Tibetan
ན་གྱི་རྣ་བའོ་ཞེས་སོགས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཚེ་ན། ཐ་སྙད་དེའི་དབང་གིས་ལྷ་སྦྱིན་དང་། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འཇོག་གི་དེ་ལས་གཞན་པའི་འཇོག་བྱེད་མེད་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དོན་ནོ། །དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་དེས་བཏགས་པའི་དོན་གང་ཡིན་བཙལ་བའི་ཚེ་ན་མ་རྙེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པ་འཇོག་ཅེས་པ་ནི་ལུགས་འདི་པའི་ཐུན་མོང་མིན་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནང་ཚན་གྱི་འཇོག་ཚུལ་ལ་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚུལ་ནི། ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་འགག་པས་ལས་དེ་འབྲས་བུའི་བར་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་ན་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་པོ་ལོན་པ་དེས་འབྲས་བུ་ཅི་ལྟར་བསྐྱེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ལས་འགག་པ་ན་ལས་ཀྱིས་ཆུད་མི་ཟ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འདོད་དོ། །མདོ་སྡེ་པས་ལས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འདོད་དོ། །སེམས་ཙམ་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བག་ཆགས་བཞག་ནས་བག་ཆགས་དེས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་ལས་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་དག་བཀག་ནས་འདིར་ལས་ཀྱིས་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་བསྐྱེད་ནས་དེས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གནད་ཡིན་ནོ། །ཆུ་ཕོར་གང་གི་གོ་ས་ན་རིགས་དྲུག་གིས་ཆུ་དང་། རྣག་ཁྲག་ལ་སོགས་པའི་མཐོང་སྣང་དྲུག་འབྱུང་བའི་ཚེ་མིག་ཤེས་དེ་དག་ལ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཆུའི་རྫས་ཆ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རྫས་ཆ་ཡོད་པའང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་ལ། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན། བདག་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་མི་འདོད་པས་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པའི་ཚུལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཚུལ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། དབུ་མ་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནི་འདི་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་སྒྲིབ་ནི་འཇུག་པའི་རང་འགྲེལ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཡིན་པར་གསུངས་པས། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་དང་དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་ཆའོ། །གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་ཅིང་། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་ང་ཙམ་ཡིན་ཞིང་། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། དང་པོ་ནི་གང་ཟག་ཀྱང་ཡིན་ཞིང་། བདག་ཀྱང་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་གོ །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་དེ་རྟོགས་པར་མཚུངས་ཤིང་དེ་ལས་ལྷག་པའི་རྟོགས་བྱ་མེད་པས་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། གོམས་པ་ཡུན་རིང་ཐུང་དང་སྙིང་རྗེ་དང་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལས་ལྷག་པའམ་གཞན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་མེད་དོ། །སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ལ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པས་ཉོན་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་བདེན་འཛིན་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱིས་ནི་ས་བརྒྱད་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པས་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་སྐབས་སུ་བདེན་འཛིན་མངོན་དུ་གྱུར་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉོན་སྒྲིབ་ཁོ་ན་སྤོང་བ་ཡིན་གྱི། བདེན་འཛིན་ས་བོན་དང་བཅས་པ་མ་བཅོམ་གྱི་བར་དུ། ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་མི་སྲིད་པས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ས་བརྒྱད་པ་ནས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ལུགས་འདི་ལ་བདེན་འཛིན་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ལུགས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་དགུར་བྱས་ནས་ས་གཉིས་པ་སོགས་སྒོམ་ལམ་དགུས་སྤོང་བའི་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་ཏེ་ད་དུང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་པ་གསུམ་པོ་གང་གི་ཡང་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་བར་བདེན་བཞི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གཅིག་ཡོད་ལ། དེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པས་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་སུ་བྱས་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ཙམ་ཡང་སྤོང་མི་ནུས་ལ། མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་དམིགས་རྣམ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ཙམ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན། །ཞེས་པ་ནས། དེས་ན་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་
Chinese
当施加“那是某某的耳朵”等名称时，凭借该名称，会确定有天授和天授的耳朵等，除此之外没有其他的确定方式，这就是名称的含义。当寻找以该名称命名的事物是什么时，即使找不到，也仅仅因为命名的缘故而安立因果等，这是此派别的不共之处。在世俗谛的范畴内，安立方式是没有阿赖耶识也能安立业果的方式。如果业在造作后立即消失，那么该业也不会到达果位，那么业消失了很久之后，又如何产生果报呢？对此，毗婆沙宗认为，业消失时，业会产生非损耗之物，并由它产生果报。经部宗认为，业会产生获得之物，并由它产生果报。唯识宗认为，在阿赖耶识上留下习气，然后由该习气产生业的果报，这些都是认为业果是自性成立的他宗观点。驳斥了这些观点后，此处认为业会产生坏灭之事物，然后由它产生业的果报，这是不共的关键。在盛满水的碗的位置上，六道众生会产生水和脓血等六种不同的显现，由于这些眼识没有错与不错的区别，因此就像有水的实体一样，其他事物的实体也同样存在。第三，从这些延伸出的意义有：两种障碍的定义，两种我的定义，大小乘在断证方面的差别，不承认阿赖耶识和自明觉而承认外境的方式，以及没有自续的理证和承诺的方式这五点。第一点是：其他中观宗所承认的所知障——法我执，是此派别认为是烦恼障的，因为它是十二缘起中的无明。所知障如《入行论自释》中所说，是烦恼的习气，因此，烦恼的习气和它的果——二取显现是错乱的部分。第二点是：论师善护认为意之识是补特伽罗，而此派别认为俱生我执将我
English
