Tibetan
་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་གིས་གྲུབ། རིགས་པས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ནི་སོགས་ཏེ། འདིར་དྲང་དོན་དུ་བཤད་པར་བྱ་བའི་མདོ་སྡེ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། རང་བཞིན་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། བཏགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། ཞེས་སོགས་དང་། ལང་དཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། གོས་ཧྲུལ་གྱི་ནང་ན་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་མེད་པ་གཏུམ་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དྲང་དོན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མདོ་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་འགྲེལ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཙམ་པས་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དབུ་མ་པས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་པར་གསུངས་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་དབྱིངས་ལ་འདོད་པ་ནི་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀ་འདྲ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། །ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དག་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་སུ་འདོད་མི་འདོད་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་མི་འདོད་ནི་མི་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཙམ་པས་ཆོས་དབྱིངས་དང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པས། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་མདོ་ངེས་དོན་དུ་འགྲེལ་ལ། དབུ་མ་པས་དེ་དག་ནི་མཐའ་བཞི་ཆར་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུ་དུས་དང་འབྲས་དུས་གང་ན་ཡང་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་རྒྱུད་བླ་སོགས་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་ཏེ། དེ་དག་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་པའོ། །སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པའི་དགོངས་གཞི་སྤྲོས་བྲལ་དང་དགོས་པ་སྐྱོན་ལྔ་སྤོང་བ་དང་། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ལ་ནི་མི་འཆད་ཅིང་། དོན་དམ་དུ་ཡོད་ན་མུ་སྟེགས་པའི་བདག་དང་མཚུངས་པ་སོགས་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་གསལ་བར་ག
Chinese
我说过了。这就是（它的意思）。第二点分两个方面：通过圣言量成立，通过理证成立。第一点是：这等于是说，这里要解释为不了义的经是：《解深密经》中，在阐述三种自性时说：“无相性，以及依他起性，还有，阿赖耶识的识藏深奥而微细。”等等，以及《楞伽经》中说：“如同破烂的衣服里包裹着无价的珍宝一样，众生的相续中存在着具足三十二相的如来藏。”这些都是（不了义经）。而阐明了义的经是，《楞伽经》中说：“譬如医生医治病人，给予各种药物一样，同样，佛陀也对众生，宣说了唯心。”这里解释说，自性唯识宗认为如来藏是了义，而中观宗则解释为不了义。认为如来藏是法界，中观和唯识两宗的观点是相同的。如《经庄严论》中也说：“真如在一切法中，虽然没有差别，却是清净的。因此，如来就是它，一切众生都具有如来藏。”然而，关于因位的如来藏是否认为是自性住种姓，以及是否认为以实有之方式存在是胜义谛，这两点是不同的。唯识宗认为法界和如来藏是以实有之方式存在的胜义谛，因此，阐述此点的经被解释为了义。而中观宗则认为，这些仅仅是远离四边戏论，无论在因位还是果位都不以实有之方式存在。因此，如来藏经和宝性论等经中说以实有之方式存在，这被解释为不了义，因为这些以实有之方式存在是世俗谛。对于以实有之方式存在的意图，不阐述离戏，以及断除五种过失的必要，以及对实有造成损害的，在名言中以实有之方式存在，如果以胜义谛的方式存在，则与外道的我相同等等，这些萨迦班智达已经明确地
English
I have spoken. That is (its meaning). The second point has two aspects: established by scripture and established by reasoning. The first point is: This is to say that the sutras to be explained here as provisional meaning are: In the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, when explaining the three natures, it says: "The absence of characteristics, as well as the dependent nature, and also, the store consciousness of the ālaya-vijñāna is profound and subtle." etc., and in the *Laṅkāvatāra Sūtra* it says: "Just as a priceless jewel is wrapped in tattered clothes, the tathāgatagarbha, endowed with the thirty-two marks, exists in the continuum of sentient beings." These are (sutras of provisional meaning). The sutra that clarifies the definitive meaning is, in the *Laṅkāvatāra Sūtra*: "Just as a doctor treats a sick patient, giving various medicines, similarly, the Buddha also spoke of mind-only to sentient beings." Here it is explained that the Yogācāra school considers the tathāgatagarbha to be of definitive meaning, while the Madhyamaka school explains it as provisional meaning. The view that the tathāgatagarbha is the dharmadhātu is the same for both Madhyamaka and Yogācāra. As it is also said in the *Mahāyānasaṃgraha*: "Suchness is in all things, although there is no difference, it is pure. Therefore, the Tathāgata is it, and all beings possess the tathāgatagarbha." However, whether or not the tathāgatagarbha of the causal stage is considered to be the naturally abiding lineage, and whether or not it is considered that existence in the manner of being real is ultimate truth, these two points are different. The Yogācāra school considers the dharmadhātu and the tathāgatagarbha to be ultimate truth existing in the manner of being real, therefore, the sutras that explain this point are interpreted as definitive meaning. The Madhyamaka school, on the other hand, considers that these are merely free from the elaborations of the four extremes, and do not exist in the manner of being real in either the causal or resultant stage. Therefore, the statement in the tathāgatagarbha sutras and the *Uttaratantra*, etc., that it exists in the manner of being real is interpreted as provisional meaning, because this existence in the manner of being real is conventional truth. The intention of existence in the manner of being real does not explain freedom from elaboration, and the necessity of abandoning the five faults, and what harms reality, existence in the manner of being real in name, if it exists in the manner of ultimate truth, it is the same as the self of the tirthikas, etc., these Sakya Paṇḍita has clearly
Tibetan
