Tibetan
་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཞེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་རིགས་པ་དུ་མས་བཀག་ནས། ཕྱི་རྒོལ་ཉིད་ལ་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཞེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པས་མཐུན་དཔེ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་དགོས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དཔེར་བཞེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ཕྱིར་རྒོལ་ཉིད་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་ཉིད་དཔེ་དེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པར་མི་བཞེད་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་མཐུན་དཔེར་བཞེད་དོ། །དྲུག་པ་ནི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་ངག་ཏུ་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ཆོས་ཅན་དང་། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཕྱིར་རྒོལ་ཉིད་ལ་གྲགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་བཟློག་པ་ཙམ་ཡིན་པས་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཏུ་བཞེད་དོ། །འདི་ལ་ཚིག་གསལ་ལས། རང་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་རང་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་གོ །མཁས་༡༩རློམ་དག་རང་རྒྱུད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་དགོས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་ལ་ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་མི་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་གར་ཡོད་ཙམ་ཡང་མ་མཐོང་བ་སྟེ། རང་རྒྱུད་པས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་དུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་དུ་བའི་རྟགས་ལས་དུ་ལྡན་ལ་མེ་ཡོད་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་སད་པའི་ལུས་ངག་གི་རྟགས་ལས་ཕ་རོལ་པོ་རིགས་སད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ལུས་ངག་གི་རྟགས་ལས་ཕ་རོལ་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བསྒྲུབ་པ་སོགས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་ན་སྔར་གྱི་རང་རྒྱུད་པས་བཀོད་པ་དེ་དག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ལེགས་པར་སོམ
Chinese
为了证实自续的所立宗，立敌方和己方都认可的理由，这被认为是自续的理由。但应成派通过多种理证驳斥它，仅仅是立宗外方认可的理由，并陈述矛盾，因此被认为是应成的理由。第五，自续派认为，在以量成立的同品喻上，周遍性必须为敌方和己方所认可，因此被认为是自续的例子。但应成派认为，仅仅是外方认可的例子，自己并不认为在该例子上成立周遍性，因此被认为是应成的同品喻。第六，自续派认为所有为他利而作的现比量都是自续的论式。但应成派认为，仅仅是通过陈述法、例子和理由等一切外方认可的事物，来遣除外方的邪分别念，因此被认为是为他所知的现比量。《显句论》中说：“为自所知的现比量”，意思是为外方自己所知的现比量，因此意义相同。有些自诩聪明的家伙说，自续派必须证实以自相成立的法，因此承认自续的理由，而应成派不必证实它，因此不承认自续的理由。这种说法是连方向在哪里都不知道。因为自续派在证实遮破四边生之宗的时候，有不得不证实以自相成立之法的过失。在名言中，以承认或不承认自续的理由和自续的宗来区分是不合理的。因为应成派也通过烟的理由来证实有烟的地方有火，通过能令人觉醒的身语的理由来证实对方是能令人觉醒的，通过不退转的身语的理由来证实对方是不退转的等等，通过理由和例子在敌方和己方都共同显现的方式，在共同显现的法上证实差别之法有很多。如果仅仅凭这些还不能成为自续的理由，那么以前自续派所立的那些又如何能成为自续的理由呢？应该好好思考。
English
In order to prove the thesis of Svatantrika, a reason accepted by both the proponent and the opponent is established, which is considered the reason of Svatantrika. However, Prasangikas refute it with various reasonings, and merely state the contradiction by establishing a reason that is known only to the opponent, thus it is considered the reason of Prasangika. Fifth, Svatantrikas believe that on a validly established example of similarity, the pervasion must be accepted by both the proponent and the opponent, thus it is considered the example of Svatantrika. However, Prasangikas believe that it is merely an example known to the opponent, and they themselves do not believe that the pervasion is established on that example, thus it is considered the example of similarity of Prasangika. Sixth, Svatantrikas consider all inferences for the sake of others as Svatantrika syllogisms. However, Prasangikas believe that merely by stating the subject, example, and reason, all of which are known to the opponent, the opponent's wrong conceptions are dispelled, thus it is considered an inference known to others. In the Clear Words (Prasannapadā), it is said, "Inference known to oneself," which means inference known to the opponent himself, thus the meaning is the same. Some self-proclaimed clever people say that Svatantrikas must prove a dharma established by its own character, thus they accept the reason of Svatantrika, while Prasangikas do not need to prove it, thus they do not accept the reason of Svatantrika. This statement shows that they do not even know where the direction is. Because Svatantrikas, when proving the thesis of negating the four extremes of arising, have the fault of having to prove a dharma established by its own character. In conventional terms, it is unreasonable to distinguish by accepting or not accepting the reason of Svatantrika and the thesis of Svatantrika. Because Prasangikas also prove that where there is smoke, there is fire, by the reason of smoke, and prove that the other person is capable of awakening by the reason of body and speech that can awaken others, and prove that the other person is irreversible by the reason of body and speech that is irreversible, etc. There are many ways to prove the distinctive dharma on the commonly appearing subject by means of reasons and examples that are commonly appearing to both the proponent and the opponent. If it cannot become the reason of Svatantrika merely by these, then how can those established by the previous Svatantrikas become the reason of Svatantrika? One should think carefully.
