Tibetan
ཉིད་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་ལྟར་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་འདིས་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་བདག་དེ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་པ་བཀག་ནས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་བཞེད་དོ། །གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས་བདག་ནི་བློ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། འབད་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། བྱས་པའི་ཤུགས་ཏེ། ཡོན་ཏན་དགུ་ལྡན་དུ་སྨྲ་ལ། ཡོན་ཏན་དང་པོ་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ་བདག་ལ་འདུ་ཞིང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་དག་གི་སྦྱར་བའི་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པས་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་ནས་གཅོད་པའི་ཚེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་དངོས་སོགས་གསུམ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་ལ། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བྱེ་བྲག་པའི་ནང་ཚན་ཁ་ཅིག་བརྐྱང་བསྐུམ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་ཁས་ལེན་ཏོ། །རིག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ལུས་ཐ་དད་པ་གཅིག་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཁས་ལེན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཁྱད་པར་གཞན་གྲགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱི་དགག ངར་འཛིན་དམིགས་པ་བཀག་སྟེ་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་དགག ཁྱད་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མོ་གཤམ་སོགས་ཏེ། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དང་། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་གསུམ་འགོག་པ་ལ་མུ་སྟེགས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་སོགས་ཏེ། ཁྱད་པར་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་འགོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ
Chinese
既然是如你所安立的假立，即使认为那二者是一体，但这位论师以理分析时，你所认为的那个我，不是与生俱来的对境之我，因为名言中也不存在，并且不是作者和受报者，以这些道理遮止了那二者是一体，认为与生俱来的我存在于名言中，而假立的我连名言中也不存在。数论派所承认的我，同样地，依靠那个我的特征的少许差别，而使外道徒的宗派各不相同，胜论派说我具有智慧、快乐、痛苦、欲望、憎恨、努力、法、非法和业力，这九种功德。只要最初的那些功德与我相合而存在，那么由于它们结合而造作善与非善之业，就会流转轮回，当补特伽罗以正确了悟的智慧彻底断除功德之时，就会安住于自己的自性而解脱。那个我的差别，常、实等三种与前者相同，差别在于认为是作者和具有功德。胜论派中的一些人承认具有伸展收缩等作用。顺世外道则承认如同瓶子等虚空一样，各个身体不同，实则是一个多种多样的事物。第二部分有三：以自性、差别、他称之理遮破，以非显现之理遮破我与蕴不同，遮破我执所缘而显示结尾。第一部分有二：遮破自性，遮破差别。第一部分是：如前阴等，将之前所说的假立的我作为有法，为了遮止其是真实存在的、是与生俱来的我执之所依、以及存在于名言中这三者，而安立了外道自身所承认的无生之理。第二部分是：因为什么等，安立差别的方式与之前相同。第二部分是：因此等等。第三部分是：世间等等。第二部分，我与蕴一体。
English
Since it is established as you conventionally posit it, even if one considers those two to be one, when this teacher analyzes with reason, that self that you consider is not the self that is the object of innate grasping, because it does not exist even in name, and because it is not the agent and the experiencer of results. With these reasons, he refutes that the two are one, and asserts that the innate self exists in name, while the imputed self does not exist even in name. Similarly, the self that is accepted by the Samkhya school, based on slight differences in the characteristics of that self, causes the tenets of the non-Buddhists to become different. The Vaisheshika school says that the self possesses nine qualities: intelligence, pleasure, pain, desire, hatred, effort, dharma, non-dharma, and the force of action. As long as those initial qualities are combined with and exist in the self, one transmigrates in samsara because of performing virtuous and non-virtuous actions through their combination. When a person, through the knowledge of correct realization, completely severs the qualities, one abides in one's own nature and becomes liberated. The distinctions of that self, such as permanence and substantiality, are the same as before, the difference being that it is considered to be the agent and to possess qualities. Some within the Vaisheshika school assert that it possesses actions such as stretching and contracting. Those who speak of the Vedas assert that, like the space of pots and so on, the various bodies are different, but in reality, it is a single, diverse thing. The second part has three: refuting the essence, difference, and other designations with reasons; refuting that the self is other than the aggregates with the reason of non-apprehension; refuting the object of self-grasping and showing the conclusion. The first part has two: refuting the essence, and refuting the difference. The first part is: like the vulva and so on, taking the previously explained imputed self as the subject, in order to refute that it is truly existent, that it is the basis of innate self-grasping, and that it exists in name, the reason of unoriginatedness, which is known to the non-Buddhists themselves, is established. The second part is: because of what and so on, the way of establishing the difference is the same as before. The second part is: therefore and so on. The third part is: the world and so on. The second part, the self and the aggregates are one.
