Tibetan
།གཉིས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་སོགས་ཏེ། དཔེ་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །ལས་འབྲས་རྣམས་ལ་སེམས་པ་དགག་པ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདི་ལྟར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་མི་རྙེད་པས་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ངོ་སྙམ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཀུན་གཞི་སོགས་གསུང་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི། ཀུན་གཞི་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། འདི་ལ་དོགས་པ་དགོད་པ་དང་། དེའི་ལན་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འགྲེལ་པར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་རྣམས་དགག་ན། འོ་ན་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་མཐའ་ཡས་པའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྦ་རླབས་རྣམས་ལ་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ། གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ། དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་མི་དགོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ། ཀུན་གཞི་བསྟན་པའི་དགོས་པ། ཀུན་གཞིའི་སྒྲ་དོན། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད། ཁས་མི་ལེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ། རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་བདུན་ལས། དང་པོ་ནི། ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡོད་པ་འདི་ཉིད་དགེ་མི་དགེའི་རིས་སམ་ཡུལ་དྲུག་གི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་བྱ་བྱེད་རུང་བའི་ཆ་ནས་ཀུན་གཞིར་འཇོག དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སུ་སོང་བའི་ཆ་ནི་ཉོན་ཡིད་དུ་འཇོག དེ་ཉིད་ཡུལ་དྲུག་གི་ནང་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཆད་པ་ནི་དྲུག་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འཇོག་སྟེ། གསེར་དང་གསེར་གྱི་རྣ་རྒྱན་དང་། གསེར་གྱི་མགུལ་རྒྱན་བཞིན་ཡིན་པས། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཚེ་ན་ཡང་སྔ་མ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་འདི་མ་ཤེས་པར་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་ཁས་ལེན་ན། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་སྙམ་ནས། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པར་འདོད་པ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སོ་སོའི་རྣམ་དབྱེ་མ་ཆགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འགྲེལ་པར་སྔར་གྱི་དོགས་པའི་རྗེས་སུ་དེ་མ་ཐག་ཏུ། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་པས་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལང་གཤེགས་སོགས་ནས་གསུངས་པའི་ཀུན་གཞི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཉིད་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་མི་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་ལ་ཀུན་གཞི་དང་གང་ཟག་སོགས་བསྟན་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱིས་གནས་ལུགས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ཀུན་གཞི་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དགོས་པ་འདི་འདྲ་བ་ཞིག་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། འགྲེལ་པར། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒྲས་བསྟན་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ཞེས་བརྗོད་ཅེས་ན། སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་བདེན་པར་གྲུབ་པས་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞིར་རུང་བས་ཀུན་གཞིར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཀུན་གཞིར་འཇོག་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ནི་དོགས་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞེས་པ། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བ་ཉིད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདི་ལ་ཚང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་ཀུན་གཞིའི་སྒྲ་དོན་བསྟན་གྱི། སྟོང་ཉིད་ཀུན་གཞིར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་དགོངས་གཞི་དང་གདགས་གཞིར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་འདི་ལ་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འདིར་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་གསུངས་པ་ནི། ལང་གཤེགས་སོགས་ལས་གསུངས་པའི་ཀུན་གཞི་ཙམ་ཞིག་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། སེམས་ཙམ་པས་འདོད་པའི་ཀུན་གཞི་བདེན་གྲུབ་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་པས། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་དགོངས་འགྲེལ་དང་ལང་གཤེགས་སོགས་ལས་གསུངས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་ན། གནད་འདི་དག་རང་གྲོལ་
Chinese
第二，因此等，以先前的例子就成立了。对于业果不作意的原因是，凡夫会想，善业和不善业的果报会变成这样，这是什么原因呢？因为找不到原因，就会诽谤业果。因此，世尊说，诸业的果报成熟是不可思议的。第三，显示阿赖耶等是如实之语，阿赖耶等有两段偈颂，对此有提问和回答两种。第一，在注释中说，如果像那样否定了诸业的果报关联，那么在《楞伽经》等经中，所说的阿赖耶识是无量法力的特殊基础，是一切种子的处所，像海浪之于大海一样，是产生一切事物的因，那是什么呢？难道是完全不存在的吗？这样说。第二有四点：显示阿赖耶是真实义，显示补特伽罗和蕴是真实义，显示事物自性存在是真实义，对于真实义所说，是否需要在名言中承认的差别。第一点有阿赖耶的体性，显示阿赖耶的必要，阿赖耶的词义，没有说对事物有害的原因，必须承认阿赖耶的理由，驳斥不承认的理由，遣除争论等七点。第一点是，不是说在六识之外有不同的体性，而是说，从有情到佛地的觉性识，相续不断地存在，这本身不属于善不善的范畴，也不属于六境的范畴，自性是空性的，从能作所作的角度来说，就安立为阿赖耶。它依赖于蕴而执着为我，成为俱生我执的部分，就安立为染污意。它在六境中属于法的范畴，就安立为第六意识，就像黄金和黄金的耳环，以及黄金的项链一样，后两者存在时，也不是没有前者。如果不了解这种道理，就会把阿赖耶和
English
