Tibetan
པའི་དོན་ཡིན་ལ། གཞུང་འདིའི་དོན་འཆད་ཚུལ་བོད་ཕྱི་མ་དག་གིས་གསུམ་ཙམ་སྣང་ཡང་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན་པ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མི་སྣང་ངོ་། །ཐ་སྙད་དུ་གཞན་སྐྱེ་ཡོད་པ་འགོག་པ་ནི་གཞུང་ལས་གསལ་ལ། འདུས་བྱས་ལ་མི་བསླུ་བ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་ལས། བདེན་པ་དམ་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་པ་ཞེས། །མཁས་པ་ཅི་ཕྱིར་འདོད་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཙོ་བོར་སྣང་བས་དགག་པ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས། དབུ་ཚད་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་དབྱེ་ནི། །གུས་པས་ཁྱོད་ལ་ཞུ་འོ་སྐད། །འདི་དོན་སྨྲ་བ་མང་ན་ཡང་། །འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་རྗེས་བཟུང་བས། །དོན་བཞིན་རྟོགས་པ་ཁོ་བོ་ཙམ། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་མི་བསླུ་བ། །འདོད་པ་དེ་ནི་ཚད་མའི་ལུགས། །རང་རྒྱུད་དེ་དང་ཆ་མཐུན་ལ། །ཐལ་འགྱུར་བ་དག་ཐ་སྙད་དུ། །བདེན་པ་མི་འདོད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ནི་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་སོ། །གསུམ་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སྒྲུབ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་གཞག་བཀོད་པ་དང་། རྣམ་གཞག་དེའི་སྐྱོན་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་དགག་པ་དང་། རང་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་སྤོང་བའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཐོག་མར་སྣང་བ་ལ་བདེན་པ་དགག་དགོས་པས་སྣང་བ་བདེན་མེད་བསྒྲུབ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ནི་ལུང་དང་རིགས་པ་གཉིས་ལས། ལུང་ནི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་། རིགས་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ནི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་མཐའ་དག་ཡིན་ལ། འདིར་ལུང་རིགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མ་རིག་པས་བཏགས་པ་དང་། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་བཏགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ལུང་རིགས་ལྟར་སྣང་གི་འཐད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པས་སྦྱར་བ་དག་སྟེ། འདི་ལ་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་
Chinese
的意思。而对于此论典的意义解释，藏地后辈们似乎有三种，但没有一个是符合正道的。在名言中，遮止他生是论典中明确说明的。认为世俗谛是不欺骗的，也是不合理的。经中说：『真实的胜义谛只有一个，即不欺骗之自性的涅槃。』龙树菩萨说：『涅槃是唯一的真谛，诸佛所宣说的，其余一切皆是虚妄。智者为何不如此认为？』又说：『一切有为法皆是欺骗之自性，因此它们都是虚假的。』因此，这是因为对于名言的理解方式不同而产生的差异，所以要进行驳斥。尊贵的萨迦班智达说：『关于中观、量论、宗义的区分，我恭敬地向您请教。虽然对此意义的说法很多，但由于文殊菩萨的摄受，真正理解其意义的只有我。在名言中，不欺骗的，这种观点是量论的体系，与自续派相符。而应成派则简而言之，在名言中不承认有真谛。』这样说的缘故。其他人的论述暂且不写了。第三，详细阐述应成派的宗义建立方式，分为两种：建立宗义和消除该宗义的过失。第一种分为三种：建立自宗、破斥他宗、消除自宗的过失。第一种，所要建立的是世俗如幻和胜义离戏这二者。而对于这二者，首先要破除显现上的真实性，因此显现无真是所要建立的主要内容。能立是教证和理证两种，教证是了义的经部，理证是应成理。第二种分为确定所破和阐述破斥的理证两种。第一种，道上的所破是一切错乱的显现。而这里教理的所破是境和有境两种。第一种又分为遍计所执的无明所安立的和俱生无明所安立的两种。第一种是实事师们依靠相似的教理，通过分别念而安立的，即有事增益的
English
means. Regarding the explanation of the meaning of this treatise, there seem to be about three among the later Tibetans, but none of them seem to be on the right path. In conventional truth, the refutation of other-origination is clearly stated in the treatise. It is also unreasonable to assert that conditioned phenomena are not deceptive. The sutra says: 'The ultimate truth is only one, namely, nirvana, which is of the nature of non-deception.' Nagarjuna said: 'Nirvana is the only truth; whatever the Buddhas have spoken is false at that time. Why do the wise not accept this?' It also says: 'All conditioned phenomena are of the nature of deception; therefore, they are all false.' Therefore, this is a difference arising from different ways of understanding conventional truth, so it must be refuted. The venerable Sakya Pandita said: 'Regarding the distinctions between Madhyamaka, Pramana, and philosophical tenets, I respectfully ask you. Although there are many who speak about this meaning, it is only I who truly understand its meaning, due to the blessings of Manjushri. In conventional truth, the assertion of non-deception is the system of Pramana, which is in accordance with the Svatantrika school. The Prasangikas, in short, do not accept truth in conventional truth.' That is why he said so. The elaborations of others will not be written for now. Third, elaborating on the way of establishing the Prasangika's system in detail, there are two: establishing the system and eliminating the faults of that system. The first is divided into three: establishing one's own system, refuting others' systems, and eliminating the faults of one's own system. The first, what is to be established is the conventional truth like illusion and the ultimate truth free from elaboration. For both of these, it is first necessary to refute the truth of appearance, so the non-truth of appearance is the main thing to be established. The means of establishing are two: scripture and reasoning. The scripture is the definitive sutras, and the reasoning is the reasoning of Prasangika. The second is divided into two: identifying what is to be refuted and explaining the reasoning of refutation. The first, what is to be refuted on the path is all mistaken appearances. Here, what is to be refuted by scripture and reasoning are the object and the subject. The first is divided into two: what is imputed by the ignorance of conceptual imputation and what is imputed by innate ignorance. The first is what the proponents of reality establish through conceptual thought based on seemingly valid scriptures and reasonings, namely, the addition of existence.
