Tibetan
ད་དང་། བདག་ནི་བྱེད་པོའོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་དང་། དེ་རྣམས་ཤིང་རྟའི་རྣམ་དཔྱད་བྱས་པས་རྣམ་བདུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའི་ཉན་ཐོས་འགའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པའི་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་། དབུ་མ་པ་རྣམས་བདག་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་མ་གྲུབ་ཅིང་། བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་པར་འདྲ་ཡང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ། བཏགས་པ་ཙམ་ལ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་རུང་ཞིང་། དངོས་སྨྲ་བ་ལ་དེ་མི་རུང་བས། སྔ་མས་བདག་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོར་འདོད་ཅིང་། ཕྱི་མས་བདག་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་དེར་འདོད་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ནོ། །དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ། ཕུང་པོ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོར་མི་རུང་སྟེ། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་བདག་ཕུང་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་ཤིང་། ཐ་སྙད་དུ་བདག་དེར་སྣང་གི་ཕུང་པོ་དེར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་འདི་བློ་ཡུལ་དུ་ཤར་བ་ཉུང་བར་སྣང་ངོ་། །ཆོས་ཀྱི་བདག་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་པ་ནི། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པ་ནི། རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྤྲོས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་། དེར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་འཇོག་པ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཞིང་། མཚན་འཛིན་དེ་ལ་བདེན་པའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་། བདེན་པས་སྟོང་པའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་སོགས་བཞི་ཡོད་པས། དེའི་ཡུལ་གྱི་སྤྲོས་པ་དེ་ལ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་བཞི་ཡོད་པའི་བཞི་ཆར་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ནི། སྤྲོས་པ་དང་པོ་ལ་དགོངས་པར་གསལ་ཞིང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། ཞིབ་པར་ངག་ལས་ཤེས་པའམ་གཞན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཆར་ལ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འདོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་སྤྱོད་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པ་སྟེ། ཐེ
Chinese
并且，就安立为“我是作者”这件事。并且，那些通过对车子的分析，发现并非具有七个部分，而是从那之外，通过世俗共称而存在。如是说。因此，除了承认不可言说的我的声闻部派的一些人之外，自宗中说有实事的人们和中观派的人们，都认为我无法通过理智分析成立，并且似乎都承认是假立的。然而，按照中观派的观点，仅仅是假立就可以作为作者和感受异熟果者，而对于说有实事者来说，这是不行的。因此，前者认为我是作者和感受异熟果者，而后者认为仅仅是无我的蕴在那里，这是关键所在。按照中观派的观点，蕴不能作为作者和感受异熟果者，因为在用理智分析时，我和蕴两者都同样无法成立。并且，在名言中，我显现为在那里，而蕴并不显现为在那里。这个关键似乎很少有人能领悟。如果法之我存在着不依赖于他者的自性，那么就安立在那上面。在《四百论》的注释中，虽然那样说了，但仅仅安立在那上面，并非是根本论和注释的观点。因为，那些从戏论中生起的戏论，会被空性所止息。将那样的戏论本身安立为法之我，以及将执着于它的能取执着安立为法之我执着，是龙树的观点。由于对那个能取执着有执着于真实的相、执着于以真实空性的相等等四种，因此，对于它的对境的戏论，有四边戏论的四种，因此必须将四种都安立为法之我。因此，《四百论》注释的观点，明显是针对第一种戏论。并且，如果存在法之我执着，那么并非遍是真实执着的关键也就在于此。详细情况可以从口头了解，或者在其他地方讲解。还应当考察大小乘在断证方面的差别。如果认为大小乘都仅仅是证悟遮破真实的空性，除此之外没有其他的见解差别，那就是诽谤了大乘见行深广，因为
English
And, it is established as "I am the doer." And, those, through the analysis of the chariot, are found not to have seven parts, but exist from beyond that, through worldly convention. Thus it is said. Therefore, except for some Shravakas who accept an inexpressible self, all the self-affirming proponents of our own school and the Madhyamikas agree that the self cannot be established through reasoning, and it seems that they only accept it as a mere imputation. However, according to the Madhyamika view, a mere imputation can function as an agent and an experiencer of karmic results, but this is not possible for those who assert inherent existence. Therefore, the former asserts that the self is the agent and the experiencer of karmic results, while the latter asserts that only the aggregates, devoid of self, are there, which is the key point. According to the Madhyamika view, the aggregates cannot function as an agent and an experiencer of karmic results, because when analyzed with reasoning, both the self and the aggregates are equally unestablished. And, in conventional truth, the self appears to be there, but the aggregates do not appear to be there. This key point seems to be understood by few. If there is an essence of phenomena that does not depend on others, then establishing it as such is what the commentary on the Four Hundred Verses says. However, establishing it only as such is not the intention of the root text and the commentary, because those elaborations that arise from elaborations will be stopped by emptiness. Establishing that elaboration itself as the self of phenomena, and establishing the grasping of the sign that clings to it as the grasping of the self of phenomena, is Nagarjuna's view. Since there are four types of grasping of that sign, such as grasping the sign as true, grasping the sign as empty of truth, and so on, therefore, for the elaboration of its object, there are four types of four extremes of elaboration, so all four must be established as the self of phenomena. Therefore, the intention of the commentary on the Four Hundred Verses is clearly directed towards the first elaboration. And, the key point that if there is grasping of the self of phenomena, it does not necessarily follow that there is grasping of truth, lies in this very point. The details can be learned from oral instruction or will be explained elsewhere. The differences in abandonment and realization between the Great and Small Vehicles should also be examined. To assert that both the Great and Small Vehicles only realize emptiness as the mere negation of truth, and that there is no other difference in view, is to slander the profound and vast view and practice of the Great Vehicle, because