accepted another party." Because of this statement, as a means of knowing that one does not accept Svatantrika, it is stated that one does not accept phenomena established by their own nature. (Explaining the way of speaking of Madhyamaka as non-dualistic.) The third school is: Ngok Lotsawa, the representative of the Buddha in the land of snows, and the former Sangpu abbots, the Sakya fathers and sons who are unparalleled in upholding the Buddha's teachings through teaching and practice, and Marpa and Mila, the great beings who hold the banner of the practice lineage.
Tibetan
མས་དང་། མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་སྲོལ་འབྱེད་ལོ་ཙཱ་བ་པ་ཚབ་ཉི་མ་གྲགས་དང་། དེའི་དངོས་སློབ་ཞང་ཐང་སག་པ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་། རྨ་བྱ་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་གཟད་པ་རིང་མོ་དང་། རྟོགས་པ་ནང་ནས་རྡོལ་བས་ངེས་དོན་གྱི་དགོངས་པ་རང་དབང་དུ་འཆད་པ་ལྕེ་སྒོམ་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱ་པའི་མཁས་པ་གཡག་གཞོན་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བྱོན་པའི་བོད་ཡུལ་གྱི་མཁས་གྲུབ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རང་གིས་བསྒོམས་ཞིང་། གཞན་ལ་འཆད་པ་ཐམས་ཅད་མགྲིན་གཅིག་དབྱངས་གཅིག་ཏུ་འདི་ལྟར་གསུང་སྟེ། དབུ་མའི་དོན་ནི་ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས། མཐར་འཛིན་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཐོག་མར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་བདེན་པ་མ་བཀག་ན་མཐར་འཛིན་ཕྱི་མ་རྣམས་དགག་ཏུ་མེད་པས། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་དགོས། འདི་དགག་བྱ་རགས་པ་ཡིན་ཞིང་འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡང་ཡིན་པས། གཞུང་རྣམས་ལས། དེའི་ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཀག་ནས་བདེན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ། དཔེར་ན་རྟ་ལ་ཞོན་པ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ཡང་། གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ལྟར་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་བ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ཡང་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་འཛིན་དང་གཉིས་མིན་དུ་འཛིན་པ་ཡང་བཀག་དགོས་པས་མཐའ་བཞི་གང་དུ་ཡང་གཟུང་བའི་ཡུལ་མ་རྙེད་པས། དེར་འཛིན་པ་མེད་པ་ལ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྟོགས་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། དབུ་མའི་ལྟ་བ་འདིའོ་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་གཅིག་བྱུང་ན་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་གང་དུ་བཟུང་ཡང་མཐར་འཛིན་ལས་མ་འདས་པས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །ཙོང་ཁ་པའི་འཇུག་པའི་ཊཱི་ཀར། དེ་ལྟར་བདེན་འཛིན་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་ན་བདག་འཛིན་གཉིས་མིན་པའི་རྟོག་པ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་རྟོག་པས་གང་བཟུང་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་འགོག་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་འདི་ལ་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །ལུགས་འདི་མཐའ་ཆོད་པའི་རིགས་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གིས་ཞིབ་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། འོག་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ། །༼རྟག་མཐའ་ལ་དབུ་མར་སྨྲ་བ
Chinese
们，以及开创离边中观的译师帕擦·尼玛扎，及其亲传弟子香塘萨巴·益西炯乃等，以及玛嘉·绛曲尊珠，及其追随者扎巴仁莫，以及从证悟中顿现、自在宣讲真实义的杰贡·喜饶多吉等，从他们开始，直到吉祥萨迦派的学者雅琼二位之间出现的藏地学者和成就者们，都亲自修习离边中观的见解，并且向他人讲授时，都异口同声地这样说：中观的意义是远离有无、是与非等一切边，因此，必须舍弃执边和执相的一切。对此，如果最初没有遮破对实有之境的实执，那么之后的执边就无法遮破。因此，必须用一与多等道理来确定内外一切事物皆无实有。这是所破的粗大之处，也是轮回之因的主要因素。因此，经论中广说了遮破其所执之境实有的道理。遮破之后，如果执取实有空性，比如骑马的人没有堕入右边，却像堕入左边一样，没有超出断灭的边，因此也应遮破。因此，执二和执非二也应遮破，因为在任何四边中都找不到可执取的境，所以在那里没有执着，就称之为证悟了中观的见解。如果出现一个执着，认为这就是中观的见解，那么无论执着空与非空等任何一边，都没有超出执边，因此不是中观的见解。他们是这样认为的。宗喀巴的《入行论释》中说：如果很好地认识了实执，就会知道存在许多并非执着我和二的分别念，因此，所有分别念所执着的境，都会被以彼性而观察的道理所遮破，所有想要遮破的邪分别念都会被遣除。这样说也是针对这个宗派的。这种宗派以决断的道理和可信的教证详细地确定，将在下面自宗的章节中讲述。（将常边说成中观）
English
And, Patshab Nyima Drak, the translator who pioneered the Madhyamaka free from extremes, and his direct disciple Zhangtang Sakpa Yeshe Jungne, and so on, and Macha Jangchub Tsondru, and his follower Zapa Ringmo, and Chegom Sherab Dorje, who spontaneously explains the definitive meaning from realization, and so on, from them until the scholars and accomplished ones of Tibet who appeared between the two scholars Yak and Zhon of the glorious Sakya school, all practiced the view of the Madhyamaka free from extremes themselves. And when teaching others, they all say in one voice: The meaning of Madhyamaka is to be free from all extremes such as existence and non-existence, is and is not. Therefore, all clinging to extremes and clinging to characteristics must be abandoned. For this, if the truth of the object that is initially grasped as true is not refuted, then the subsequent clinging to extremes cannot be refuted. Therefore, it is necessary to ascertain that all internal and external objects are without truth by means of reasoning such as one and many. This is the gross object to be refuted, and it is also the main cause of samsara. Therefore, the scriptures extensively explain the reasoning that refutes the truth of its object of attachment. After that is refuted, if emptiness is grasped as true, for example, even if a person riding a horse does not fall to the right, he has not gone beyond falling to the extreme of annihilation, just as he has fallen to the left, so that should also be refuted. Therefore, grasping at two and grasping at non-two should also be refuted, because no object to be grasped can be found in any of the four extremes. Therefore, not clinging there is called realizing the view of Madhyamaka. If a clinging arises, thinking that this is the view of Madhyamaka, then no matter which extreme is grasped, such as emptiness or non-emptiness, it has not gone beyond clinging to extremes, so it is not the view of Madhyamaka. That is what they think. Tsongkhapa's commentary on the Entry says: If the clinging to truth is well recognized, it will be known that there are many non-dualistic thoughts that do not cling to self, so all the objects grasped by thoughts will be refuted by the reasoning that examines that very nature, and all the wrong thoughts that want to be refuted will be dispelled. It seems that this is also intended for this school. This system is thoroughly determined by decisive reasoning and reliable scriptures, and will be explained in the following chapter on our own system. (Speaking of the extreme of permanence as Madhyamaka)