Tibetan
འི་བསྐྱོད་པ་ལ་རག་ལས་པར་འཇུག་པ། འཁོར་བའི་ཁྲོན་པ་ཆེན་པོ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནས་མནར་མེད་པ་ལ་ཐུག་པར་བར་མེད་པར་འཕྱན་པ། རང་གི་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐུར་དུ་འགྲོ་བར་འཇུག་པ། འབད་པས་ཅི་ཞིག་ལྟར་དྲང་བར་བྱ་བ། མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་། བར་གྱི་རིམ་པ་ངེས་པར་མི་ཟིན་པ། ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དག་གིས་བཅོག་པའི་ཕྱིར་ན་ཟོ་ཆུན་གྱི་ཁྱུད་མོ་དང་འདྲ་བའོ། །མདོར་ན་རྟག་མི་རྟག་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་སོགས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་རང་དབང་མེད་པར་འཕྱན་པའི་འགྲོ་བ་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འདིའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ཁ་ཅིག༤ སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བཅོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྣན་པ་ནི་གནད་མ་ཟིན་པ་སྟེ་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆུ་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་རླུང་ཧ་ཅང་དྲག་པ་མ་ཡིན་པས་བསྐྱོད་པ་ན་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཆུ་དང་བཅས་ཏེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་འཇིག་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྒྱ་མཚོར་མ་རིག་པའི་ཆུ་སྔོན་པོའི་ནང་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་པའི་རང་གི་གཟུགས་བརྙན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འདིའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །འདི་ནི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་འདོད་པས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཙམ་ལ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མི་འདོད་པར་ངེད་ཀྱི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཞེས་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འཕངས་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་འདོད་ཀྱང་འདིར་ནི་རྒྱུད་བླར། བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱིར་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་མདོ་དྲངས་པ་ལས་མི་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དུ་གསུངས་པ་དང་། རྩ་ཤེར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་ཙམ་ལ་བཞེད་དེ། འགྲེལ་པར། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་མི་རྟག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐོག་ཏུ་འབབ་པ་དང་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དཔེ་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཟླ་བར་སྣང་ཡང་ཟླ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས
Chinese
的运行依赖于此。轮回的巨大深井，从有顶天（Srid pa'i rtse mo）到无间地狱（mnar med pa）无间断地漂流，自己让自己向下沉沦，努力又有什么用呢？虽然有无知等烦恼、业和生的三种遍行染污，但对于前、后和中间的次第无法确定。因为每天都被痛苦的痛苦和变异的痛苦所折磨，所以就像水桶的提手一样。总之，不对常与无常、自性有与无等作任何区分，只是缘于业和烦恼的控制，对无自在地漂流于轮回中的众生进行观察，这就是此处的观察的特点。因此，有些人在此基础上补充说，因为两种痛苦之上遍布着行苦，这是没有抓住要点，将在下文阐述。第二种是，在非常清澈的水中，月亮的影像显现，当风不是特别强烈而吹动时，月亮的影像与水一起，每一瞬间都在消逝，如同众生在坏聚见海中，在无明蓝色的水中，被分别念的风剧烈吹动，自己的影像在一瞬间消逝，对此进行观察，这就是此处的观察的特点。这是行苦的含义。也就是说，有实论者认为无漏的智慧也是在一瞬间消逝的，因此仅仅一瞬间的消逝并不认为是行苦，而我们认为那也是由缘而生，即由有生之本的爱欲之缘所产生的蕴，但此处在《宝性论》中，引用经部“是欺骗的法”，其中说一切无常都是痛苦。并且如《中观根本慧论》所说：“诸行皆是欺骗法，因此彼等是虚妄。”就像这样，仅仅是刹那生灭的无常就被认为是行苦。在注释中说：“每一瞬间，无常的痛苦都会降临。”第三种是，与之前的例子相同，虽然显现为月亮，但却看到月亮自性的空性，像这样以自性空性作为特点。
English
whose movement depends on this. The great well of samsara, drifting without interruption from the peak of existence (Srid pa'i rtse mo) to the Avici hell (mnar med pa), letting oneself sink downwards, what is the use of striving? Although there are three pervasive defilements of ignorance and so on, afflictions, karma, and birth, the order of the former, the latter, and the middle cannot be determined. Because every day is tormented by the pain of suffering and the pain of change, it is like the handle of a water bucket. In short, without distinguishing between permanence and impermanence, self-nature existence and non-existence, etc., just observing beings who are helplessly drifting in samsara under the control of karma and afflictions, that is the characteristic of this observation. Therefore, some people add here that because the suffering of conditioning pervades above the two sufferings, this is not grasping the point, and it will be explained below. The second is, in very clear water, the image of the moon appears, and when the wind is not very strong and blows, the image of the moon, together with the water, disappears every moment, just as sentient beings in the ocean of the view of the perishable aggregates, in the blue water of ignorance, are violently blown by the wind of conceptual thought, and their own image disappears in an instant, observing this is the characteristic of this observation. This is the meaning of the suffering of conditioning. That is to say, the proponents of substantiality believe that even uncontaminated wisdom disappears in an instant, therefore, the mere disappearance in an instant is not considered the suffering of conditioning, but we believe that it is also born from conditions, that is, the aggregates produced by the condition of craving, the root of existence, but here in the Ratnagotravibhāga, quoting the sutra "is a deceptive dharma" in the commentary, it says that all impermanence is suffering. And as the Fundamental Wisdom of the Middle Way says: "All conditioned things are deceptive dharmas, therefore they are false." In this way, only momentary impermanence is considered as the suffering of conditioning. In the commentary, it says: "Every moment, the suffering of impermanence falls upon it." The third is, the same as the previous example, although it appears as the moon, but one sees the emptiness of the moon's own nature, like this, emptiness of self-nature is made the characteristic.
