Tibetan
པ་ཉིད་ཐོས་ནས། ཞེས་སོགས་དང་། ཟབ་མོ་ཁུ་འཕྲིག་ཅན་འཇིགས་པ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ལ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་མ་གོ་ན་གཞུང་ལས་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཞིབ་ཏུ་བཤད་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས། གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་སྟེ་གསུམ་དུ་བསྡུ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་ན། དང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། དོན་དམ་གྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་གོང་དུ། དབུ་མ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཁས་ལེན་པ་མི་སྲིད་དོ། །སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་དབུ་མ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཡང་། རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཁས་ལེན་པ་མིན་ནོ། །དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བར་དང་པོ་ཉིད་ནས་དབུ་མ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་བཞེད་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་མ་བརྟགས་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །མ་བརྟགས་པའི་དོན་ཡང་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་མ་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་མ་བརྟགས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་ཡིན་མིན་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ཁས་བླང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་རབས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལའང་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཁས་ལེན་པ་ནི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ས་ལུའི་ས་བོན་ལས་ས་ལུའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ། ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དང་། མེ་ཚ་ཞིང་སྲེག་པ་ཡིན་ལ། ཆུ་ཚ་ཞིང་སྲེག་པ་མིན་པའི་ཁྱད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་དེ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་འཇོག་པའི་དོན་ཡང་གློ་བུར་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་སླད་པའི་འཇིག་རྟེན་རང་འགའ་བའི་བློ་ལ་སྣང་ཞིང་། སྣང་བ་ལྟར་རྗེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདི་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་འདི་མིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཚོལ་བའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བ་ལ་
Chinese
听闻“如是”等等，以及“深奥隐晦令人畏惧”等等来阐释。即使如此，如果未理解所应修习之对境，则需以经论中所述之理详细阐释。第二，若如前代智者所说，将基位中观归纳为二谛双运，道位中观归纳为二资粮双运，果位中观归纳为二身双运这三种情况来阐述，那么首先，在世俗的安立和胜义的安立这二者中，第一种情况是：如果先学习了声闻二部的宗义，在未生起唯识宗见解之前，就转变为中观宗，那么在名言中承认外境，但不可能承认经得起理智的分析。如果先学习了唯识宗的见解，然后转变为中观宗，那么在名言中虽然承认显现是心的自性，但并不承认经得起理智的分析。如果未曾学习过有实事宗的宗义，而是从一开始就转变为中观宗，那么名言的安立就如圣者月称所许，按照世间通常所说的那样，未经考察就予以承认。所谓未经考察，是指未经由考察实相之理智考察，而非未经由名言之量考察。因为必须按照名言之量如何衡量是与非、有与无等，来区分各种安立并予以承认。因此，一些古人认为，即使在名言的安立中，也承认非有非无，这并非经论的本意。因为在名言的范畴内，必须承认稻种生稻芽，不生麦芽的差别，以及火热且能燃烧，水热但不能燃烧的差别。在考察实相时，这二者没有差别，这是通过遮止他生的道理来理解的。所谓如世间通常所说的那样安立世俗，是指在未被突发性错觉所迷惑的世间自发之识前显现，并且按照显现那样，随后的名言是“这是这个”，“这不是那个”这样来命名的，仅仅是承认这种命名方式而已，并不寻求除此之外的论证。例如，承认种子能生芽
English
Having heard "Thus, etc.," and "Profound and obscure, causing fear, etc.," to explain. Even so, if the object to be cultivated is not understood, then it is necessary to explain in detail with the reasoning explained in the scriptures. Secondly, if, as the former wise men said, the basis of Madhyamaka is summarized as the union of the two truths, the path of Madhyamaka is summarized as the union of the two accumulations, and the fruit of Madhyamaka is summarized as the union of the two bodies, then, firstly, of the two, the establishment of the conventional and the establishment of the ultimate, the first case is: If one first studies the tenets of the two Hearer schools, and before the view of Cittamatra arises, one becomes a Madhyamaka, then in name one accepts external objects, but it is impossible to accept what can withstand rational analysis. If one first studies the view of Cittamatra and then becomes a Madhyamaka, then in name one accepts that appearances are the nature of mind, but one does not accept what can withstand rational analysis. If one has not studied the tenets of the Realist school and becomes a Madhyamaka from the beginning, then the establishment of names is as the venerable Chandrakirti accepted, accepting without examination as it is commonly said in the world. The meaning of unexamined is that it is not examined by the reasoning that examines reality, but not by the valid cognition of names. Because it is necessary to distinguish and accept each establishment according to how the valid cognition of names measures what is and is not, what exists and does not exist, and so on. Therefore, some ancient people thought that even in the establishment of names, they accepted neither existence nor non-existence, which is not the intention of the scriptures. Because in the category of names, it must be admitted that rice seeds produce rice sprouts, not barley sprouts, and that fire is hot and burns, while water is hot but does not burn. When examining reality, there is no difference between the two, which is understood by the reasoning that prevents other-birth. The meaning of establishing the conventional as it is commonly said in the world is that it appears to the spontaneous mind of the world that is not confused by sudden illusions, and according to the appearance, the subsequent names are "This is this," "This is not that," and it is only accepting this naming method, and not seeking other proofs. For example, admitting that seeds can produce sprouts
Tibetan
སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་བློ་ལ་སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་བདག་སྐྱེ་དང་། གཞན་སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པ་ན། དེ་དག་ལ་རིགས་པའི་གནོད་བྱེད་ཡོད་པས། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མི་རྙེད་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ལས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལའང་། བློ་ལ་དེ་ལྟར་དུ་སྣང་བ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་མེད་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་བཙལ་བ་ན་ཕྲད་ནས་སྐྱེད་དམ། མ་ཕྲད་ནས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ལས་མ་འདས་པས། དང་པོ་ལྟར་ན་ལས་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཕྱི་མ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ལ། ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་པའང་འདི་ལས་མ་འདས་པས། ཁོ་བོ་ནི་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ལས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་ལེན་པའི་དོན་མེད་དོ། །འདི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་དགོངས་པར་སོང་མ་སོང་སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་གྱི་སྒྲོས་རྣམས་བོར་ནས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལ་གཟུ་བོར་གནས་པའི་བློས་དཔྱོད་པར་མཛོད་ཅིག དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་ཕོར་གང་ལ་མིའི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ལྟས་པའི་ཚེ་ཆུ་ཡོད་དེ། ཆུ་མིག་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣག་ཁྲག་མེད་དེ། རྣག་ཁྲག་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡི་དྭགས་ཀྱི་རྣག་ཁྲག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་རྣག་ཁྲག་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་སྙམ་ན། མིག་ཤེས་དེའི་ངོར་རྣག་ཁྲག་ཡོད་ཅིང་། ཆུ་མེད་པ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པའི་ངོར་ནི་གཉིས་ཀ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་དོན་དམ་རྗེས་མཐུན་པ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བའི་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་གྱུར་པའི། །བདེན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་ཞེས་པའི། །ཇི་སྲིད་ཕྱི་རོལ་རྣམ་བརྟགས་པས། །བདག་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་མཐོང་ནས། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི། གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་དེ་ཉིད་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས། བདེན་འཛིན་དེ་
Chinese
如果问如何成立呢？就像种子生出苗芽在心中显现一样，仅仅是随之安立名言而已。如果安立其他的成立方式，如自生、他生等等，那么这些都有理性的妨害，所以不能找到种子生出苗芽才是关键所在。因此，对于业产生果的方式也是，只是心中那样显现，没有其他的成立方式。如果寻找其他的成立方式，不外乎相遇而生，或者不相遇而生两种情况。如果按照第一种情况，业就变成常恒了；如果按照后一种情况，就会出现一切产生一切的过失。因此，实事论者为了避免后一种过失，才承认业果的所依。而胜论外道认为灭坏是业果的所依，也没有超出这个范围。我自己在进行相遇和不相遇的分析时，甚至不承认业能产生果，所以没有必要承认业果的所依。希望你们抛弃是否符合圣者月称论师的观点，以及过早或过晚的争论，以公正的心态来研究《入中论》的根本和注释。同样，当人的眼识看到装满水的碗时，水是存在的，因为水显现在眼识中。脓血是不存在的，因为脓血不显现。那么，如果在饿鬼道中看到的是脓血，那么脓血是如何存在的呢？在那个眼识的面前，脓血是存在的，而水是不存在的，这和之前的情况一样。而对于不同于这两种情况的意识来说，应该知道两者都不存在。第二，关于胜义的建立，有以理智分析的随顺胜义，以及圣者入定时以远离戏论的方式显现的胜义自性两种。第一种是，如《入行论》中所说：“此乃痛苦之因故，当遮止于实执著。”以及《法界赞》中所说：“执著我与我所故，如是外境之分别，见无我之二相已，能断有海之种子。”如是所说，从执著法为真实的实执所生的，执著补特伽罗为真实的实执本身就是一切过失的根本，所以这个实执
English
If asked, how is it established? Just as the appearance of a sprout arising from a seed is perceived in the mind, it is merely a subsequent designation. If other means of establishment, such as self-origination and other-origination, are posited, they are subject to logical refutation. Therefore, the inability to find a sprout arising from a seed is the crucial point. Thus, regarding the manner in which actions produce results, it is merely an appearance in the mind, and there is no other means of establishment. If other means of establishment are sought, they are limited to two possibilities: arising from contact or arising without contact. If the former is the case, actions would become permanent. If the latter is the case, the fault of everything arising from everything else would be seen. Therefore, proponents of substantial existence accept a basis for actions and results in order to avoid the latter fault. The Vaibhashikas, who believe that destruction is the basis for actions and results, do not go beyond this. When I analyze contact and non-contact, I do not even accept that actions produce results, so there is no need to accept a basis for actions and results. Please abandon debates about whether or not this aligns with the views of the venerable Chandrakirti, and whether it is premature or belated, and examine the root text and commentary of the *Madhyamakavatara* with an impartial mind. Similarly, when a person's eye consciousness sees a bowl filled with water, the water exists because it appears to the eye consciousness. Pus and blood do not exist because they do not appear. So, if one sees pus and blood in the realm of the hungry ghosts, how do the pus and blood exist? In the presence of that eye consciousness, the pus and blood exist, and the water does not, just as before. But for a consciousness other than these two, it should be understood that neither exists. Secondly, regarding the establishment of ultimate truth, there are two types: the ultimate truth that accords with reasoning, and the ultimate truth characterized by the way things appear to noble ones in meditative equipoise, free from elaboration. The first is as stated in the *Bodhicharyavatara*: "This is the cause of suffering, so attachment to reality should be averted." And as stated in the *Dharmadhatu Stotra*: "Because of clinging to 'I' and 'mine,' and the external conceptualizations, having seen the two aspects of selflessness, the seeds of existence will be extinguished." As it is said, the clinging to reality that arises from clinging to phenomena as real, the clinging to reality that clings to the person as real, is the root of all faults, so this clinging to reality