སུངས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་དང་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པའི་དགོངས་པའོ། །འདིའི་ཤེས་བྱེད་རྒྱུད་བླར། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་འཆད་པ་ན། བདག་གཉིས་ཞི་བར་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་རྟོགས་པས་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མིན་ཀྱང་། དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། ད་དུང་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལོངས་པར་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་བློ་གྲོས་རྩིང་པོ་དག་གིས་ངོ་ཚ་མེད་པའི་གཏམ་མ་སྨྲ་ཤིག གཉིས་པ་ནི། ཤེས་བྱ་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སོགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྟོང་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་བཤད་པ་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལས་གང་ཟག་སེམས་ཅན་སྐྱེས་བུ་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་དྲང་དོན་དང་། ངེས་དོན་གྱི་མདོའི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བཞིན་དུ། དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པའི་མདོའི་བརྗོད་བྱ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་དཔྱོད་མཛངས་པའི་གཉེན་དང་བྲལ་ཞིང་། མཁས་རློམ་གྱི་བུ་རྫ་གཏིབ་ཏུ་སྐྱེས་པའོ། །གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚིགས་འགལ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་གཅེར་བུ་པ་རྣམས་ནི། སྔར་གྱི་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་བདག་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། གཞན་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་སྟེ། བུམ་པ་འཇིམ་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་བདག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་ལ། རྫ་མཁན་སོགས་ལས་གཞན་ཡིན་པས། གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནང་ལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པ་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་སྲོག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བས། བདག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་ལ། ཕ་མ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། ཟག་པ་སོགས་ལས་སྐྱེ་བས། གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས། རིགས་པ་གཞན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བ་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་རིགས་པས་ཁེགས། བདེན་པ་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་རིགས་པས་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཉིས་ལས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ན་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་སོགས་ཏེ།
Chinese
所谓“逊巴”，是指经部和论著无垢的意趣。关于此的证明，在《宝性论》中，讲解僧宝的体性时说：“了知二种我寂灭，如所有性即能知，了知一切智法性，有情相续即能知。”这正是说了知如所有性，以及了知一切众生相续中具有如来藏的法性。虽然法性和如来藏的自性不是世俗谛，但以能成立它的方式存在，则是世俗谛。现在，那些对前述宗派进行辩驳的粗鄙智慧者们，不要再说无耻的话了。第二是所知等。第三是如是等。如《三摩地王经》所说：“空性如来所宣说，了知经部之差别，何者由之有情生，彼等诸法知为权。”如是宣说。依赖此教证，在区分了不了义和了义经的差别之后，却认为不了义经所说的内容在名言中也不存在，这是远离了明智的善知识，是自诩为智者却如井底之蛙。第三，破斥从二者中产生，分二：陈述前述宗派，以及破斥它。第一：声称二者相违的裸体外道们说：以前的那些理路并不能损害我们，因为我们并未承认仅仅从自性产生，或者仅仅从他性产生。因此，是从自性和他性二者中产生的。瓶子不是从泥土之外产生的，因此也是从自性产生的；由于是从陶匠等之外产生的，因此也是从他性产生的。如同外境一样，内境也是如此，慈氏菩萨在前世仅仅是从作为生命自性的有情相续中产生的，因此也是从自性产生的；由于是从父母、法、非法和烦恼等产生的，因此也是从他性产生的。第二，分二：以先前的理路遮破，以及以其他的理路破斥。第一，分二：以观待二种生起的理路遮破，以及以观待二种谛实的理路遮破。第一：从二者等。第二：于此等。第二：何者，因为等。
English
The so-called "Sungpa" refers to the immaculate intention of the Sutras and Treatises. As evidence for this, in the Ratnagotravibhāga, when explaining the characteristics of the Sangha Jewel, it says, "By realizing the pacification of the two selves, one knows the suchness; by realizing that the Dharma-nature of the All-Knowing is present in the continuum of sentient beings, one knows the extent." This is precisely saying that one knows the suchness, and that one knows that the Dharma-nature of the Tathāgatagarbha is present in the continuum of all sentient beings. Although the Dharma-nature and the self-nature of the Tathāgatagarbha are not conventional truths, their existence in a way that establishes them is a conventional truth. Now, those with coarse intellect who refute the aforementioned tenets, do not speak shamelessly. The second is knowable objects, etc. The third is thus, etc. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Emptiness, as proclaimed by the Sugata, understand the distinctions of the Sutra Pitaka. Whatever beings are born from it, know all those dharmas to be provisional." Thus it is said. Relying on this quote, while distinguishing between the provisional and definitive meaning Sutras, to assert that the content of the provisional meaning Sutras does not even exist in conventional terms is to be separated from the wise and intelligent friends, and to be like a frog in a well, pretending to be wise. Third, refuting arising from both, there are two parts: stating the former position, and refuting it. First: The naked non-Buddhists who claim that the two are contradictory say: Those previous reasonings do not harm us, because we have not accepted arising solely from self or arising solely from other. Therefore, it arises from both self and other. The pot does not arise from something other than clay, so it also arises from self; since it arises from something other than the potter, etc., it also arises from other. Just as it is in the external world, so it is in the internal world. Maitreya arises in other lifetimes solely from the continuum of sentient beings that is the nature of life, so it also arises from self; since it arises from parents, Dharma, non-Dharma, and defilements, etc., it also arises from other. Second, there are two parts: refuting with the previous reasoning, and refuting with other reasoning. First, there are two parts: refuting with the reasoning that depends on two kinds of arising, and refuting with the reasoning that depends on two kinds of truth. First: From both, etc. Second: Here, etc. Second: Whatever, because, etc.