Tibetan
ཅིག་ཡོད་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་རྟོགས་པས་གང་བཟུང་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་འགོག་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ལོག་རྟོག་རྒྱ་ཆེས་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས། གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་སོགས་མཐའ་གཉིས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་འཛིན་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དེའང་ལོག་རྟོགས་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་མདོར། འོད་སྲུང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ནི་སླའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིའང་ལོག་རྟོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །མགོན་པོ་བྱམས་པས། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་པ་འདིའང་ལོག་རྟོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་ལ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དོ། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་བདུད་རྩི་སྟོན་མཛད་ན། །གང་ཞིག་དེ་ལའང་ཞེན་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྨད། །ཅེས་པ་འདིའང་ལོག་རྟོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འཕགས་པ་ལྷས། དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མི་བྱ་ཞིང་། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་སྤང་། །ཀུན་མཁྱེན་གོ་འཕང་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་བཞིན་བར་དུའང་གནས་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པས། །མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་དབུ་མ་པ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན། །ཞེས་པ་འདིའང་ལོག་རྟོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱེད་བདེན་པ་ཁོ་ན་དགག་བྱར་བྱས་ནས། བདེན་པར་མེད་པ་དང་། བློ་ཕུང་གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་འདི་ནི་འཕགས་པ་ལྷས། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉི་ཚེ་ལ། །རྨོངས་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་གནས། །ཁོད་མྱགས་དམན་པའི་གནས་ལ་ནི། །བླུན་པོ་དེ་དག་འདི་ན་གནས། །ཞེས་པའི་ལྟ་བར་སོང་ཉེན་ཡོད་པས་བག་ཡོད་མཛད་འཚལ་ལོ། །དེས་ན་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བའི་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་མི་ཕྱེ་སྟེ་ཐོག་མར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་པའི་བདེན་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་མཐའ་ཕྱི་མ་གསུམ་བཀག་པའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་ལུགས
Chinese
因為知道有這麼一個東西，所以凡是被認識所抓住的對象，都想用思辨的理智來否定它，所有錯誤的觀念都會消失，這是一種非常廣泛的錯誤觀念。在《般若經》中說：「如果認為色是空性，那就是在執著相。如果認為非空性，那就是在執著相。」等等，所有執著於兩種極端的執著都是執著相，這也被認為是一種錯誤的觀念。在《寶積經》中說：「光護！執著於人我見，如須彌山般容易，而執著於空性，卻是傲慢自大，並非如此。」這也被認為是一種錯誤的觀念。聖者彌勒說：「對於色等蘊是空性，持有不相符的觀念。」這也被認為是一種錯誤的觀念。聖者龍樹說：「不說空，也不說非空，不做二和非二，只是為了施設而說。」以及「為了捨棄一切見解，您宣說了空性甘露，如果有人執著於此，您將徹底貶低他。」這也被認為是一種錯誤的觀念。聖天說：「因此，不要執著於實有，也要捨棄無有的心，想要獲得遍知果位的人們，不要停留在中間。」以及「非有非無，非有無，也不是兩者的自性，從四邊解脫的中觀師，是智者們的究竟。」這也被認為是一種錯誤的觀念，因為你們只把真諦作為破斥的對象，並且想要停留在非真實和第三個蘊上。因此，這種觀點有陷入聖天所說的「對於微不足道的無有，愚昧的人們卻安住於此，對於低劣的處所，愚笨的人們卻安住於此」的危險，所以請謹慎行事。因此，遠離增益和損減的應成派和自續派的區別，不是從勝義諦離戲論的觀點來區分，而是首先遮止造成痛苦之因的實執的執著對象，然後在其下遮止其餘三個邊，如龍樹的意旨那樣，四邊離戲論的體系。
English
Because it is known that there is such a thing, all objects grasped by cognition are intended to be refuted by the reasoning of contemplation on that very nature, and all wrong views will be reversed, which is a very broad wrong view. In the Perfection of Wisdom Sutra, it says, "If one practices with the notion that form is emptiness, one is practicing with signs. If one practices with the notion that it is not empty, one is practicing with signs." All attachments that cling to the two extremes are said to be clinging to signs, and that is also considered a wrong view. In the Sutra of the Heap of Jewels, it says, "O Kashyapa, it is easy to view the self of a person as Mount Meru, but it is not so for those who are arrogant with the view of emptiness." This is also considered a wrong view. Lord Maitreya said, "The notion of practicing with the aggregates such as form being emptiness is a discordant direction." This is also considered a wrong view. The noble Nagarjuna said, "One should not say 'empty,' nor should one say 'not empty.' One should not make two or not two, but should speak for the sake of designation." And, "Because you teach the nectar of emptiness to abandon all views, if someone clings to that, you completely despise him." This is also considered a wrong view. Aryadeva said, "Therefore, one should not make existence, and one should also abandon the mind of non-existence. Those who desire the state of omniscience should not remain in the middle either." And, "Not existent, not non-existent, not both existent and non-existent, nor the nature of both, the Madhyamika who is liberated from the four extremes is the ultimate of the wise." This is also considered a wrong view, because you only make truth the object of refutation, and want to remain in both non-truth and the third aggregate. Therefore, this view is in danger of going to the view of Aryadeva who said, "For the insignificant non-existence, the ignorant ones abide closely. In the inferior place, those fools abide here." Therefore, please be careful. Therefore, the difference between Prasangika and Svatantrika, which are free from imputation and denial, is not distinguished from the point of view of the ultimate reality of non-proliferation, but first, the object of attachment to the belief in truth, which becomes the cause of suffering, is blocked, and then the other three extremes are blocked below it, in accordance with Nagarjuna's intention, the system of non-proliferation of the four extremes.
