Tibetan
དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མིག་གི་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་མུ་བཞིར་བརྟགས་ཏེ་གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་ནི། བསྐྱེད་བྱ་སོགས་ཏེ། རྩ་ཤེར་ལས་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། །རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ན། །རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པ་ཡོད་མིན་ན། །འབྲས་བུ་གང་གིས་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་རིགས་པས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ན་ཡང་བཤད་ཟིན་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བས་དགག དེར་མ་ཟད་དབུ་མ་ལས། མྱ་ངན་འདས་པ་དངོས་པོ་དང་། །དངོས་མེད་གཉིས་ཀར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་གཉིས་གཅིག་ལ་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྣང་བ་དང་ནི་མུན་པ་བཞིན། །ཞེས་དང་། བྱེད་པ་པོར་གྱུར་མ་གྱུར་པ། །གྱུར་མ་གྱུར་དེ་མི་བྱེད་དེ། །ཡིན་དང་མ་ཡིན་གྱུར་ཅིག་ལ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་འགོག་པའོ། །གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་གཞུང་རྗེས་སུ་བརྗོད། ཟློག་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གི་སོགས་ཏེ། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ན་རེ། གཞན་སྐྱེ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཐོང་བ་འདི་རང་གི་ལྟ་བ་ལ་གནས་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བར་ཡང་འཇིག་རྟེན་པས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་ལ་གནོད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་དགག་ཕྱིར་བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་བསྟན། དེས་ན་དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད། འཇིག་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་སྤྱིར་བསྟན། མཚན་གཞི་སོ་སོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་ཀུན་སོགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཐོང་བས་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་ལ་གནོད་པར་འདོད་པ་ཁྱོད་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱུང་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བ་མ་བཤད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་བླ་བརྡོལ་ལས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས། འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པ་དང་མི་གནོད་པའི་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རེ་ཤིག་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བཤད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གནས་ལུགས་བསྟན་པའི་ཚེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་རྙེད་པ་དང་། བརྫུན་པ་མཐོང་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློས་བརྫུན་པའི་སྟོབས་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་རྙེད་པ་ཉིད་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བློའི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་གཉིས་འཛིན་པའི་མཐོང་བ་ཡང་དག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་ཡུལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའོ། །འདིར་ཁ་ཅིག༢༠ འདིས་ནི་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་ཕྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པར་སྟོན་གྱི། མྱུ་གུའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་སྟོན་པ་གཏན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཆོས་མི་སྲིད་པས། གཞི་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལས་མ་འདས་ལ། ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་ཀྱང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་བྱས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །དེ་ཉིད་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་བྲིས་སོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། མྱུ་གུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཐོང་བ་བརྫུན་པས་རྙེད་པའི་ངོ་བོ་དེ་མཐོང་བ་ཡང་དག་པས་རྙེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཐོང་བ་བརྫུན་པས་རྙེད་པ་དེ་མཐོང་བ་ཡང་དག་པས་རྙེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་གཉིས་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་རྙེད་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཉིད་ལ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་བཏགས་དོན་ཐ་སྙད་དུ་རྙེད་པར་ཐལ། མྱུ་གུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དེས་མཐོང་བ་བརྫུན་པས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་དེ་མཐོང་བར་ཐལ། དེ་མཐོང་བ་ཡང་དག་པས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་ལ་སྒྲུབ་འཇུག་གང་ཞིག
Chinese
第一是，如何等等。第二是，如果等等。第二是，如果眼睛的等等。第三，以四句来观察而遮破他生是，所生等等。如《根本慧论》所说：如果果有自性，因能作何生？如果果无自性，因能作何生？生若不可能，因亦不应理。因若不应理，果由何而成？以这样的理路，如果说果是有和无二者所生，也因为已说的过失而遮破。不仅如此，《中论》中说：涅槃如何是实有和非实有二者？这二者不可能存在于一个事物上，就像光明和黑暗一样。以及，作者已成和未成，已成和未成是不作者，是和不是存在于一个事物上，因为互相矛盾怎么会有？以这样的理路也遮破。对于远离二者来说，缘又能做什么呢？因为是不可能的缘故。第二，遣除世间的损害有二：随顺他宗，宣说遣除的理路。第一是，谁的等等。实有论者说：成立他生的理路，其他又能做什么呢？因为世间所见，安住在自己的观点上时，是非常有力量的，而且仅仅从他而生，也是世间人所见的缘故，因此成立了他生是存在的，并且对于遮破他生是有损害的，如果这样说。第二有三：为了遮破世间是量，显示二谛的差别。因此在那时，世间不会损害。宣说世间本身所损害的对境的差别。第一有二：总的显示体性，分别宣说所依。第一是，诸法等等。你认为世间所见会损害观察实相的理路，你没有宣说世间的来龙去脉非常多且广大的情况，因此不能从世间损害的漏洞中遮止。为了显示世间所损害和不损害的对境的差别。稍微宣说一下二谛的分类是，佛陀薄伽梵以名言的方
English