When applying names such as "That is so-and-so's ear," by virtue of that name, it is determined that there is Devadatta and Devadatta's ear, etc., and there is no other way of determining it besides that, which is the meaning of the name. When searching for what is signified by that name, even if it is not found, causality, etc., are established merely by the act of naming, which is the uncommon point of this school. Within the category of conventional truth, the way of establishing causality without a basis is that even though there is no ālaya, the way of establishing karmic results is as follows: If the action ceases immediately after it is done, then that action does not go to the result, so how can the action that has ceased for a long time produce the result? In this regard, the Vaibhāṣika school believes that when the action ceases, the action produces something non-depleting, and it produces the result. The Sautrāntika school believes that the action produces something obtained, and it produces the result. The Cittamatra school believes that the action leaves an imprint on the ālaya-vijñāna, and then that imprint produces the result of the action, all of which are the views of other schools that believe that karmic results are inherently established. Having refuted these views, here it is believed that the action produces a destructible object, and then it produces the result of the action, which is the uncommon key point. In the place of a bowl filled with water, six kinds of beings will have six different appearances of water and pus and blood, etc. Since there is no difference between correct and incorrect for those eye consciousnesses, just as there is the substance of water, the substance of other things is also the same. Third, the meanings that extend from these are: the definition of the two obscurations, the definition of the two selves, the difference between the Great and Small Vehicles in terms of abandonment and realization, the way of admitting external objects by not admitting ālaya and self-awareness, and the way of not having one's own system of reasoning and commitment, these five. The first point is: the object of knowledge obscuration, the belief in the self of phenomena, which is admitted by other Madhyamikas, is considered by this school to be the afflictive obscuration, because it is ignorance, which is one of the twelve links of dependent origination. The object of knowledge obscuration, as stated in the auto-commentary of the *Entering the Middle Way*, is the habit of affliction, therefore, the habit of affliction and its result, the appearance of duality, are the part of confusion. The second point is: the teacher Sthiramati believes that the mind consciousness is the person, and this school believes that the innate ego-grasping grasps the self.
Chinese
認為「我是」的對境只是我，而執著的方式所執取的對象是真實成立的。因此，第一個也是補特伽羅，也是我，而後者是補特伽羅的我。法我則是，如果諸事物有不依賴於他者而獨立存在的，那就安立它為法我。第三，無論大小乘，都同樣僅僅通過遮破如前所說的真實，就能夠證悟空性，沒有比這更殊勝的所證，因此在見地上沒有差別。如果認為這樣一來，就沒有了能否斷除所知障的差別，那麼，由於串習時間的長短，以及慈悲心和發心等行為助伴的差別，就會產生能否斷除所知障的差別。對於所知障的對治，也沒有比之前證悟空性的見解更殊勝或更不同的對治。在斷除的差別上，聲聞阿羅漢斷除了所有煩惱障，因此也斷除了所有實執。而大乘直到未獲得第八地之前，由於沒有斷除實執，因此在不淨七地時，會出現實執現前的情況。因此，在不淨七地的階段，僅僅是斷除煩惱障，在未摧毀連同種子的實執之前，不可能斷除所知障，因此斷除所知障的最低界限是從第八地開始。因此，在這個宗派中，按照將實執安立為所知障的觀點，不承認將所知障分為小、中、大九種，然後通過二地等九道來斷除的說法，這將在後面繼續闡述。無論三乘中的哪一乘，在未獲得見道之前，通過如實現證並恆常串習苦等四諦十六行相，有一類人斷除了三界中的現行煩惱。但他由於沒有證悟法無我，因此連將實執視為煩惱的現行煩惱也無法斷除，僅僅是斷除了經部中所說的具有對境和行相的現行煩惱。《入行論》中說：「佛法之根本，即是出家眾。」從這句開始，因此應當修習空性。
English
The object of focus for holding the thought "I am" is just the "I," and the object grasped by the manner of grasping is that which is truly established. Therefore, the first is also a person, and also the self, and the latter is the self of the person. The self of phenomena, if things have something that is independently established without relying on others, then that is what is designated as the self of phenomena. Thirdly, all vehicles, both great and small, are the same in realizing emptiness by merely negating the truth as previously explained, and there is no realization beyond that, so there is no difference in view. If one thinks that there will be no difference in whether or not one can abandon the cognitive obscurations, then the difference in whether or not one can abandon the cognitive obscurations arises from the difference in the length of time of habituation, and the difference in the companions of conduct such as compassion and bodhicitta. For the antidote to cognitive obscurations, there is no antidote that is superior or different from the view of realizing emptiness as before. Regarding the difference in abandonment, the Hearer Arhat abandons all the afflictive obscurations, so he abandons all grasping at truth. But the Great Vehicle does not abandon grasping at truth until the eighth ground is attained, so in the case of the seven impure grounds, the manifestation of grasping at truth occurs. Therefore, in the state of the seven impure grounds, only the afflictive obscurations are abandoned, and until the grasping at truth, together with its seeds, is destroyed, it is impossible to abandon the cognitive obscurations, so the ultimate boundary for abandoning the cognitive obscurations is held from the eighth ground onwards. Therefore, in this system, according to the view of establishing grasping at truth as cognitive obscuration, it is not accepted that the cognitive obscurations are divided into nine types, small, medium, and large, and then abandoned by the nine paths of cultivation, such as the second ground, etc., which will be explained further later. In any of the three vehicles, before attaining the path of seeing, by manifestly realizing and constantly habituating the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, etc., there is one person who has abandoned the manifest afflictions of the three realms. But because he has not realized the selflessness of phenomena, he cannot even abandon the manifest afflictions of grasping at truth as afflictions, he only abandons the manifest afflictions with objects and aspects as explained in the Abhidharma. And, from the Bodhisattvacharyavatara: "The root of the doctrine is the monastic itself." From that, therefore, emptiness should be meditated upon.