Tibetan
ལ་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་གནས། །ཞེས་པའི་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་ལ། དེའི་ངོས་འཛིན་རྒྱུད་བླ་མར། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་སྒྲིབ་དེ་ཇི་སྲིད་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས། མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡུལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པ་ཡིན་ན། གཟུང་རྟོག་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་ན་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་ཕྱིན་ཆད་བདེན་འཛིན་མེད་པའི་གཟུང་རྟོག་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་སྒྲིབ་ལ་བདེན་འཛིན་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡོད་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་སུ་བཤད་པ་མི་སྣང་ཞིང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། ཆོས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པར་བཤད་པ་ནི། སྔར་ལྟར་བཏགས་པ་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པར་འགྲོ་བ་དཀའོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་ན། བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་ཡང་སྔ་མ་ལ་དཔག་སྟེ་ཤེས་ནུས་ཤིང་། འོག་ཏུ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་ན། ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་བྱམས་པ་གཉིས་ཆར་གྱི་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །བདག་གཉིས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ལ། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་གི་གདགས་གཞིར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། བདག་དང་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཆོས་སུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་དངོས་སུ་འདོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུས་དང་། དབང་པོའི་ཚོགས་དག་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་གྲུབ་བཙལ་བའི་ཚེ་གཅིག་དང་གཞན་གཉིས་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་ཀྱང་ང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཚེ་ང་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་ང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འགོག་པའམ། ཡང་ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ཕུང་པོ་དང་། །ཁམས་དང་དེ་བཞིན་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བརྟེན་ནས། །བདག་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། བདག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་མི་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤིང་རྟ་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོར་འདོད་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་རྟོག་དཔྱོད་མཛོད་ཅིག རྗེ་བཙུན་ཤེས་བྱ་ཀུན་རིག་གི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ཟླ་བའི་བཞེད་པ་ལ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གཞི་མེད་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང་། འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་ཁོ་བོ་ནི་འདི་འགོག་པ་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་དོ། །ང་ཙམ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ལུགས་འདི་ལ་ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ངས་ལས་བྱས་སོ། །ངས་འབྲས་བུ་མྱོང་ཞེས་ང་ཙམ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་གཅིག་དང་གཞན་གང་ཡིན། རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། དངོས་པོ་ཡིན་ནམ་དངོས་མེད་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་ན་དེ་དག་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས། དེ་ལྟར་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ང་ཙམ་མི་རྙེད་པ་ནི། བདག་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །གཞན་དག་དེ་ལྟར་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ང་ཙམ་ཁས་ལེན་པ་ནི་བདག་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལས་མི་འདའོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་འགྲེལ་ལས། འདིའི་ལས་དང་བྱེད་པ་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་ཤིང་རྟ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ཉེར་ལེན་ལས་ཡིན་འདི་ནི་བྱེད་པོའང་ཡིན། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ལས་ཉི
Chinese
恒常安住于作用中。像这样，不如理作意诸法显现为一体。关于它的认识，《宝性论》中说：“三轮之分别，即是所知障。”因此说是所知障。这样的所知障，在未生起中观见之前，只是执著事物为真实的实执。生起中观见之后，在未获得见道之前，如果执著于外境，就是能取分别；如果执著于有境，就是信解作意的增益执分别。一旦生起证悟诸法无自性的见道，就是无实执的能取分别，以及彼性作意的增益执分别。因此，所知障有实执和无实执两种。前者是十二缘起的无明之因，因此称为烦恼。后者也因对外境的强烈执著，而被称为烦恼。如云：“菩萨之烦恼，乃是分别念。”龙树论典中，未见将法之实执说为烦恼。圣天论师说，将执著法为真实的实执说为烦恼性的无知，是就随顺于补特伽罗有宗而言的。否则，难以符合龙树的观点。如果是法我执，那么不周遍于实执，也可参照前文而知，下文也将阐述。因此，实执周遍于烦恼障，并非龙树和弥勒二者的观点。关于二我的认识，学德论师说，心之识被认为是我的假立处，但并非认为是“我”和“补特伽罗”，因为在将识分为法和补特伽罗时，识被认为是法。理智火花中说：“如此，我等也在名言中将识直接安立为我的声音，如此，识是能取后有的我，是为了接近身体和根的集合。”如是说。我执
English