Tibetan
་པའི་འགྲོ་བ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འདིའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞུང་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སྐྱོབ་པ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་སྐྱོབ་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་དམིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། དང་པོའི་ཡུལ་ནི་སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་རང་སློབ་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། གཉིས་པའི་ཡུལ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ཉན་རང་མི་སློབ་པ་དང་། ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཅིང་། གསུམ་པའི་ཡུལ་ནི་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་ས་བཅུའི་མཉམ་བཞག་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་བྱ་གཞུང་གི་དོན་ཉིད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་སྒོ་ནས་སྤྱིའི་ངོ་བོ་བསྟན། ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་ངོ་བོ་བཤད། རྣམ་གྲངས་ལྷག་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་དང་སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་བློ་རང་གི་ངོ་བོར་སར་བཞག་ཏུ་མེད་དེ། ས་ཡིན་མིན་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློའམ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བློས་ལྡོག་པའི་ཆར་ཕྱེ་བ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བཅུར་ཕྱེ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་དང་། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ལ་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་། སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སོགས་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྐྱེ་བ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ས་བཅུར་བཞག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་རྣམ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པར། ཇི་ལྟར་བར་སྣང་བྱ་རྗེས་མཁས་རྣམས་
Chinese
对有情众生的关注是此处的关注的特点。第二，正如经中所说：“在此论中，完全救护痛苦者，称为大悲。”具有从痛苦中救护出来的形态。第三是缘于有情、法和无缘的三种慈悲的特征，分别是缘于被痛苦和变异的痛苦所区分的有情众生，具有想要从痛苦中救护出来的形态；缘于被行苦所区分的有情众生，具有想要从痛苦中救护出来的形态；缘于被自性空性所区分的有情众生，具有想要通过证得佛陀果位来救护的形态。第一个的对境是凡夫、声闻、独觉的学道者，第二个的对境是在此之上的声闻、独觉的无学道者，以及安住于十地后得位的菩萨们，第三个的对境是在这些之上的安住于十地等持位的菩萨们，应当如是理解。第二，讲述所入之论的意义本身，分为二：讲述因菩萨地和果佛陀地。第一者分为三：以方便智慧双运之门显示共同的体性，以波罗蜜多增上之门讲述各自的体性，以名相增上之门讲述各自的功德。第一，菩萨的无漏智慧，被慈悲和布施等所摄持，其本身不能作为识的体性安立于地，因为远离了是地非地的戏论。然而，从他人之识或自己后得之识的角度进行区分，才能获得名为“地”的名称，因为成为了功德之所依。如何分为十地呢？以功德的数量，断除障碍的力量殊胜，布施等波罗蜜多增上，以及转轮王等异熟果的生处越来越增上的差别而安立为十地，而不是以各自的体性，从所缘和行相不同的角度进行区分。如《十地经》中说：如同虚空鸟迹，智者
English
Focusing on sentient beings is the distinguishing feature here. Secondly, as it says in this treatise, "Completely protecting those who suffer is called great compassion." It has the aspect of wanting to save from suffering. The third is the characteristic of the three kinds of compassion that focus on sentient beings, phenomena, and non-objectification, respectively. Specifically, it focuses on sentient beings distinguished by suffering and the suffering of change, having the aspect of wanting to save them from that suffering; it focuses on sentient beings distinguished by the suffering of conditioned existence, having the aspect of wanting to save them from that suffering; and it focuses on sentient beings distinguished by emptiness of inherent existence, having the aspect of saving them by wanting to attain Buddhahood itself. The object of the first is ordinary beings and the learners among the Shravakas and Pratyekabuddhas. The object of the second is, in addition to those, the non-learners among the Shravakas and Pratyekabuddhas, as well as the Bodhisattvas who abide in the post-meditation of the ten Bhumis. The object of the third is, in addition to those, the Bodhisattvas who abide in the equipoise of the ten Bhumis. This should be understood. Secondly, explaining the meaning of the treatise itself that is to be entered into, there are two parts: explaining the cause, the Bodhisattva Bhumis, and the result, the Buddha Bhumi. The first has three aspects: showing the general nature through the union of skillful means and wisdom, explaining the individual natures through the excellence of the Paramitas, and explaining the individual qualities through the excellence of the categories. First, the uncontaminated wisdom of a Bodhisattva, which is accompanied by compassion and generosity, etc., cannot be established as the nature of mind itself on a Bhumi, because it is free from the elaboration of whether it is a Bhumi or not. However, from the perspective of another person's mind or one's own post-meditation mind, it obtains the name "Bhumi" when distinguished, because it becomes the basis of qualities. How are they divided into ten Bhumis? They are established as ten Bhumis by the differences in the number of qualities, the excellence of the power to eliminate obscurations, the excellence of the Paramitas such as generosity, and the increasing superiority of the births of ripening results such as Chakravartin kings, etc. It is not that there are divisions based on the differences in the object and aspect of their own nature. As it says in the Dashabhumika Sutra: Just as the traces of birds in the sky, the wise