Tibetan
་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་ཏེ། འདིའང་འོག་ཏུ་མང་བཀུར་བའི་འདོད་པར་བཤད་པས། མང་བཀུར་བ་ལ་ས་སྒྲོགས་རི་པ་དང་། བསྲུང་བ་པ་དང་། གནས་མ་བུ་བའི་སྡེ་པ་གསུམ་ཡོད་པར་བཤད་པའི་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། ཕྱི་མས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པ་གསལ་ཏེ། གཞུང་ལུགས་ཚད་ལྡན་གཞན་ལས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པ་གནས་མ་བུ་བའི་འདོད་པ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གནད་འདི་མ་རྟོགས་པར་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པ་གཉིས་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་མ་དཔྱད་པར་ཟད་དོ། །འདིར་ཁ་ཅིག༤༤ རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་དངོས་སུ་འདོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས། ལུས་དང་དབང་པོའི་ཚོགས་དག་ལ། །ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཞེས་དང་། དེའང་མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་སེམས་འདུལ་ན་བདེ་བ་ཐོབ་པར་གསུང་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་བདག་དུལ་བས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་གསུངས་པས་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་འཇོག་ཅེས་ལུང་དང་། ཕུང་པོ་ལེན་མཁན་ནི་བདག་ཡིན་ལ། རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་འཇོག་གོ་ཞེས་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲའོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་འདིས་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་པས་ལུས་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཀུན་གཞི་འདོད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་སྨྲའོ། །དེ་ཡང་ལུགས་དེ་དག་གིས་ཉན་རང་གིས་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འདོད་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་པོ་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འདོད་པས་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི་གང་ཟག་གི་རང་གི་ལྡོག་པ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྲིས་སོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་བཞག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཁོ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་ལྟས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་བཟུང་ཚུལ་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་ཕུང་པོ་བདག་གི་མཚན་གཞིར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་སློབ་དཔོན་དེས་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པར་ཐལ། ཕུང་པོ་བ
Chinese
是這樣想的。另外有些人承認不可言說的「我」，這也在下文解釋為大眾敬重的觀點。大眾敬重者有薩迦羅吉派、守護派和住子部三個部派，據說前兩個部派認為「我」與蘊為一體，而後者則清楚地承認不可言說的「我」。其他具權威的論典也說，承認不可言說的「我」是住子部的觀點，這與上述意思相同。如果不了解這個要點，而認為「我」與蘊為一體，以及承認不可言說的「我」這兩種觀點是同一個先前的論者所說，那就是沒有仔細研究不可言說的意義。這裡，有些人（第44頁，《正理之焰》）說：「像我們一樣，也在名言上將『我』這個詞直接安立在識上，因為識是取後有的緣故，所以是『我』。」對於身體和感官的集合，為了容易理解，就說「它」。有些經中說，調伏心就能獲得安樂，有些經中說，調伏「我」就能獲得善趣，因此經中將心安立為「我」，而且取蘊者是「我」，因為識取後有，所以將識安立為「我」，這是以理成立的說法。因此，這位論師不承認阿賴耶識，所以取身的識是意的識，其他不承認阿賴耶識者也與此相同。承認阿賴耶識者則說阿賴耶識本身是補特伽羅的基礎。雖然那些宗派認為聲聞和獨覺能了悟補特伽羅在實質上不存在，但不認為這兩種識在實質上不存在，因此說補特伽羅不是獨立自主的實體，這只是承認補特伽羅的自相是空，而不是認為識是補特伽羅的基礎，他們並非如此主張。學者善顯說：「像這樣，識是取後有的緣故，所以是『我』」，以及「將識安立為『我』」，這些話是顯示他自己宗派的「我」見是針對蘊而執著為「我」的方式，而不是顯示蘊是「我」的基礎，否則那位論師就會變成主張「我」與蘊為一體了，因為蘊
English
That's what I think. Also, some people acknowledge an inexpressible "self," which is also explained below as the view of the Mass Venerators. Among the Mass Venerators, there are three schools: the Sagharika, the Protector, and the Sthavira. It is said that the first two schools believe that the "self" and the aggregates are one, while the latter clearly acknowledges an inexpressible "self." Other authoritative treatises also state that acknowledging an inexpressible "self" is the view of the Sthavira school, which is the same meaning as above. If one does not understand this key point and thinks that the two views of "self" and aggregates being one and acknowledging an inexpressible "self" are spoken by the same previous proponent, then one has not carefully studied the meaning of inexpressible. Here, some (page 44, *Tarkajvala*) say, "Like us, we also nominally apply the term 'self' directly to