Tibetan
འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་ངོར་བདེན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་བཅོས་མའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། བདེན་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཞི་གཅིག་ཉིད་སྣང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་སོ་སོར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔ་མས་ཡུལ་ཅན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་པ་དང་། ཕྱི་མས་ཡུལ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་པ་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐད་དོད་སཾ་བྲྀཏྟི་ཞེས་ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཅེས་པར་འགྱུར་ལ་ཡུལ་ཅན་བདེན་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཡུལ་གྱི་དོན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་དེ། དངོས་པོ་བདེན་པར་མེད་པ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ལ་སྣང་བའི་འདུ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་ཆ་དེ་ཡང་ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་དེ་གཉིས་སྣང་གིས་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བས་སྣང་མེད་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་ནི་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་པ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བའི་ལུང་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། བདེན་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ན་ཡུལ་ཅན་དང་། དེ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ན་ཡུལ་ལ་ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ནོ། །ཁ་ཅིག་༢༤འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྤངས་པའི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ས་བརྒྱད་པ་ནས་འཇོག་པར་འདོད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བདག་མེད་ཚེ་གསུམ་དུ་བསྒོམས་པས་བདེན་འཛིན་སྤང་ནུས་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ལ་སོགས་པར་བསྒོམས་ཀྱང་སྤང་མ་ནུས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་ལ་ས་བརྒྱད་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་སྤང་བྱ་ལྷག་པོ་སྤང་བ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་ཐེག་ཆེན་རིགས་པ་རྒྱས་པས་སྤང་བྱ་སྤང་བ་ལ་ནུས་པ་ཆེ་བར་ཁས་བླངས་པས་འགལ་འདུའི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་ཀྱི་འཇུག་པའི་བཤད་སྲོལ་གཅིག་ལ་དྲུང་བློ་བའི་ལུགས་འདི་ནོར་པ་ཆེ་ཤོས་དང་མང་ཤོས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །འགྲེལ་པར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་བསླུ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིས་རྗེ་ས་པཎ་གྱིས་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་དོན་ལ་གནས་པར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། རབ་རིབ་སོགས་ཏེ། འགྲེལ་པར། འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་མདོ་དྲངས་པ་ལས། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི། དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། བྱེ་བྲག་མེད་པ། མ་སྐྱེས་པ། མ་འགགས་པ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་དང་། སྨྲ་བ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བར་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྫུན་ཏེ་བསླུ་བའི་ཆོས་སོ། །ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་སྟོན་པ་དང་། ཅི་སྟོན་པ་དང་། གང་ལ་སྟོན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རབ་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའོ། །རབ་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རབ་ཏུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་བཤད་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོ་འདིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་འཕགས་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། གཉིས་སྣང་དང་བཅས་ན་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཡུལ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གདུལ་བྱ་ལ་བསྟན་མི་ནུས་ཀྱི། གདུལ་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ན་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟོགས་པ་དོན་དམ་དང་། བསྟན་པ་དོན་དམ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་སྔ་མ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། ཕྱི་མ་བཏགས་པ་བར་གྲུབ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདིས་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཡང་སྒྲས་བསྟན་པའི་བདེན་གཉིས་ལ་དགོངས་པའོ། །གཞུང་འདིས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་སྟེ། འཁར་གཞོང་དུ་སྐྲ་ཤད་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་དེ
Chinese
执著俱生无明的境界面前显现为真实，而后者对于声闻、独觉阿罗汉和菩萨圣者，断除了烦恼障的无明者来说，显现为虚假的自性，因为没有显现为真实的自负。这也就是同一个基础，从显现方式的角度来区分，并非从对境的层面来说是各自存在的。如果这样，前者将有境安立为世俗，后者将对境安立为世俗，似乎有矛盾。世俗的梵语是 സംവൃതി (saṃvṛtti，桑v栗底)，翻译为“真实遮蔽”，有境的实执无明是遮蔽见到真实对境之义，因此是真实遮蔽，因为对于事物本来不真实却执著为真实显现。三圣者后得位所显现的行蕴对境之分也是真实遮蔽，因为由二取习气力所生，遮蔽了无相的等持。因此在二谛中说：“何者以何者，真实为遮蔽，即是世俗谛。”这也是对境和有境两者都适用的教证。在此也是同样，与“真实”一词相关联时，是对有境而言，与此不相关联时，是对境而言，安立为真实遮蔽之义，这是关键所在。有些人认为在此菩萨断除烦恼障无明的最低界限是从第八地开始安立，这是诽谤大乘道，因为声闻通过在三世中修习无我，能够断除实执，而大乘即使经过无数劫等修习也无法断除，这样承认的缘故。并且，对于大乘来说，在没有获得第八地之前，没有断除剩余的所断，这样承认的缘故。从有境的层面来说，大乘的理路广大，因此承认对于断除所断有更大的能力，因此显现为矛盾的集合。西藏的入行论的一种解释传统中，仲罗瓦的观点似乎是最大和最多的错误之一。释论中说：“世俗的谛实，因为是欺骗的自性，因此不是胜义的谛实。”这样说，这是萨迦班智达
English
