Tibetan
་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་སུན་དབྱུང་བྱ་སུན་འབྱིན་པའི་རྣམ་གཞག་འཐད་ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མི་བདེན་སོགས་ཏེ། དངོས་པོ་བཏགས་ཡོད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དབུ་མ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་རིགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གླགས་མི་རྙེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པའི་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྩ་ཤེར་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩད་བྱས་ཚེ། །གང་ཞིག་ལན་འདེབས་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ལན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྩོད་པ་བོར་ནས། ཐ་སྙད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འཐད་པའི་དཔེ་ནི་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རང་གི་བྱད་བཞིན་མཛེས་པར་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བཀོད་པའོ། །འདིས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔར་གྱི་རྩོད་པ་དེ་དག་གི་ལན་དུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་འདིར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་སྐབས་སུ་བབ་ཀྱི། གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་རྒོལ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་སྨྲས་པ་ཡིན་གྱི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཚིག་རྣམས་ལ་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ནི་འདིའི་ལན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་གླགས་དང་བཅས་པའི་ལན་བརྗོད་ན་ཕ་རོལ་པོ་མི་བཟོད་ལ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ན་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་འཇུག་པ་ལྟར་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་འདི་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ལེགས་ལྡན་འདིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པར་དམ་བཅས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་གཞན་གྱིས་སུན་འབྱིན་པ་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་ལ་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་ལན་སྨྲ་བར་བྱེད་པས་འདི་ནི་གཞན་གྱིས་སུན་དབྱུང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་ན་སྐྱེད་བྱེད་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་འཇུག་པས་དེ་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་པའི་ལན་ཁོ་ན་མཛེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དངོས་རྣམས་སོགས་ཏེ། དངོས་པོར་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་དཔེ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་སོགས་ཡོ
Chinese
这是说，仅仅依靠名言安立的破斥和能破斥的体系是合理的。第二，非真等：如果承认事物是假立存在的，那么中观宗在任何情况下都无法通过有无相触的理证找到破绽。正如圣天所说：‘有与无及有与无，于彼何方皆非有，是故历经久远时，不能说彼有争端。’以及《根本慧论》所说：‘若以空性而诘难，谁能回答能言说？彼即未答一切问，反与应成相同也。’如是宣说。舍弃了这样的争论，在名言中，能立和所立合理的例子是，镜中的影像有能力证明自己的容貌美丽。由此也应知晓承认生起之因的方式。对于之前的那些争论，作为回答，学德光说，在此中观论典中，生起之因是适时的，而显明之因则不是。你所说的有无相触的辩论是针对显明之因而说的，而不是针对生起之因，因此我们的言辞没有反驳的机会。但这不是对此的回答，如果说出带有他人破绽的回答，对方是无法忍受的。如果承认生起之因是真实的，那么就会像有无相触的分析一样，如果也承认显明之因是自性成立的，那么这个过失也会同样产生。此外，这位德光在中观论典中，为了成立所立的无自性的意义，而安立的能立，对于他人安立的破斥，为了消除这些过失而说出反驳的回答，这仅仅是应该被他人破斥的。因此，如果我们承认自性成立的宗派，那么对于生起之因和显明之因两者，都会产生有无相触的分析，因此不承认这一点才是最好的回答。第三，如果说等。第四，诸法等：作为事物无自性的成立的例子，有梦和幻术等。
English
This is to say that the system of refutation and refuter based solely on nominal designation is reasonable. Second, untrue, etc.: If it is admitted that things are nominally existent, then the Madhyamika school will not be able to find any flaws in any way through the logic of contact and non-contact. As Aryadeva said: 'Having, not having, and having and not having, in which direction is not present, therefore, even after a long time, it is not possible to say that there is a dispute.' And as it is said in the Root Verses: 'If one is questioned by emptiness, who can answer and speak? He has not answered all questions, and will become the same as what is to be proven.' Thus it is said. Abandoning such disputes, in name, the example of the validity of what is to be proven and what proves it is that the image in the mirror has the ability to prove that its own face is beautiful. From this, one should also know how to admit the cause of arising. In response to those previous disputes, the teacher Lekdenjye said that in this Madhyamika treatise, the cause of arising is timely, but the cause of manifestation is not. Your argument of contact and non-contact is directed at the cause of manifestation, not at the cause of arising, so there is no opportunity to refute our words. But this is not a response to this, if you say a response with the flaws of others, the other party will not be able to bear it. If the cause of arising is admitted to be true, then just as the analysis of contact and non-contact enters, if the cause of manifestation is also admitted to be self-established, then this fault will also arise in the same way. Furthermore, this Lekden, in the Madhyamika treatise, in order to establish the meaning of the established non-self-nature, the means of proof that he has established, for the refutation established by others, to eliminate these faults, he speaks of a refuting answer, this is only what should be refuted by others. Therefore, if we admit the self-established school, then for both the cause of arising and the cause of manifestation, the analysis of contact and non-contact will arise, so not admitting this is the best answer. Third, if, etc. Fourth, things, etc.: As an example of the establishment of things as being without self-nature, there are dreams and illusions, etc.