Always abiding in function. Like this, irrational thoughts appear as one. Regarding its recognition, the Ratnagotravibhāga states: "The conceptualization of the three wheels is considered the obscuration of knowledge." Therefore, it is said to be the obscuration of knowledge. Such an obscuration of knowledge, until the view of Madhyamaka is generated in the mind, is merely the clinging to reality, which grasps things as real. After the view of Madhyamaka is generated in the mind, until the path of seeing is attained, if there is attachment to external objects, it is the conceptualization of the grasped object. If there is attachment to the object-possessor, it is the conceptualization of the imputation of belief and attention. Once the path of seeing that realizes the absence of self-nature of phenomena is generated, it is the conceptualization of the grasped object without clinging to reality, and the conceptualization of the imputation of suchness and attention. Therefore, the obscuration of knowledge has two types: clinging to reality and non-clinging to reality. The former is the cause of ignorance, which is included in the twelve links, and is therefore called affliction. The latter is also called affliction due to the strong attachment to external objects. As it is said: "The afflictions of Bodhisattvas are conceptual thoughts." In Nāgārjuna's treatises, it is not seen that the clinging to reality of phenomena is said to be affliction. Āryadeva said that the clinging to reality that grasps phenomena as real is said to be ignorant of afflictions, which is in accordance with the Pudgalavada school. Otherwise, it is difficult to conform to Nāgārjuna's view. If it is the self-grasping of phenomena, then it is not pervaded by the clinging to reality, which can be understood by referring to the previous text, and will also be explained below. Therefore, the clinging to reality is pervaded by the afflictive obscuration, which is not the view of both Nāgārjuna and Maitreya. Regarding the recognition of the two selves, the teacher Lekdenjé said that the mind's consciousness is considered the basis of imputation of the self, but it is not considered "self" and "person," because when consciousness is divided into phenomena and person, consciousness is considered phenomena. In the Blaze of Reasoning, it is said: "Thus, we also nominally directly apply the word 'self' to consciousness. Thus, consciousness is the self that takes rebirth, in order to approach the collection of body and senses." Thus it is said. Self-grasping
Chinese
虽然说，中观应成派的宗义是，俱生我执执著的对境，仅仅是名言中存在的我，但是在寻求它与蕴是一还是异的时候，无论是一还是异都没有找到，却认为仅仅是名言中存在我，这是非常不合理的。因为这样寻求的时候，必须破除仅仅是我的存在。有些人努力破除中观应成派宗义中仅仅是名言中存在的我，要么是以他人承诺的理由来破除，要么是自己没有见过《入中论》的根本和注释。如云：“如是世间共称的蕴，以及界和如是六处为所依，我也许是取者。”及其注释中说：“我也是在世俗谛中，为了不遮止世间的共称，像车一样认为是取者。”请对所说之义进行思索。至尊一切智的面前也说：“月称的观点是，依靠蕴，俱生我执以无基而执著为我的对境，仅仅是名言中存在的我。”《入中论》的根本和注释中也说得非常清楚，所以我不会努力破除它。仅仅是我的那个，在名言中也是作者和受果者。因为这个宗义是，以世俗自己的境的心的显现而安立的。因为世间人的心中显现着我做了业，我受用果，所以仅仅是我显现为作者和受果者。那么，作者和受果者是一还是异？是常还是无常？是实有还是非实有？如果进行分析，在这些中任何一个都不能成立。因此，这样分析的时候，找不到仅仅是我，这是说我不能成立为以理智可以分析的。其他人那样分析的时候，如果承认仅仅是我，那就不能超出承认我是以理智可以分析的。如《入中论释》中说：“此处的业和作者的安立，也应当像车一样承认。取者是业，此是作者。所谓取者，就是蕴等等是业。”
English
Although the tenet of the Prasangika Madhyamaka school is that the object of the innate ego-grasping, the mere "I" that exists nominally, is such, it is very unreasonable to think that the mere "I" exists nominally even though it is not found to be either the same as or different from the aggregates when searching for whether it is established as one or the other. Because when searching in this way, even the mere "I" must be eliminated. Some people strive to refute the mere "I" that exists nominally in the Prasangika Madhyamaka school, either by refuting it with reasons accepted by others, or simply because they have not seen the root text and commentary of the Madhyamakavatara. As it is said: "Likewise, relying on the aggregates that are renowned in the world, and the elements and likewise the six sense sources, I am also considered to be the taker." And in its commentary: "I am also considered to be the taker like a chariot in the conventional truth, in order not to prevent the common parlance of the world." Please contemplate the meaning of what is said. Before the venerable omniscient one, it was also said: "Chandrakirti's view is that, relying on the aggregates, the object of the innate ego-grasping, which grasps as 'I' without a basis, is the mere 'I' that exists nominally." It is also very clear in the root text and commentary of the Madhyamakavatara, so I will not strive to refute it. That mere "I" is also the agent and the experiencer of karmic results in name only. Because this tenet is established by the appearance of the mind that is the object of its own conventionality. Because it appears to the minds of worldly people that I have done the action, I experience the result, so the mere "I" appears as the agent and the experiencer of karmic results. So, are the agent and the experiencer of karmic results the same or different? Are they permanent or impermanent? Are they real or unreal? If you analyze, none of these can be established. Therefore, when analyzing in this way, not finding the mere "I" means that the self is not established as being able to be analyzed by reason. When others analyze in that way, if they accept the mere "I", then they cannot go beyond accepting that the self can be analyzed by reason. As it is said in the commentary on the Madhyamakavatara: "The establishment of action and agent here should also be accepted like a chariot. The taker is the action, this is the agent. The so-called taker is the aggregates and so on are the action."