Tibetan
གཉིས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་རིགས་པས་སུན་ཕྱུང་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་བདེན་པར་མེད་པ་རེ་ཞིག་ཁས་བླངས་ཤིང་རྟོགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་ལས་མ་འདས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ལ། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས། རྡོ་རྗེའི་གཟེགས་མ། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག གཅིག་དུ་བྲལ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་སྟེ། ལྔ་གསུངས་ཤིང་དེ་དག་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྟགས་སུ་འདོད་དོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ནི། འཇུག་པ་ལས། ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པར་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་རྒྱས་ཤོས་སུ་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་བཀག་པའི་ཚེ། རྟོགས་པས་བདེན་མེད་དུ་ཞེན་པ་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། དེའི་འོག་ཏུ་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱང་དགག་དགོས་པས། བདེན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་བཟུང་དུ་མི་རུང་སྟེ། དགག་བྱ་བདེན་པ་མེད་པས་དེ་བཀག་པའི་བདེན་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་མཐའ་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བདེན་པས་སྟོང་མི་སྟོང་གཉིས་ཀར་ཡང་བཟུང་དུ་མི་རུང་སྟེ། རེ་རེ་བར་བཟུང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་མིན་པར་ཡང་བཟུང་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཉིས་ཀ་མིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ངོར་མ་གྲུབ་ན་དེར་བཟུང་དུ་མི་རུང་བ་ནི། བདེན་པ་བཀག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་ལ། རིགས་ངོ་དེར་མཐའ་བཞི་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མཐའ་བཞིར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་དགོས་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ངོར་བདེན་པ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེའི་ངོར་བདེན་སྟོང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་རིགས་ངོར་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བའི་ལུགས་ཡིན་པས་གོང་དུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཟློག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པ་མིན་ན། རང་བཞིན་ཡོད་དགོས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཁས་ལེན་པ་མིན་པས་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མདོར་ན་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་བློ་ནི་སྒྲ
Chinese
两种执著的对境需要以理证破斥。那时，暂时承认人与法没有真实性，并且通过证悟也只是执著于此。因为如此证悟无实性的智慧是声义混杂的分别念。其中，关于成立法无我的理证，在各中观宗义中，金刚屑、有无生灭、四句生灭、一多体性分离、缘起的理证，这五种被宣说，并且这些被自续派认为是自续的因，而被应成派认为是为他所知的相。成立人无我的理证是，《入中论》中说，如果以蕴等七相来寻觅则不可得，这显得最为广博。这样在遮破真实性时，即使证悟不超出执著于无实性，但在那之后，必须遮破显现执著于无实性本身。因此，不能将以真实性空性执为实相，因为所破的真实性不存在，所以遮破它的真实空性也不成立。在对这些进行边际观察的支分中，也不能执著于以真实性空或不空两者，因为对每一个都不能执著。也不能执著于两者皆非，因为两者皆非不成立。因此，如果实相观察的理证面前不成立，则不能在那里执著，这是通过遮破真实性的理证来了解的。并且，由于在理证面前四边都不成立，因此必须遮破执著于四边的一切要点也在此。如果说在实相观察的理证面前成立真实性，因为在那面前不成立真实空性。那么这种说法是，没有领会圣者龙树的论点在理证面前破斥二者的真实含义的宗派，因此已经在前面遮破了。那么，《六十正理论》中说，如果遣除无自性，则成为真实自性，这是否相违呢？并非如此，那是指在名言中如果不是无自性，则必须是有自性的意思。并且，由于在名言的场合不承认是有或非有、非无，因此有什么相违的呢？总之，观察实相的智慧是声
English
The objects of the two kinds of clinging need to be refuted by reasoning. At that time, one temporarily accepts that persons and phenomena do not truly exist, and even through realization, one does not go beyond clinging to this. Because such a wisdom that realizes non-reality is a conceptual thought that mixes sound and meaning. Among these, regarding the reasoning for establishing the selflessness of phenomena, in the various Madhyamaka tenets, the Vajra Splinter, the arising and ceasing of existence and non-existence, the arising and ceasing of the four extremes, the separation of one and many, and the reasoning of dependent origination, these five are taught, and these are considered by the Svatantrikas as Svatantrika reasons, while the Prasangikas consider them as signs known to others. The reasoning for establishing the selflessness of persons is, as stated in the "Entering the Middle Way," that if one searches with the seven aspects such as being one with or different from the aggregates, it cannot be found, and this appears to be the most extensive. Thus, when denying truth, even if realization does not go beyond clinging to non-reality, after that, the very appearance of clinging to non-reality must also be refuted. Therefore, emptiness with truth cannot be taken as the ultimate reality, because the truth to be refuted does not exist, so the emptiness of truth that refutes it is also not established. In the branch of examining these extremes, one should not hold onto either emptiness or non-emptiness with truth, because one cannot hold onto each one individually. One should also not hold onto neither of the two, because neither of the two is not established. Therefore, if it is not established in the face of the reasoning that examines reality, then one cannot hold onto it there, and this is understood through the reasoning that refutes truth. And, since none of the four extremes are established in the face of reasoning, the key point that all clinging to the four extremes must be refuted is also here. If one says that truth is established in the face of the reasoning that examines reality, because emptiness of truth is not established in that face, then this statement is from a school that has not understood the true meaning of the two refutations in the face of reasoning in the view of the noble Nagarjuna, and therefore it has already been refuted above. Then, is it contradictory to say in the "Sixty Stanzas on Reasoning" that if one reverses selflessness, then it becomes perfectly established as true self? It is not so, that means that if it is not selfless in conventional terms, then it must be self-existent. And, since one does not accept existence or non-existence, or neither, in the context of convention, what contradiction is there? In short, the wisdom that examines reality is a sound