Tibetan
་གཉིས་ཀས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་རབས་པ་དག་དམ་བཅའ་ཁས་ལེན་པ་དང་མི་ལེན་པ་ལ་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དེས། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་སྟོན་པར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་དམ་བཅའ་འདོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་ཡོངས་གཅོད་སྒྲུབ་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཉན་ཐོས་སངས་རྒྱས་འབྲིང་རྣམས་ཐུབ་དབང་སྐྱེས། །ཞེས་སོགས་སྒྲུབ་པའི་དམ་བཅའ་མང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་དོན་དམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཀོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་བསྒྲུབ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བཤད་ན་དོན་དམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་འཇོག་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། དམ་བཅའ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་། དཔེ་དང་། སྦྱོར་ངག་གི་ཁྱད་པར་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་པས་ནང་གི་འདུ་བྱེད་ལྟ་བུ་བྱེ་བྲག་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་བཀག་ནས་གང་ལ་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་དགག་དགོས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་རྒྱུད་པས་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་དོན་དམ་པར་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སོགས་བཞི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་བཀག་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་མི་ལེན་པས་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་དགོས་ཤིང་། སྐྱེ་བ་ཙམ་བཀག་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོ་ཡིན་པས་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་དགོས་པར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་རྒྱུད་པས་དམ་བཅའ་བཞི་པོ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དམ་འཆའ་བས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། ཁྱད་གཞི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དམ་འཆའ་བ་མ་ཡིན་གྱིས། གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ཙམ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དམ་བཅར་བཞེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། རང་རྒྱུད་པས
Chinese
因为两者都认可的缘故。早期的人认为承诺有接受和不接受两种，这种观点也不合理，因为“我所生非他生”等偈颂，月称论师认为它表明了遮止四边生的承诺。有些人虽然同样认为承诺是破斥分别的，但认为有无破斥一切的承诺的差别，这种观点也不合理，因为有“声闻佛及中士等，皆由能仁所生”等等许多成立的承诺的缘故。因此，这两者的主要差别在于从建立实义成立的理路方式上安立，即龙树所说的遮止四边生的承诺，佛护以应成理路来成立，清辨以自续理路来成立，因此分为了应成和自续。这样说来，实义成立的理路的差别和，名言世俗安立方式的差别有两种。第一种有法、法、承诺、理由、比喻和结合语的差别等六种。第一种是，自续派认为内在的行蕴等是各自不同的有法，应成派遮止这种观点，认为凡是需要遮止的法，必须遮止的事物全部都是有法，比如“瓶子等一切事物不是从我所生”等。第二种是，自续派在所破上加上实义的差别，认为在实义上无我所生等四种是所要成立的法，应成派遮止这种观点，因为名言中不承认四边生，所以不需要加上实义的差别，仅仅遮止生，也是最终的观察智慧，所以认为不需要加上实义的差别。第三种是，自续派认为四种承诺是在有法以量成立的基础上，承诺差别的法，因此认为是自续的承诺，应成派认为这是观察有法本身的状态的时候，不是在以量成立的差别基础上承诺差别的法，仅仅是遮止他人的邪分别的承诺，因此认为是应成的承诺。第四种是，自续派认为
English
because both acknowledge it. The earlier ones' view that there are acceptance and non-acceptance of vows is also unreasonable, because the verses such as "Not from self, not from other" show that the vow of negating the four extremes of production is upheld by Master Chandrakirti. Some similarly hold that the vow is to refute distinctions, but it is also unreasonable to hold the difference of whether there is a vow to establish complete negation, because there are many vows to establish such as "Listeners, Buddhas, and intermediate ones are born from the Able One." Therefore, the main difference between these two is established from the perspective of the way of arranging the reasoning that establishes the ultimate meaning, that is, the vow of negating the four extremes of production spoken by Nagarjuna is established by Buddhapalita with the reasoning of consequence, and by Bhavaviveka with the reasoning of autonomy, hence the division into consequence and autonomy. Thus, there are two differences: the difference in the reasoning that establishes the ultimate meaning, and the difference in the way of establishing conventional truth. The first has six differences: subject, predicate, vow, reason, example, and connecting word. The first is that the autonomist holds that specific subjects such as internal formations are distinct subjects, while the consequentialist refutes this and holds that all things that need to be negated are subjects, such as "All things such as pots are not produced from self." The second is that the autonomist adds the distinction of ultimate meaning to the object to be negated, and holds that the four, such as not being produced from self in the ultimate sense, are the predicates to be established. The consequentialist refutes this, because the four extremes of production are not accepted in convention, so there is no need to add the distinction of ultimate meaning, and even if only production is negated, it is still the ultimate analytical wisdom, so it is held that there is no need to add the distinction of ultimate meaning. The third is that the autonomist holds that the four vows are vows of autonomy because they vow the distinguishing predicate on top of the subject being established by valid cognition, while the consequentialist holds that it is a time for examining the state of the subject itself, so it is not vowing the distinguishing predicate on top of the basis of distinction being established by valid cognition, but only a vow to prevent others' wrong conceptions, so it is held to be a vow of consequence. The fourth is that the autonomist