Second, therefore, etc., it is said that it is established by the previous example itself. The reason for not contemplating karma and its results is that ordinary beings think, what is the reason why the results of virtuous and non-virtuous actions become like this? Because they cannot find the reason, they will end up slandering karma and its results. Therefore, the Blessed One said that the ripening of the results of all actions is inconceivable. Third, showing that the words such as the ālaya are the definitive meaning itself, there are two verses for ālaya etc. There are two aspects to this: raising a question and answering it. First, the commentary says, if you deny the connection of the results of actions in that way, then what about what is said in the Āgama Laṅkāvatāra and others, that the ālaya-vijñāna is the special basis of the power of limitless dharmas, the place of all seeds, like the ocean for waves, the cause of the arising of all things? Is that something that does not exist at all? It is said. Second, there are four points: showing that the ālaya is the definitive meaning, showing that the person and the aggregates are the definitive meaning, showing that the existence of things by their own nature is the definitive meaning, and explaining the difference between whether or not it is necessary to accept in name what is said in the definitive meaning. The first point has the nature of the ālaya, the necessity of showing the ālaya, the meaning of the word ālaya, the reason why it is not said to be harmful to things, the reason why it is necessary to accept the ālaya, refuting the reason for not accepting it, and refuting the argument. The first point is that it is not that there is a different nature from the six aggregates, but that the nature of the clear consciousness from sentient beings to the ground of Buddhahood exists continuously, and this itself does not belong to the category of good or non-good, nor does it belong to the category of the six objects, and its nature is emptiness, so from the point of view of being able to act, it is established as the ālaya. It relies on the aggregates and clings to it as "I", and becomes a part of the innate ego-clinging, and it is established as the afflicted mind. It belongs to the category of dharma among the six objects, and it is established as the sixth consciousness, just like gold and gold earrings, and gold necklaces, when the latter two exist, it is not that the former does not exist. If you do not understand this reasoning, you will take the ālaya and
Chinese
如果有人这样认为，如果承认阿赖耶识，就必须按照唯识宗的观点来承认。中观应成派认为，甚至在名言中也不承认这些，这是不了解各个宗派的区别。第二，在注释中，紧接着之前的疑问之后说：“并非如此，因为这样宣说，是为了向被调伏的众生显示它的存在。”意思是说，并非没有《楞伽经》等所说的阿赖耶识，而是因为对于那些一开始就无法进入真如的被调伏者，宣说阿赖耶识和补特伽罗等，会让他们进入大乘，最终进入实相。这表明了宣说阿赖耶识的必要性，而这种必要性存在于所有的世俗谛中。第三，注释中说：“因为一切事物的自性都随之进入，所以应该认为空性本身是用阿赖耶识这个词来表示的。”为什么之前所说的那个被称为阿赖耶识呢？并不是像唯识宗那样，因为它真实存在，能够作为轮回和涅槃一切习气的所依而安立为阿赖耶识，而是因为仅仅是空性才安立为阿赖耶识。因为是空性，所以说一切事物的自性，也就是原因，都随之进入。这指的是在疑问的时候，所说的一切事物产生的那个原因，也就是“对于谁来说空性是可能的，对于他来说一切都是可能的”的道理，都包含在这里的意思。这表明了阿赖耶识的词义，但并不是将空性显示为阿赖耶识，也不是显示为意境的基础和施设的基础，因为在这个宗派中，没有将施设的基础和被施设法分开。第四，这里没有说对实有的损害，是因为《楞伽经》等所说的仅仅是将阿赖耶识作为不了义来宣说的情况，而不是唯识宗所认为的真实存在的阿赖耶识作为不了义来宣说的情况，所以没有对实有的损害。总之，如果了解中观和唯识两种宗派对于《解深密经》和《楞伽经》等所说的阿赖耶识的承认方式的区别，这些要点就会自然解脱。
English
If one thinks that if one accepts the ālaya-vijñāna, one must accept it according to the Mind-Only school, the Madhyamaka-Prāsaṅgika school does not even accept these in name, which shows a lack of understanding of the distinctions between the different schools. Secondly, in the commentary, immediately after the previous doubt, it says, "It is not like that, because it is taught in this way to show the existence of it to those who are to be tamed." This means that it is not that there is no ālaya-vijñāna as taught in the Laṅkāvatāra Sutra, etc., but because for those who are to be tamed who cannot enter into suchness from the very beginning, the ālaya-vijñāna and the person, etc., are taught, they will enter into the Mahāyāna, and later they will enter into the reality. This shows the necessity of teaching the ālaya-vijñāna, and such a necessity exists for all conventional truths. Thirdly, the commentary says, "Because the nature of all things follows, it should be understood that emptiness itself is taught by the term ālaya-vijñāna." Why is the previous one called ālaya-vijñāna? It is not that it is established as true like the Mind-Only school, and can be the basis for all the habits of saṃsāra and nirvāṇa, but because it is only emptiness that is established as ālaya-vijñāna. Because it is emptiness, it is said that the nature of all things, that is, the cause, follows. This refers to the cause of the arising of all things that was taught in the context of doubt, that is, the meaning that "for whom emptiness is possible, for him all is possible" is contained here. This shows the meaning of the term ālaya-vijñāna, but it is not showing emptiness as ālaya-vijñāna, nor is it showing it as the basis of intention and the basis of imputation, because in this system, there is no separation between the basis of imputation and the imputed object. Fourthly, the reason why there is no mention of what harms the real here is that it is the occasion when only the ālaya-vijñāna mentioned in the Laṅkāvatāra Sutra, etc., is taught as provisional, and not the occasion when the truly established ālaya-vijñāna that the Mind-Only school believes in is taught as provisional, so there is no harm to the real. In short, if one understands the difference between the way the Madhyamaka and Mind-Only schools accept the ālaya-vijñāna taught in the Saṃdhinirmocana Sutra and the Laṅkāvatāra Sutra, etc., these points will be self-liberated.