consciousness, because consciousness takes rebirth, so it is 'self.'" For the collection of body and senses, to make it easy to understand, it is said "it." Some sutras say that taming the mind leads to happiness, and some sutras say that taming the "self" leads to higher realms, so the sutras establish the mind as "self," and the one who takes the aggregates is the "self," because consciousness takes rebirth, so consciousness is established as "self," which is a logically established statement. Therefore, this teacher does not accept the alaya-consciousness, so the consciousness that takes the body is the consciousness of the mind, and others who do not accept the alaya-consciousness are the same. Those who accept the alaya-consciousness say that the alaya-consciousness itself is the basis of the person. Although those schools believe that the Hearers and Solitary Realizers can realize that the person does not exist substantially, they do not believe that these two consciousnesses do not exist substantially, so saying that the person is not an independent entity is only acknowledging that the self-nature of the person is empty, not that consciousness is the basis of the person, they do not claim that. The scholar Lekdenjé said, "Like this, consciousness takes rebirth, so it is 'self,'" and "Consciousness is established as 'self,'" these words show that his own school's view of "self" is the way of clinging to the aggregates as "self," not showing that the aggregates are the basis of the "self," otherwise that teacher would become an advocate of "self" and aggregates being one, because the aggregates
Tibetan
དག་ཏུ་འདོད་ཅིང་མང་བཀུར་བས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་གི་མཚན་གཞིར་ཁས་བླངས་ཀྱི་བདག་ཏུ་ཁས་མི་ལེན་ནོ་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། བདག་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་གི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འདིའང་སྙོན་འདིངས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་སེམས་དུལ་ན་བདེ་བ་འཐོབ་པར་གསུངས་པའི་ལུང་དེ་སློབ་དཔོན་འདི་དང་མང་བཀུར་བ་གཉིས་ཆར་གྱི་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་བདག་གི་མཚན་གཞི་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་གཏན་མི་འདྲ་སྟེ་སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་སེམས་བདག་གི་གདགས་གཞི་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་ཅིང་། མང་བཀུར་བས་ནི་མཚན་གཞིའི་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་བདག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་པ་གཏན་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྫས་ཡོད་དང་བདག་བཏགས་ཡོད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་གདགས་གཞི་དང་མཚན་གཞི་ནོར་བ་ཁྱོད་ནི་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ལུགས་ལ་བུམ་པའི་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་བུམ་པའི་མཚན་གཞི་དང་། ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཤིང་རྟའི་མཚན་གཞིར་ཁས་ལེན་དགོས་པས་གདགས་གཞི་རྫས་ཡོད་ལ་བཏགས་ཆོས་བཏགས་ཡོད་བཏགས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ཆགས་པའོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཉིད་ལ་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། རང་སྡེ་མང་པོས་བཀུར་བས་ཕུང་པོ་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་འདོད་པ་གཉིས་ནི་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནས་རང་རྒྱུད་པའི་བར་གྱིས་ཕུང་པོ་གདགས་གཞི་དང་། བདག་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་ཅིང་ཐལ་འགྱུར་བས་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་གདགས་གཞི་དང་མཚན་གཞི་གང་དུ་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ཡོད་པ་མ་འདྲེས་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་ཕུང་གཅིག་པའི་དོན་ལ་རིགས་པས་གནོད། བདག་ཕུང་གཅིག་པ་ལུང་གི་དོན་མ་ཡིན། བདག་ཕུང་གཅིག་ན་སྤང་གཉེན་འཆོལ་བར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞེན་ཡུལ་བདག་དང་ཕུང་པོ་དཔྱད་ནས་དགག འབྲས་བུ་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་མེད་པས་དགག ཡུལ་ཅན་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྒོ་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་བདུན་གྱིས་གནོད། ཉེས་སྤོང་བརྗོད་དེ་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས་ཏེ། ཐལ་བ་དང་པོ་གཉིས་ལ་གནོད་པའི་ལུང་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་ཅིག་སྐྱེའོ། །ཞེ