Tibetan
་གྲུབ་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་སོགས་ཏེ། རང་སྡེ་མང་པོས་བཀུར་བ་དག་གིས་ཅི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་དམིགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དེ་འཇིག་ལྟའི་དམིགས་པ་དང་བདག་དོན་གཅིག་པར་འདོད་པ་ནི་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འདྲ་ལ། བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་དེ་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་པར་འདོད་དེ། འཇིག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཡིན་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། ཕུང་པོ་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་དགར་ངའོ་སྙམ་དུ་གཟུང་བའི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ང་ཙམ་དེ་དེ་གཉིས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མང་པོས་བཀུར་བ་ཐམས་ཅད་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པར་འདྲ་ཡང་བདག་གི་མཚན་གཞི་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་བྱུང་སྟེ། ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་བདག་ཏུ་འདོད་དེ། ཅི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་གཅིག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་འདི་ནི་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་གམ་བདག་གི་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་མཛད་པའི་སླད་དུ་བདག་དང་བདག་གི་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་གསུངས་སོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་སེམས་ལ་བདག་གོ་ཞེས་འདོད་དེ། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་ཐུལ་བས་ནི། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་སེམས་ལ་བདག་གི་སྒྲས་གསུངས་སོ། །འདི་གང་ལས་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་སེམས་འདུལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་འདུལ་བ་ནི་ལེགས་པ་སྟེ། །སེམས་འདུལ་བས་ནི་བདེ་བ་འདྲེན། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལས་སོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་ཅིང་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ཏུ་གྲུབ་ལ། དེ་ལའང་བདག་ཐུལ་བ་དང་སེམས་ཐུལ་བར་གསུངས་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་སྣང་བས་སེམས་ཉིད་བདག
Chinese
破除我存在的观点分为两部分：陈述对方观点，以及阐述驳斥。第一部分是，关于蕴等等：被自宗许多人尊崇的那些人，以他们所说的道理，因为没有成立与蕴不同的我，所以，坏聚见（འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ།）的对境只是蕴而已。因此，他们认为我只是蕴而已，认为坏聚见的对境和我意义相同，这与所有认为我实有的人相同。而在认为我假有的宗派中，自续派以下则认为这两者意义不同，因为坏聚见的对境是蕴，但他们不认为蕴是我。随应成派则认为这两者意义相同，因为那两个蕴都不是，而是依赖于蕴，随意执取“我”的对境，仅仅是那个“我”而已，他们认为那就是那两者。因此，虽然所有被许多人尊崇的人都一致认为我实有，但对于我的定义和认识方式，出现了三种不同的观点：有些人认为五蕴全部都是我，例如，世尊（བཅོམ་ལྡན་འདས།）曾说：“比丘们，无论哪个沙门或婆罗门，如果正确地随观‘有一个我’，他们只是正确地随观这五个取蕴而已。”因此，为了明确说明这种观点是针对坏灭自性的集合，而不是针对我和我所，所以说，与我和我所相关的见解被称为坏聚见。还有些人认为心是我，因为有这样的偈颂： “自己是自己的怙主， 谁能成为其他的怙主？ 自己好好调伏， 智者能获得高位。” 从这个偈颂中，心被称为我。这是从哪里来的呢？因为没有与蕴不同的我，而且其他经典中也说要调伏心，因为“调伏心是善，调伏心能引来安乐”，注释中就是这么说的。它的意思是，因为我实有，且不与蕴不同，所以蕴本身就成立为我。而且，其中所说的调伏我和调伏心，看起来意义相同，所以心本身就是我。
English
There are two parts to refuting the existence of self: stating the opponent's view and explaining the refutation. The first part is, regarding the aggregates, etc.: Those who are revered by many in their own school, according to the reasons they state, because a self different from the aggregates is not established, therefore, the object of the view of the perishable collection (འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ།) is only the aggregates. Therefore, they believe that the self is only the aggregates, and that the object of the view of the perishable and the self are the same in meaning, which is the same for all who believe in a substantially existent self. But in the school that believes in a nominally existent self, the Svatantrika and below believe that the two are not the same in meaning, because the object of the view of the perishable is the aggregates, but they do not believe that the aggregates are the self. The Prasangika believes that the two are the same in meaning, because neither of those two aggregates is the self, but relying on the aggregates, the object of grasping "I" at will is only that "I", and they believe that is those two. Therefore, although all those who are revered by many agree that the self is substantially existent, there are three different views on the definition and recognition of the self: Some believe that all five aggregates are the self, for example, the Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས།) said: "Monks, whatever Shramana or Brahmin correctly observes 'there is a self', they only correctly observe these five aggregates of clinging." Therefore, in order to clarify that this view is aimed at the collection of perishable nature, and not at the self or what belongs to the self, it is said that the view related to the self and what belongs to the self is called the view of the perishable collection. Others believe that the mind is the self, because there is this verse: "Oneself is one's own protector, who else can be the protector? By taming oneself well, the wise can attain high position." From this verse, the mind is called the self. Where does this come from? Because there is no self different from the aggregates, and other sutras also say to tame the mind, because "taming the mind is good, taming the mind brings happiness", that's what the commentary says. Its meaning is that because the self is substantially existent and not different from the aggregates, the aggregates themselves are established as the self. Moreover, the taming of the self and the taming of the mind mentioned therein seem to have the same meaning, so the mind itself is the self.