Tibetan
་ཕྲལ་བའི་ཁྱབ་པ་གཞུང་ལུགས་འདིའི་དགོངས་པ་ཡིན་མིན་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག ཁྱེད་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་དང་བཅས་པར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལུང་དེ་སྐབས་འདིར་ཚད་ལྡན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་སྣང་བས་མ་ཁྱབ་ན། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར། གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཞེས་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་འཆད། གསུམ་པ་ནི་འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་མཉམ་རྗེས་ཀྱིས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་མ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡེ་ཤེས་པས་ཐོག་མར་དེ་བཤད་ན། འདིར་འཕགས་པ་གསུམ་ཆར་གྱིས་སྐྱེ་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ལུགས་ཡིན་པས། བདག་མེད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་མཐོང་སྒོམ་གྱི་མཉམ་བཞག་ན་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་མི་སྣང་སྟེ། དེའི་སྟོང་ཉིད་སྐྱེ་མེད་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཅིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་པའི་གེགས་མ་ལུས་པར་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་སྐྱེ་འགག་དང་བཅས་པར་སྣང་སྟེ། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་སྟེ། དེའི་ཚེ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བདེན་པར་འཛིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པའི་སྐྱེ་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་མཉམ་བཞག་ཏུ་སྐྱེ་འགག་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བདེན་པའི་སྐྱེ་འགག་མི་སྣང་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་འགག་སྣང་བས་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པ་གཉིས་རེས་འཇོག་ཏུ་འབྱུང་གི་ཅིག་ཆར་དུ་མི་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་མཐར་མ་ཐུག་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །ད་ནི་དེ་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་ཚུལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གཞུང་འདིར། རོ་མཉམ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་མཛད་གྱུར་ནས། །མཁྱེན་བཟང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཅེས་ཏེ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅི
Chinese
请好好思考一下，这种分开的遍（周遍）是不是这个宗义的观点。对于您来说，只要显现任何法，就必须承认它们是生灭的，因为此时已承认二谛的教证是可靠的。如果法性以二取消失的方式显现为无生灭，那就不周遍了。在《六十正理论》中，如何解释“谁以生而作观察，彼不善巧者，未见缘生义”的含义？第三，如果不了解下三位圣者在入定和出定状态中如何证悟对境，那么有智慧者首先讲解佛陀的智慧如何证悟所知，这种分类就显得非常特别了。这里，三位圣者都以现量证悟无生的方式。因此，在专注于无我的见道和修道的入定中，不会显现任何法，因为对空性无生的执着成为主要因素，并且没有完全消除证悟一切法在法界中成为一体的障碍。之后获得的智慧会显现任何具有生灭的法，因为没有消除二取的习气。任何法都会伴随着二取而显现，因为那时它们具有无常、痛苦等的相状。然而，不会执着于它们是真实的，因为已经现量证悟了真实的无生。总之，在入定中，连生灭都不显现，因此证悟了如所有性；在出定中，虽然不显现真实的生灭，但在名言上显现生灭，因此证悟了尽所有性。这两种证悟是交替出现的，而不是同时出现的，这是因为没有达到证悟一切法在法界中成为一体的究竟证悟。现在，将以一种更为卓越的方式来解释佛陀的智慧如何了知所知。本论中说：“于彼平等性中善入定，善慧汝于一刹那顷，通达一切所知境。”也就是说，在断除细微的所知障的一刹那，以智慧的一刹那，一切法在法界中成为一体。
English
Please think carefully whether this separate pervasion is the view of this tenet. For you, as soon as any phenomena appear, you must admit that they are subject to arising and ceasing, because the scriptural authority of the two truths is accepted as valid in this context. If the nature of phenomena appears without arising and ceasing in the manner of the disappearance of dualistic appearance, then it is not pervasive. In the "Sixty Stanzas of Reasoning," how is the meaning of "Whoever investigates arising, that unskilled one does not see the meaning of dependent arising" explained? Third, if one does not understand how the three lower noble ones realize objects in meditative equipoise and subsequent attainment, then if the wise one first explains the way the Buddha's wisdom realizes knowable objects, this classification is particularly excellent. Here, all three noble ones realize the unborn directly. Therefore, in the meditative equipoise of the path of seeing and meditation, which is focused on selflessness, no phenomena appear, because the grasping of emptiness as unborn becomes the main factor, and because the obstacles to realizing all phenomena as one taste in the dharmadhatu have not been completely abandoned. Afterwards, the wisdom attained will cause any phenomena with arising and ceasing to appear, because the habitual tendencies of dualistic appearance have not been abandoned. Any phenomena appear together with dualistic appearance, because at that time they have the aspects of impermanence, suffering, and so on. However, one will not grasp them as true, because one has directly realized the true unborn. In short, in meditative equipoise, not even arising and ceasing appear, so one realizes what is; in subsequent attainment, although true arising and ceasing do not appear, arising and ceasing appear conventionally, so one realizes what all is. These two realizations occur alternately, not simultaneously, because the key is that one has not reached the ultimate realization of realizing all phenomena as one taste in the dharmadhatu. Now, I will explain how the Buddha's wisdom knows knowable objects in a way that is even more excellent. In this text, it says: "Having truly entered into that equality, O wise one, you understand all knowable objects in an instant." That is to say, in the single instant of abandoning the subtle obscurations of knowable objects, with a single instant of wisdom, all phenomena become one taste in the dharmadhatu.
