Tibetan
། ཕྱི་ནས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རིག་པ་རྣམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ཞེས་ཕྱིས་སྤོང་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཕྱིས་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་སྤོང་ཞེས་པ་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་འགྲེལ་པར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། གང་ཟག་ཀྱང་ཡོད་དེ་དེས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཁུར་རོ། །ཁུར་ཁུར་བ་ནི་གང་ཟག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁ་ཅིག་ལ་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་མཛད་དེ། སེམས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡིད་ཅེས་བྱ་བའམ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དུས་རིང་པོར་དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་ཤིང་གོང་དུ་འགྲོ་བ་ན་ཕྱི་མ་ལ་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དྲང་དོན་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་༣༡འདིའི་གང་ཟག་དང་ཀུན་གཞི་གཉིས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་མཉམ་དུ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ནས་རྫས་ཡོད་ཞེས་པ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་སྦྱོར་དགོས་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཁུར་ཁུར་བ་ནི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ལ་འཇོག་པས། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་ཐལ་བ་ལས། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལུགས་འདི་ལ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་གྱིས་ཁུར་ཁུར་བར་མི་འཇོག་ན། རི་བོང་རྭའི་ཁྲེས་པོ་རུས་སྦལ་གྱི་སྤུའི་ཐག་པས་བསྡམས་ནས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བར་པས་ཁུར་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཅི། གཞན་ཡང་གང་ལས་སེམས་ཅན་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་པ་ལ་ཡང་རྫས་ཡོད་སྦྱོར་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རྩ་བའི་ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་ངར་འཛིན་ཡོད་པ་དང་། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ནི་དགོངས་གཞི། དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ་ཆར་གྱི་སྒོ་ནས་བཤད་དགོས་ཏེ། འདི་འདྲའི་རིགས་ཅན་ཡང་མང་དུ་ཡོད་དོ། །འདིར་འགྲེལ་པར། ཤར་གྱི་རི་བོའི་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས།
Chinese
因此，从外部来说，由于那些精通经文意义的人会自行舍弃那些与经文意义完全相反的观点，所以说是后来舍弃。如果有人认为这些在名言中是不存在的，那么，这指的是后来在证悟实相时，以成立的方式舍弃存在，这意味着名言谛成为方便，胜义谛成为方便所生。因此，这存在于一切世俗谛中。第二种情况，在注释中说：不仅存在阿赖耶识，而且也存在补特伽罗，因为他向所调伏的众生显示了它的存在，以便能够摄受他们。正如所说：诸比丘，五蕴是负担，补特伽罗是负担的承担者。对于某些人，仅仅示现了五蕴，如说：所谓的心，所谓意，所谓识，如果长期以信心和戒律等来熏习和提升，那么来世将会转生到善趣。所有这些都是根据意图而说的。因此，进入直义的方式与之前没有区别。有些人认为，这里的补特伽罗和阿赖耶识二者在名言中是共同成立的，因此，即使“实有”实际上不存在，也必须加上，这是不合理的。如果那样，那么负担的承担者就被安立为实有的补特伽罗，从而导致在名言中也不存在。但那也是不合理的，因为在这个体系中，存在作为业的作者和异熟果的受用者的补特伽罗。如果仅仅因为这样就不安立为负担的承担者，那么难道是用兔角的绳子捆着乌龟毛的担子，由石女的儿子来承担吗？此外，对于“从何处示现众生、士夫、补特伽罗，所有这些法都应理解为直义”这句话，也必须加上“实有”，因为没有区别。第三种情况是，根本颂的后半部分，对于佛陀也有我执，以及所说的事物自性存在被显示为直义的情况，必须从意图、必要和对实有造成损害这三个方面来解释，像这样的情况也有很多。这里，在注释中，引述了与东方山部的观点相符的偈颂。
English
Therefore, from the outside, since those who are proficient in the meaning of the scriptures will themselves abandon those views that are completely contrary to the meaning of the scriptures, it is said that they are abandoned later. If someone thinks that these do not exist in name, then this refers to abandoning existence in the way of establishing it later when realizing the nature of reality, which means that conventional truth becomes the means, and ultimate truth becomes the result of the means. Therefore, this exists in all conventional truths. The second case, in the commentary, it says: Not only does the ālaya-vijñāna exist, but also the pudgala exists, because he shows its existence to the beings to be tamed, in order to be able to embrace them. As it is said: O monks, the five skandhas are a burden, and the pudgala is the bearer of the burden. For some, only the skandhas are shown, as it is said: The so-called mind, the so-called intellect, the so-called consciousness, if it is cultivated and elevated for a long time with faith and discipline, etc., then in the next life it will be reborn in a good realm. All these are spoken according to intention. Therefore, the way to enter into the direct meaning is no different from before. Some people think that the pudgala and the ālaya-vijñāna here are both established in name, so even if "real existence" does not actually exist, it must be added, which is unreasonable. If so, then the bearer of the burden is established as a really existent pudgala, which would lead to non-existence even in name. But that is also unreasonable, because in this system, there exists a pudgala who is the agent of karma and the enjoyer of the vipāka. If it is not established as the bearer of the burden just because of this, then is it a burden of rabbit horns tied with turtle hair rope, carried by the son of a barren woman? Furthermore, for the statement "From where the sentient beings, purushas, and pudgalas are shown, all those dharmas should be understood as direct meaning," it is also necessary to add "real existence," because there is no difference. The third case is the latter part of the root verse, for the cases where even the Buddha has ego-grasping, and the things said to exist by their own nature are shown as direct meaning, it is necessary to explain from the three aspects of intention, necessity, and harm to reality, and there are many such cases. Here, in the commentary, a verse that is in accordance with the views of the Eastern Mountain School is quoted.