Tibetan
ད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་སུ་གཞུག་པར་ནུས་ལ་དངོས་པོ་བདེན་པར་བསྒྲུབ་པའི་དཔེ་མེད་པས་དེ་རྟོགས་སུ་གཞུག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་གེ་བ་ཁྱོད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་དར་གྱི་ཁ་ཆུས་བཏུམས་པའི་སྟེང་དུ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་གྱི་རྒྱ་སྲན་ཏེ་མ་བཙུགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་བསླུ་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སུན་འབྱིན་སོགས་ཏེ། སུན་འབྱིན་ལྷག་མ་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་སྐབས་སུ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་ནས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བ་ཁས་བླངས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་རྣམ་པ་བདུན་བཙལ་ན་མི་རྙེད་ཀྱང་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཁས་བླངས་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་འདིར་ཕྲད་ནས་བསྐྱེད་དམ་མ་ཕྲད་པར་བསྐྱེད་ཅེས་པའི་སུན་འབྱིན་གྱི་ལན་གྱི་ཆེད་དུ་བཏང་བར་བྱ་སྟེ། དེར་ཆོས་དང་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་འདིར་རྒྱུ་འབྲས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེར་རང་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་སྤོང་ཚུལ་གྱི་རྣམ་བཞག་རྣམས་འདིར་རང་ལ་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་མི་མཚུངས་པའི་ལན་དུ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སུན་ཅི་ཕྱིན་གྱི་རྒོལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏེ། རྟོག་རྣམས་ལོག་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་འབྲས་བུ་མཁས་རྣམས་གསུངས། །ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་སུས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱོགས་མ་བཞག་ཅིང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་བཟློག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ཚིག་ལ་ཐལ་བ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་དང་། སུན་ཅི་ཕྱིན་དུ་རྒོལ་བར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་གཉིས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་གྱི་ལྷག་མ་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་པའི་སུན་འབྱིན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ལན་གྱི་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཐ་སྙད་དུ་རྟེན་འབྱུང་གི་སྐྱེ་བ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་སྐུར་པ་གདབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་། འདེབས་པ་པོ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་སྔ་མ་དག་བདག་མེད་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་དང་། འདི་མན་ཆད་ལ་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའི་ས་བཅད་མཛད་མོད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པ་ནི་མཐའ་བཞིར་དཔྱད་ནས་ཕུང་པོ་བདེན་པའི་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མི་རྟོགས་པས་སྔར་
Chinese
因此，能使人领悟无自性，却没有能证实事物真实存在的例子，因此不能使人领悟它。因此，领悟者啊，你不要在先天俱生的实执用绸缎包裹的上面，再安立遍计所执的实执的秤杆，不要欺骗世间啊。第二是，驳斥等。驳斥的剩余部分，如前所述，在安立缘起时，遮止了四边生，而承认了依缘而生的生；在安立依缘假立时，寻找七相人不可得，却承认了依缘假立的人。这二者，是为了回答“相遇而生，还是不相遇而生”的驳斥而发出的。在那里，对法和人以自性成立的方面所作的损害性言论，全部都能在这里对因果以自性成立的方面说，并且，在那里对自方遮除过失的方式的安立，在这里也能成为回答自方相遇与不相遇的观察不相同的答案。不成为随顺的辩驳，也已经说过了，凡是分别念颠倒之处，就是辨析的果实，智者们如是说。因为想要说的是分别念的止息，究竟上谁也没有安立自己的宗派，也没有遮止他人的宗派。对于自己的言辞有相同过失的争论，以及成为随顺而辩驳的争论二者，作为损害而说的驳斥的剩余部分，对于一切事物都妄加诽谤的争论的驳斥，要用真假二谛的回答的这一方面来领悟。世俗中是承认缘起的生，但在胜义中，既没有要诽谤的对境，也没有诽谤者。对于这些，之前的部分立为用无我理证来成立，从这之后立为用教证来成立的章节，但这位论师的观点是，不经过四边观察，不领悟蕴聚真实无生，就不能领悟人无我，所以之前
English
Therefore, one can be made to realize the absence of inherent existence, but there is no example to prove that things truly exist, so one cannot be made to realize it. Therefore, O realized one, do not deceive the world by placing the scales of imputed true apprehension on top of the innate true apprehension wrapped in silk. The second is, refutations, etc. The remainder of the refutation, as mentioned above, is that when establishing dependent origination, the four extremes of arising are rejected, and the arising that arises dependently is accepted; when establishing dependent designation, the sevenfold person cannot be found, but the person designated dependently is accepted. These two are sent for the sake of answering the refutation of "arising from meeting or arising without meeting." There, all the harmful statements made against the aspect of phenomena and persons being established by their own nature can be said here against the aspect of cause and effect being established by their own nature. And there, the ways of refuting faults in one's own position can also become answers to the differences in examining meeting and not meeting in one's own position. It has already been said that it does not become a compliant refutation, for whatever is the reversal of thoughts is said by the wise to be the fruit of analysis. Because what is intended to be said is the cessation of conceptualization, ultimately no one has established their own position, nor has anyone refuted the position of others. The remaining part of the refutation, which is stated as a harm to the argument that one's own words have the same fault, and the argument that one is becoming a compliant debater, the refutation of the argument that one is falling into slandering all things, should be understood by this very aspect of the answer of the two truths. In conventional truth, the arising of dependent origination is accepted, but in ultimate truth, there is neither an object to be slandered nor a slanderer. For these, the former part is established as being established by the reasoning of selflessness, and from this point onwards, the chapter is established as being established by scripture, but this teacher's view is that without examining the four extremes, one cannot realize the selflessness of persons without realizing the true absence of arising of the aggregates, so before