Tibetan
ག་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེའི་ངོར་ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་མི་སྣང་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་མཉམ་བཞག་དེ་ལས་ལངས་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། ཐུགས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་མི་མངའ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེས་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡེ་ཤེས་དེའི་ངོར་དུས་སྔ་ཕྱིའི་དབྱེ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེ་འགག་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་གདུལ་བྱའི་ངོར་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཆ་ཤས་ཕྱེ་ན་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་མཉམ་བཞག་དང་། ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་རྗེས་ཐོབ་དང་། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཇོག་ལ། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མ་ཟད་རྟོགས་ཚུལ་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པའི་དབྱེ་བ་མ་འདྲེས་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་འཕགས་པ་འོག་མའི་མཉམ་བཞག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་སྣང་ཡང་སྐྱེ་འགག་ཏུ་མི་སྣང་བ་དང་། གཉིས་སྣང་མེད་པའི་ཆ་ནས་འཕགས་པ་འོག་མའི་རྗེས་ཐོབ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། གཞུང་ལུགས་ཚད་ལྡན་གྱི་བཤད་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས། འདི་ཙམ་ཞིག་སྨྲ་བར་ནུས་ཀྱིས་དེས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་བསམ་པར་ག་ལ་ནུས། ད་ནི་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པར་བྱ་སྟེ། གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ལུང་ནི་ཇི་ལྟར་སྣོད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྩ་འགྲེལ་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ལྡན་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ལུང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་སོགས་ལ་ཡང་གཉིས་སྣང་ནུབ་པར་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེ་བ་ཙམ་མི་སྣང་བ་གཉིས་སྣང་གི་སྐྱེ་བ་སྣང་བར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ལུང་ནི། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར། གང་གིས་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་དག །ཚུལ་འདི་ཡིས་ནི་སྤོང་གྱུར་པ། །རྟེན་ཅིང་འབྱུང་བ་གསུངས་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་། དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །ཅེས་དང་། འགྲེལ་པར། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐུ། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ་བསྲེགས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་
Chinese
何时证悟之时，彼智慧之境，如所有、尽所有、以及有境智慧三者，不显现为体性各异。并且，此后也不可能从该等持中起身。因为，佛陀不入于等持是不存在的，这是佛陀的不共功德。从那时起，在彼智慧之境中，也没有时间先后之分。因为，生灭不显现。若将此三者无别一体证悟，从所化众生的角度，以还灭之门分部分析，从证悟如所有的角度而言是等持，从证悟尽所有的角度而言是后得，从证悟智慧本身的角度而言是自证自知。不仅体性没有差别，甚至连证悟的方式也没有丝毫差别。因此，即使证悟法性如所有，也能在不混淆法相尽所有的差别的情况下，分别证悟，从这个角度来说，胜于下等圣者的等持。虽然显现法相尽所有，但不显现为生灭，并且从无二显现的角度来说，胜于下等圣者的后得。依靠论典的可靠解释，只能说到这个程度，凡夫俗子怎么可能思议它证悟境的方式呢？现在开始安立这些的论证。二显隐没的教证是《如何以器之差别》等的根本和注释。此外，诸如“所知之境无生，则有境之识也与之相应而无生”等经文也已阐明。如果认为彼无生是二显隐没的教证，那么彼无生也成立了生等也隐没二显。因为，仅仅不显现生，与显现二显的生是相违的。关于佛陀的智慧没有生灭的教证是：《六十正理论》中说：“何者于生与灭除，以此理性能断除，宣说缘起之佛陀，我于彼佛敬顶礼。”此处也说：“尔时无生亦无灭。”注释中说：“智慧自性之身，焚烧所有所知之干柴，由于所知无生，因此与无生相应者，此乃诸佛之
English
When realizing, in the realm of that wisdom, the suchness, the allness, and the subject-possessing wisdom, the three do not appear as distinct entities. Moreover, it is impossible to rise from that samadhi thereafter. Because it is said that the absence of the Buddha remaining in samadhi does not exist, this is the uncommon quality of the Buddha. From that time onwards, in the realm of that wisdom, there is no distinction of past and future. Because, arising and ceasing do not appear. If these three are realized as inseparable and of one taste, from the perspective of the beings to be tamed, if divided into parts through the gate of reversal, from the aspect of realizing the suchness, it is samadhi; from the aspect of realizing the allness, it is subsequent attainment; and from the aspect of realizing the wisdom itself, it is termed self-cognizance. Not only is there no difference in entity, but there is not even the slightest difference in the manner of realization. Therefore, even if the suchness of reality is realized, it surpasses the samadhi of lower noble ones in that the distinctions of the allness of phenomena are not confused and are realized separately. Although the allness of phenomena appears, it does not appear as arising and ceasing, and from the aspect of the absence of dualistic appearance, it surpasses the subsequent attainment of lower noble ones. Relying on the authoritative explanations of the scriptures, one can only speak to this extent; how could ordinary beings possibly conceive of the way it realizes objects? Now, let us establish the proofs for these. The scriptural authority for the cessation of dualistic appearance is the root text and commentary of "How by the distinctions of vessels," and so forth. Furthermore, it is taught by texts such as, "When the object of knowledge is unborn, the mind possessing the object is also unborn in accordance with it." If one thinks that this unbornness is the scriptural authority for the cessation of dualistic appearance, then by that very fact, it is established that dualistic appearance also ceases for arising and so forth. Because, the mere non-appearance of arising is contradictory to the appearance of the arising of dualistic appearance. The scriptural authority for the absence of arising and ceasing in the wisdom of the Buddha is: In the "Sixty Stanzas of Reasoning," it says: "He who has abandoned arising and ceasing, by this reasoning, to the Buddha who taught dependent arising, I pay homage." Here also, it says: "At that time, there is no arising and no ceasing." In the commentary, it says: "The body of the nature of wisdom, having burned all the dry firewood of knowable objects, because knowable objects are unborn, therefore, that which is endowed with unbornness, this is the Buddhas'\