Tibetan
མཐའ་དང་། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་གང་ཟག་དང་། རང་སྡེ་མང་པོས་བཀུར་བས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་གང་ཟག་དང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ནས་སེམས་ཙམ་པའི་བར་གྱིས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཏགས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མུ་སྟེགས་རྒྱང་འཕེན་པས། རྒྱུ་ལས་དགེ་སྡིག་དང་། འབྲས་བུ་ཚེ་ཕྱི་མའི་བདེ་སྡུག་སོགས་མེད་པར་བཏགས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་བཏགས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཆོས་སུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་གང་ཟག་དང་། ཆོས་སུ་འཇོག་ལ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་བདེན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཇོག་པའོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་ཅན་ནི། ཡུལ་དེ་དང་དེར་རྟོགས་པའི་བློ་དང་ལྟ་བ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། རྟོག་པས་མཐོང་བ་འཆིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་འདི་རུ་དགག་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། འཇུག་པ་ལས། དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི། །ལྟ་ངན་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་གཅོད་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར། གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ་དང་བཞིའོ། །གསུམ་པ་རང་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་སྤོང་པའི་རྣམ་བཞག་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཉེས་པ་སྤོང་བ་དང་། དོན་དམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཉེས་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་ནས་ཕ་རོལ་པོས་བཏགས་པ་ཁས་བླངས་ནས་ལེན་འདེབས་པ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་གཞན་ངོར་དགོས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ལན་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་ལ་བརྟག་པ་མི་འཇུག་ཅེས་ལན་འདེབས་པ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་རྣལ་མའི་ལན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་མེད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ན་འང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ། དེང་སང་གི་དབུ་མ་པ་དག བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་དམ་
Chinese
边和，无有诽谤之边二者。第一，有补特伽罗我与法我二者。第一是，外道所安立的蕴之外的他体补特伽罗，以及自宗多数所敬重的安立的蕴与自性一体的补特伽罗和不可言说的补特伽罗等。第二是，从外道数论派到唯识派之间，将色等事物安立为真实成立的那些。第二是，顺世外道，从因上安立没有善恶，以及果上没有后世的安乐痛苦等。第二俱生无明所安立的是，对于是否进入宗派的一切众生共同存在的，执著于补特伽罗和我，以及执著于法二者的所缘境安立为补特伽罗和法，而执著方式的所取真实是安立为补特伽罗我和法我。第二有境是，于彼彼境上生起的智慧和恶见一切，如《四百论》云：“由分别所见，即是为系缚，故应于此中，尽力断分别。”又如《入中论》云：“是故依生此理门，破坏一切恶见网。”如是。第二破除的理路有，说相违的太过，于他成立的随同推理，理由相同的均势，立宗与所立相同的不成立等四种。第三，自方遣除过失的安立有二，就世俗而言遣除过失，和就胜义而言遣除过失。第一是，经文中承认他宗所安立而进行辩驳，那是观待于他者需求的回答。又有回答说，这不容许观察，那是真实的回答。第二，没有承诺和没有理由二者，第一是龙树说：“若我有少许，是事名言者，尔时我于汝，应有如是过。然我无此事，故我全无过。”以及圣天说：“有无及有无，何人无此宗，彼纵经久时，亦无能非难。”所说之义，现今的中观派，真实成立之法承诺
English
The two extremes of extremes and denial of existence. First, there are two types of self: the self of the person and the self of phenomena. The first is the person who is other than the aggregates as posited by outsiders, and the person who is the same entity as the aggregates as posited by many respected members of one's own school, and the person who is inexpressible. The second is all those who, from the outsider Samkhyas to the Mind-Only school, posit forms and other phenomena as truly existent. The second is the materialist who posits that there is no good or bad from causes, and no happiness or suffering in future lives from results. The second, posited by innate ignorance, is the object of clinging to a person and to phenomena, which is common to all beings whether they have entered a philosophical system or not, and which is posited as a person and as phenomena. The object of clinging, which is true, is posited as the self of the person and the self of phenomena. The second, the subject, is all the wisdom and wrong views that arise in those objects. As the Four Hundred says, "What is seen by discrimination is bondage, therefore, one should strive to cut off discrimination here." And as the Entrance to the Middle Way says, "Therefore, by this reasoning of dependent arising, one cuts off all nets of wrong views." Thus it is. The second, the reasoning that refutes, includes four: the consequence of stating contradictions, the inference that is established for others, the balance of equal reasons, and the unestablishedness of the proof being the same as what is to be proven. The third, the way to avoid faults on one's own side, has two aspects: avoiding faults in relation to the conventional, and avoiding faults in relation to the ultimate. The first is that there are refutations in the texts that acknowledge what is posited by the opponent, which is a response that depends on the needs of others. There is also a response that says that this is not subject to investigation, which is the real answer. The second has two aspects: no commitment and no reason. The first is what Nagarjuna said: "If I had even a little commitment to this matter, then I would have such a fault. But since I have no such thing, I am completely without fault." And Aryadeva said, "Whether it is existence, non-existence, or both, whoever has no such position, even after a long time, cannot be refuted." The meaning of what was said is that the Madhyamikas of today commit to truly existent phenomena.