It appears as true in the face of the co-emergent ignorance of clinging, while the latter appears as artificial in nature to the Hearers, Solitary Realizers, Arhats, and Bodhisattva Aryas who have abandoned the ignorance of afflictions. This is because there is no presumption of appearing as true. That is, the same basis is distinguished separately from the perspective of appearance, but it is not that they exist separately from the perspective of the object. If so, it seems contradictory that the former establishes the subject as conventional, and the latter establishes the object as conventional. The Sanskrit word for conventional is saṃvṛtti, which translates as "that which obscures reality," and the ignorance of clinging to truth in the subject obscures the seeing of the true object, so it is that which obscures reality, because it clings to the appearance of truth in something that is not true. The object aspect of the formations that appear to the subsequent attainment of the three noble ones is also that which obscures reality, because it arises from the power of the imprints of dualistic appearance and obscures the samadhi of non-appearance. Therefore, in the two truths, it says, "That by which what is obscured, is considered conventional." This is also a statement that applies to both object and subject. Here too, it is the same: when it is related to the word "truth," it refers to the subject, and when it is not related to it, the term "that which obscures reality" applies to the object, which is the key point. Some people think that the lowest limit for a Bodhisattva to abandon the ignorance of afflictions is from the eighth bhumi onwards, which is a slander of the Mahayana path, because the Hearers can abandon clinging to truth by meditating on selflessness in the three times, while the Mahayana claims that they cannot abandon it even after meditating for countless eons, etc. Moreover, for the Mahayana, it is claimed that the remaining objects to be abandoned are not abandoned until the eighth bhumi is attained. From the perspective of the subject, the Mahayana reasoning is extensive, so it is acknowledged that it has greater power to abandon what is to be abandoned, so it seems to be a mere collection of contradictions. In one Tibetan explanation of the Entering the Middle Way, the view of Drung Lodro seems to be one of the biggest and most numerous mistakes. The commentary says, "The conventional truth is not the ultimate truth because it is deceptive." This is said by Sakya Pandita.
Chinese
因此，已经成立了您所说的胜义谛和世俗谛的差别是符合实际情况的。第二，如眼翳等。《释论》中引用了《圣者入二谛经》中的话：天子，如果就胜义谛而言，胜义谛变成身体、语言和意念的自性，那么，它就不属于胜义谛的范畴，而是变成世俗谛。然而，天子，如果就胜义谛而言，胜义谛是超越一切名言，没有差别，不生，不灭，与可说、说、可知、知相分离的。天子，胜义谛是超越一切相的殊胜，是超越一切智智的智慧之境的，怎么会像所说的那样是胜义谛呢？一切法都是虚假的，是欺骗性的法。天子，胜义谛是无法指示的。为什么呢？因为能指示者、所指示者以及所指示的对象，这些法在胜义谛中都是完全不生的。对于完全不生的法，是无法宣说完全不生的法的。如是说。此经说明，胜义谛是圣者以各自自证的智慧，以二取相消失的方式来体验的，如果具有二取相，那么乃至一切智智的境界也不是胜义谛，而且胜义谛自身的体性也无法如实地向所化众生指示，如果以名言向所化众生指示，那么一切言语概念的对境，名为名相上的胜义谛，实际上是世俗谛。这样，就区分了证悟胜义谛和指示胜义谛，前者是自相，后者是假立。论师在《六十正理论释》中说，分为二谛，是针对世间人的心识而说的，这也是指以言语指示的二谛。此论也遮止了二谛是体性相同，因为没有毛发和有毛发的梳子，二者体性是不可能相同的。第二，因此，在那时世间不会损害，如果等等，世间的所见所闻
English
Therefore, it has been established that what you said about the difference between the relative and ultimate truths is in accordance with reality. Secondly, like cataracts, etc. In the commentary, a quote is taken from the Sutra on Entering the Two Truths of the Noble Ones: "Son of the gods, if the ultimate truth were to become the nature of body, speech, and mind, then it would not be counted as the ultimate truth, but would become the conventional truth. However, son of the gods, if the ultimate truth is beyond all expressions, without distinctions, unborn, unceasing, and separate from what can be said, saying, what can be known, and knowing. Son of the gods, the ultimate truth is beyond the realm of the wisdom of the all-knowing, which possesses all the supreme aspects. How could it be as it is said to be the ultimate truth? All dharmas are false, they are deceptive dharmas. Son of the gods, the ultimate truth cannot be shown. Why? Because the one who shows, what is shown, and the object to whom it is shown, all these dharmas are completely unborn in the ultimate truth. For dharmas that are completely unborn, one cannot explain dharmas that are completely unborn." It is said. This sutra explains that the ultimate truth is to be experienced by the wisdom of the self-awareness of the noble ones, in a way that dualistic appearances disappear. If one has dualistic appearances, then even the realm of omniscience is not the ultimate truth. Moreover, the nature of the ultimate truth itself cannot be shown as it is to those who are to be tamed. If it is shown to those who are to be tamed through expressions, then all objects of words and concepts are called nominal ultimate truth, which is actually conventional truth. In this way, the realization of the ultimate truth and the indication of the ultimate truth are distinguished, the former being the intrinsic characteristic and the latter being the imputation. The teacher said in the commentary on the Sixty Stanzas on Reasoning, "The division into two truths is in relation to the minds of worldly people," which also refers to the two truths indicated by words. This treatise also refutes that the two truths are of the same nature, because a comb without hair and a comb with hair cannot be of the same nature. Secondly, therefore, at that time the world will not harm, if etc., the world's seeing and hearing.