Firstly, it is like 'how' and so on. Secondly, it is like 'if' and so on. Secondly, it is like 'if the eye' and so on. Thirdly, refuting other-origination by examining it in four ways is like 'what is produced' and so on. As it is said in the Root Wisdom: If the effect has inherent existence, what does the cause produce? If the effect has no inherent existence, what does the cause produce? If arising is impossible, the cause is not reasonable. If the cause is not reasonable, how does the effect come into being? With such reasoning, if it is said that the effect is produced by both existence and non-existence, it is also refuted because of the faults already mentioned. Moreover, in the Middle Way it says: How can Nirvana be both real and unreal? These two cannot exist in one thing, like light and darkness. And, the agent being done and not done, being done and not done is not the agent, being and not being exist in one thing, how can there be mutual contradiction? With such reasoning, it is also refuted. For those who are separated from both, what can conditions do? Because it is impossible. Secondly, eliminating worldly harm has two parts: following the views of others, and explaining the reasoning for refuting them. The first is, 'whose' and so on. The proponents of inherent existence say: What else can the reasoning for establishing other-origination do? Because what is seen by the world is very powerful when it abides in its own view, and also because it arises only from others, it is established that other-origination exists, and it is harmful to the refutation of other-origination, if it is said so. The second has three parts: to refute the world as a valid cognition, to show the distinction between the two truths. Therefore, at that time, the world will not harm. Explaining the difference in the objects harmed by the world itself. The first has two parts: generally showing the characteristics, and separately explaining the bases. The first is, 'all things' and so on. You think that what is seen by the world will harm the reasoning of examining reality, you have not explained the very many and vast circumstances of the world's origin, so you cannot prevent it from the loopholes of worldly harm. In order to show the difference between the objects that the world harms and does not harm. Briefly explaining the classification of the two truths is that the Buddha Bhagavan, through the means of conventional terms, to the beings to be tamed.
Chinese
因此在阐述事物规律时，对一切事物阐述了世俗和胜义两种自性。即一切事物，圣者的等持智慧证得其自性为空性，以及虚妄显现的凡夫之识，由虚妄的力量证得其自性为有，安立此二者为二谛。但这二者并非本体各异。因此，以识的角度执持两种自性的，其所见真实之境即是胜义谛，所见虚妄之境即是世俗谛。此处有些人说，比如一个苗芽，如果分析它的自性，则既有世俗的自性，也有胜义的自性。但苗芽的一个自性，并非是相对于凡夫和圣者而显现为二谛。如果那样做，则不存在无自性的法，如果基成立，则不超出是一体还是异体。即使承认有自性，与无自性成立的自性也不相违。并且，二谛是在一个本体上做了不同区分，比如无常等。《菩提心释》中说： “从世俗中相异者， 并非即是彼所缘， 世俗宣说为空性， 空性唯是世俗有， 无则决定不生故， 如作和无常一般。” 这样写道。那是不合理的，因为作为苗芽自性的世俗自性，应是作为其自性的胜义自性，因为二者本体是一体的缘故。如果承认，则虚妄显现所证得的自性，应是真实显现所证得的自性，因为承认那个缘故。如果承认，则虚妄显现所证得的，应是真实显现所证得的，因为承认那个缘故。如果承认，则二者在境的自性证得方式上将没有差别。此外，比如一个苗芽，仅以二谛之名安立的假立之义，应在名言中被证得，因为存在作为苗芽自性的二谛的两种自性的缘故。有境圣者的等持，应能见到虚妄显现所证得的证得之义，因为对于真实显现所证得的证得之义，还有什么可成立或破斥的呢？
English
Therefore, when explaining the nature of things, it explains that all things have two natures: conventional and ultimate. That is, all things, the samadhi wisdom of the noble ones realizes that their own nature is emptiness, and the ordinary people's minds that see falsehoods, by the power of falsehood, realize that their own nature exists. It is this that establishes the two truths. But these two are not different in essence. Therefore, the object of correct vision that holds two natures from the perspective of the mind is the ultimate truth, and the object of false vision is the conventional truth. Here, some people say that, for example, a sprout, if its nature is analyzed, has both a conventional nature and an ultimate nature. But the one nature of the sprout is definitely not shown as two truths in relation to ordinary people and noble ones. If that is done, then there will be no dharma without nature. If the basis is established, then it will not go beyond being one or different. Even if it is admitted that there is nature, it is not contradictory to the nature that is established by nature being non-existent. Moreover, the two truths are made different distinctions on one entity, such as impermanence. The Commentary on the Bodhicitta says: "Different from the conventional, That is not the object, The conventional is said to be emptiness, Emptiness alone is conventional, Because it is certain not to arise without it, Like action and impermanence." That is written. That is unreasonable, because the conventional nature that is the nature of the sprout should be the ultimate nature that is its nature, because the two are one in essence. If it is admitted, then the nature realized by false appearance should be the nature realized by true appearance, because that is admitted. If it is admitted, then what is realized by false appearance should be what is realized by true appearance, because that is admitted. If it is admitted, then there will be no difference in the way the nature of the two objects is realized. Furthermore, for example, a sprout, the meaning of the imputation that is established only by the name of the two truths should be realized in name, because there are two natures of the two truths that are the nature of the sprout. The samadhi of the subject noble ones should be able to see the meaning of attainment that is realized by false appearance, because what is there to establish or refute for the meaning of attainment that is realized by true appearance?