Tibetan
་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པས། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་གང་རུང་དུ་བཟུང་བས་བཞི་པོ་ཅིག་ཆར་དུ་བཀག་པ་མི་སྲིད་ཀྱང་། རེས་འཇོག་གི་ཚུལ་དུ་སྤྲོས་པ་བཞི་ཆར་ཡང་འགོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ནི། བདེན་འཛིན་ཅན་གྱི་བློ་ལ་ལྟོས་ཏེ། དོན་དམ་བདེན་པ་བཤད་ཀྱང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཟག་མེད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པའམ། དོན་དམ་པ་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ནི། དེ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་སུ། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་རེས་འཇོག་ཏུ་བཀག་ནས་བསྒོམས་པས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཅིག་ཆར་དུ་འགགས་ནས་རྟོགས་བྱའི་ཆོས་ཉིད་དང་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་གཉིས་སོ་སོར་མི་སྣང་བར། བློ་དེ་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དང་དབྱེར་མེད་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། དེའི་ཚེ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་འདིའོ་ཞེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ་བ་མེད་དོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམས་ལས། མ་མཐོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་། མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ལ་མང་དུ་ཡོད་དེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཙམ་པས་ནི་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་དེ་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས། བདེན་པས་སྟོང་པ་ཙམ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་དང་། མཐའ་བཞི་ཆར་གྱི་སྤྲོས་པས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྟོགས་བྱ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པོ་དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་རྗེས་མཐུན་པ་དང་། མཚན་ཉིད་པ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཆར་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་བཞེད་དེ། ལུགས་འདི་ལ་ཐེག་དམན་འཕགས་པས་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་དབྱིངས་དང་། སྤྲོས་བྲལ་དང་། ཟུང་འཇུག་ཡིན་ན་མཐའ་བཞི་ཆར་གྱི་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པ་གཅིག་དགོས་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཐེག་དམན་གྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལམ་དབུ་མ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ལ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་གཉིས་ངོས་བཟུང་བ། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ངོས་བཟུང་བ་དང་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཕྱི་མ་གསུམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱིས་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་དེ་ཉིད། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་ཡིན་པས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་ལ། ཡང་རྒྱུད་བླར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལེའུའི་སྐབས་སུ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བཤད་ཅིང་། འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་པས་དེ་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །རྒྱུད་བླར་ཕན་ཡོན་གྱི་ལེའུའི་སྐབས། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བཤད་པས། བསྡུ་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་སྒྲིབ་ལ་རྣམ་རྟོག་མངོན་འགྱུར་བ་དང་། བག་ཆགས་གཉིས། དང་པོ་ལ་བདེན་འཛིན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་གཉིས་སོ། །ཉོན་སྒྲིབ་ནི་རྒྱུད་བླར་ངོས་འཛིན་ཚུལ་གཉིས་བྱུང་བ་ནི་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་ཞིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ལས་ཀྱང་། གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་དང་། དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་བའི་རྩ་ཉོན་དང་ཉེ་ཉོན་རྣམས་ལ་གསུངས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་བས་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འཇོག་པ་ལ་ནི་བྱམས་པ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་གཉིས་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་། ཕུང་པོའི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པས། ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་མི་བཞེད་དོ།
Chinese
由于没有超出执着于意义混杂的分别念，因此执着于四边戏论的任何一边，不可能同时遮止四者。然而，以轮流的方式，也能遮止全部四种戏论。而成为这些戏论的对境的，远离四边戏论的实相，相对于具有实执的意识而言，说是胜义谛。但相对于圣者的无漏等持而言，则是世俗谛。因此，说是名言上的胜义谛，或者说是随顺胜义谛。第二，胜义谛的自性是：如此在各自的凡夫阶段，轮流遮止四边戏论并进行修习，当生起大乘见道时，四边戏论同时止息，能证的法性和所证的智慧二者互不显现，智慧本身与离戏无别而显现的对境，就安立为胜义谛的名称。但在那时，也丝毫没有可以执取的“这就是胜义谛”的想法。考虑到这一点，在无垢的佛经和论典中，多处说到“以不见的方式见，以不观的方式观”等等。那么，有人会想，这与说空性是胜义谛相违背吗？一般来说，仅仅是“空性”这个名称就有多种。小乘的声闻二部，将远离人我的空性称为空性。如《释量论》中说：“以空性见与彼相违故。”唯识宗则将远离能取所取的异体实有称为空性。如该论中说：“是故二空即是彼，彼即彼之自性也。”中观宗则有两种安立空性的方式：仅仅以远离谛实而安立为空性，以及以远离一切四边戏论而安立为空性。前者是三乘共同需要证悟的，后者则是唯有大乘才有的不共证悟。这二者各自又如前一样，有随顺和自性两种，其中后二者都被认为是胜义谛的自性。因为在这个宗派中，也认为小乘圣者能够证悟胜义谛。
English
Since it does not go beyond the conceptual thought that clings to the mixture of meanings, it is impossible to simultaneously block the four extremes by clinging to any one of the four elaborations. However, by alternating, all four elaborations can be blocked. The freedom from the four elaborations that becomes the object of these is said to be the ultimate truth in relation to the mind that has a grasp of truth. However, in relation to the stainless samadhi of the noble ones, it is the conventional truth. Therefore, it is said to be the nominal ultimate truth or the one that is in accordance with the ultimate. Secondly, the characteristic of the ultimate truth is: Thus, in the state of individual ordinary beings, by alternately blocking the four elaborations and meditating, when the path of seeing of the Great Vehicle arises, the four elaborations cease simultaneously, and the nature of the object to be realized and the mind that realizes it do not appear separately. That very mind becomes manifest as inseparable from freedom from elaboration, and that very object is given the name ultimate truth. But even at that time, there is nothing to be grasped as 'this is the ultimate truth.' With this in mind, in the immaculate sutras and treatises, it is often said, 'See by not seeing, look by not looking,' and so on. Now, one might think, is this contradictory to saying that emptiness is the ultimate truth? In general, there are many just the term emptiness. The two Hearer schools call the emptiness of the self of a person emptiness. As it says in the Commentary on Valid Cognition: 'Because the view of emptiness is contrary to it.' The Mind-Only school calls the emptiness of the other entity of the grasped and the grasper emptiness. As it says in that very text: 'Therefore, whatever is empty of two, that is its very nature.' The Madhyamikas have two ways of establishing emptiness: merely establishing emptiness by being empty of truth, and establishing emptiness by being empty of all four elaborations. The former is to be realized in common by all three vehicles, while the latter is the uncommon realization of the Great Vehicle alone. Each of these two also has two, as before, in accordance with it and its characteristic, and the latter two are both considered to be the characteristic of the ultimate truth. Because in this system, it is also considered that the Hearer Vehicle noble ones can realize the ultimate truth.