Chinese
因为他们也希望纯净，受到大众的尊敬，但并没有接受比这更多的东西。如果认为蕴是我的名称的基础，但不承认我是主宰，那么，蕴，作为有法，应是主宰，因为它是主宰的名称的基础。对于这个理证，这位论师也不会否认。如果引用“调伏心则获得安乐”的经文作为这位论师和大众尊敬者两者的知识来源，认为意的识就是主宰的名称的基础，那完全不同，因为这位论师引用心是主宰的施设基础的知识来源，而大众尊敬者则引用名称的基础的知识来源。同样，即使承认阿赖耶识，也绝不是认为阿赖耶识是主宰的名称的基础，因为他们承认阿赖耶识是实有，而主宰是假有。总之，你们这些混淆了施设基础和名称基础的人，按照你们自宗的实事求是者的观点，就必须承认瓶子的八种微尘是瓶子的名称基础，车子的各个部分是车子的名称基础，因此，你们没有建立在实有的施设基础上施设假有的施设对象的体系。因此，应该给你重要的教诲：你们自宗的大多数尊敬者认为蕴就是主宰本身，以及认为不可言说的我，这两种都是认为我是实有的宗派。从克什米尔的说一切有部到自续部，都认为蕴是施设基础，我是假有，而应成派则认为蕴是施设我的原因，而不是我的施设基础和名称基础，要清楚地了解这三种区别，不要混淆。第二，驳斥的解释分为三部分：以理证损害主宰与蕴一体的观点；主宰与蕴一体不是经文的意义；如果主宰与蕴一体，则应成为舍弃和获取混淆的过失。第一部分分为三部分：通过分析所执著的我和蕴来破斥；因为没有具有边际等的结果来破斥；通过有境瑜伽现量来破斥。第一部分分为两部分：以七相极成过损害；陈述避免过失并显示结论。第一部分是：如果等等。对于前两个极成过，损害的经文是：世间生起时，唯有一个补特伽罗生起。
English
Because they also wished to be pure and respected by the masses, but did not accept more than that. If one thinks that the aggregates are accepted as the basis of the name of the self, but not as the self as the master, then, the aggregates, as the subject, should be the self, because it is the basis of the name of the self. This teacher would not deny this reasoning. If the scripture "Subduing the mind brings happiness" is quoted as the source of knowledge for both this teacher and the respected by the masses, and it is thought that the consciousness of the mind is the basis of the name of the self, then it is completely different, because this teacher quotes the mind as the basis of the imputation of the self, while the respected by the masses quotes the source of knowledge of the basis of the name. Similarly, even if one admits the Alaya Consciousness, it is definitely not to think that the Alaya Consciousness is the basis of the name of the self, because they admit that the Alaya Consciousness is substantially existent and the self is nominally existent. In short, you who confuse the basis of imputation and the basis of name, according to the views of the realists of your own school, you must admit that the eight particles of the vase are the basis of the name of the vase, and the parts of the chariot are the basis of the name of the chariot, so you have not established a system of imputing nominally existent objects of imputation on the basis of substantially existent basis of imputation. Therefore, you should be given important teachings: Most of the respected ones in your own school think that the aggregates are the self itself, and the self that cannot be expressed, both of which are sects that think that the self is substantially existent. From the Kashmir Vaibhashika to the Svatantrika, they think that the aggregates are the basis of imputation and the self is nominally existent, while the Prasangika thinks that the aggregates are the cause of imputing the self, but not the basis of imputation and the basis of name of the self. Understand these three differences clearly and do not confuse them. Second, the explanation of refutation is divided into three parts: Reasoning harms the view that the self and the aggregates are one; the self and the aggregates being one is not the meaning of the scriptures; if the self and the aggregates are one, then it would be a fault of confusing abandonment and acquisition. The first part is divided into three parts: refuting by analyzing the self and the aggregates that are clung to; refuting because there are no results such as having boundaries; refuting through the direct perception of the yogic subject. The first part is divided into two parts: harming with seven extreme consequences; stating the avoidance of faults and showing the conclusion. The first part is: if etc. For the first two extreme consequences, the scripture that harms is: When the world arises, only one person arises.