Chinese
如果法性、法界、离戏、双运，就必须是四边一切的离戏。因为这些是小乘丝毫也不能领悟的。第二，中观道方便智慧双运，分为应断除的二障的确认，和断除的对治的确认两种。第一，如前所说，以蕴为对境而执为真实的意识是法我执，所以是所知障。如果是法我执，那么是实执并不遍及，因为执著四边戏论后三者的意识，也被说是法我执。断除了实执的增益后，仅仅对假立显现执著的意识，也被说是法我执。对法执为真实的法我执本身，是人我执的直接因，具有无碍的能力，所以在某些时候也被称为烦恼。而且在《宝性论》菩提品中，烦恼的习气被说是所知障。在《入行论释》中也是如此说的，所以也应承认为所知障。《宝性论》功德品中，将三轮分别的意识说为所知障。总摄起来是这样：所知障有现行的分别和习气两种。第一种有实执和无实执两种。后一种有所知障的分别习气和烦恼习气两种。烦恼障在《宝性论》中出现的两种确认方式，似乎是一个意思。龙树父子的论典中，对人执为真实的实执，以及成为其实执的果的根本烦恼和近分烦恼等所说的，似乎是一个意思，因此将具有种子的烦恼等安立为烦恼障，慈氏和龙树二者的观点似乎是一致的。第二，断除的对治的确认是：声闻二部虽然没有领悟蕴无自性，但是因为领悟了在蕴之上遮止人我的空性，所以认为三乘的一切菩提都可以获得，因此不承认三乘在见解上的差别。
English
If it is Dharmata, Dharmadhatu, freedom from elaboration, and union, then it must be the freedom from elaboration of all four extremes. This is because these are not understood even slightly by the Lesser Vehicle. Second, the Madhyamaka path of skillful means and wisdom united, there are two: identifying the two obscurations to be abandoned, and identifying the antidote to be abandoned. First, as previously stated, the mind that apprehends the aggregates as real is the self-grasping of phenomena, so it is the obscuration of knowledge. If it is self-grasping of phenomena, then it is not necessarily grasping at reality, because the mind that grasps at the latter three of the four elaborations is also said to be self-grasping of phenomena. After the imputation of grasping at reality has been cut off, the mind that clings to mere imputation is also said to be self-grasping of phenomena. That very self-grasping that grasps phenomena as real is the direct cause of the self-grasping of persons, and has unimpeded power, so in some cases it is also labeled with the name of affliction. Moreover, in the chapter on Bodhi in the Uttaratantra, the habitual tendencies of afflictions are said to be the obscuration of knowledge. In the commentary on the Bodhisattvacharyavatara, it is also said in this way, so it should also be acknowledged as the obscuration of knowledge. In the chapter on benefits in the Uttaratantra, the mind that discriminates the three spheres is said to be the obscuration of knowledge. To summarize, it becomes like this: the obscuration of knowledge has two types: manifest discrimination and habitual tendencies. The first has two types: with grasping at reality and without grasping at reality. The latter has two types: the habitual tendencies of discrimination of the obscuration of knowledge and the habitual tendencies of afflictions. The two ways of identifying the obscuration of afflictions that appear in the Uttaratantra seem to be the same meaning. In the treatises of Nagarjuna and his spiritual sons, what is said about the grasping at reality that grasps persons as real, and the root afflictions and near afflictions that are the result of that grasping at reality, seems to be the same meaning, so the afflictions with their seeds are established as the obscuration of afflictions, and the views of Maitreya and Nagarjuna seem to be the same. Second, the identification of the antidote to be abandoned is: although the two schools of Hearers do not realize that the aggregates are without inherent existence, they realize the emptiness that negates the self of persons on top of the aggregates, so they believe that the enlightenment of all three vehicles can be attained, so they do not accept a difference in the views of the three vehicles.