Tibetan
ས་ཤིག དེས་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ནི་རང་དབང་ཡིན་ལ་རང་དབང་གི་དོན་ནི་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ཅེས་སོགས་གཞི་མེད་ཀྱི་སྨྲ་བའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་བསླུ་བར་མ་བྱེད་ཅིག འདི་དག་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་འཆད་པར་འདོད་ཅིང་། རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ཚིག་གསལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཞི་དང་། ལམ་དང་། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་གཞན་སྐྱེ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང་། ཁས་ལེན་པ་དང་། འདུས་བྱས་དང་མི་བསླུ་བའི་གཞི་མཐུན་ཁས་མི་ལེན་པ་དང་། ཁས་ལེན་པ་དང་། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པར་མི་འདོད་པ་དང་། འདོད་པ་དང་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་དཔེ་ཉེར་འཇལ་དང་། ལུང་ཚད་མ་སྟེ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པ་དང་། མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡང་ལོག་གི་ཁྱད་པར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་འབྱེད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ལ་མི་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དང་། མ་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་སྣང་མེད་དང་། སྣང་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་མཉམ་རྗེས་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པ་དང་། ཡོད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཏེ་ཟུང་དུ་སྦྱར་བ་དེ་དག་གི་དང་པོ་རྣམས་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་དང་། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་རང་རྒྱུད་པའི་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་དགག་པ་ནི་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཅན་དེའི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་གྲུབ་ན་དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོར་སྣང་ཞིང་། གཞན་ཡང་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་དོན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མི་རིགས་ཏེ། རིགས་ན་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་དགག་ཆོས་རང་བཞིན་བཀག་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ལས་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་ཁྱད་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་
Chinese
如是。因此，不要以“自续的意义是自主，自主的意义是真实成立”等无稽之谈来欺骗所化众生。这些只是简略的概括，详细的阐述将在其他地方进行，具有智慧的人应该从《明句论》中了解。第二部分有基础、道和果的三个差别。第一，在名言上，不承认他生，承认他生；不承认有为法和不欺骗的共同基础，承认有为法和不欺骗的共同基础；不认为量（pramāṇa）的定义是不欺骗的知识，认为量（pramāṇa）的定义是不欺骗的知识；量（pramāṇa）有现量和比量两种，在此之上，确定有譬喻、衡量和圣教量四种，以及确定只有现量和比量两种的差别；以及在能立和所立二者上都进行区分，和在所立上不进行区分的差别。第二，在道的方面，有声闻和独觉认为证悟法无我和不认为证悟法无我的差别，以及圣者的等持认为是无相和有相的差别。第三，在佛的果位上，有认为等持和后得没有差别，和认为有差别的差别。总而言之，这些成对组合中的前者是应成派的观点，后者是自续派的观点。第二，驳斥自续派的观点，像这样在建立事物无自性的场合，认为作为有法，敌方和己方都必须承认这一点是不合理的，因为如果审查有法本身的状态时，有法本身成立，则会成为真实成立的过失。这段话似乎是应成派理证的核心。此外，如果是中观派，就不应该随顺自己的相续进行推论，因为没有其他宗派的承认。这段话的意思是，在建立事物无自性的场合，不应使用自续的论证，因为如果使用自续论证，就必须在有法事物通过量成立的基础上，遮止所破的自性，然后建立作为差别的法无自性，但因为有法通过量成立的基础上，对方并没有承认有自性，也没有承认作为差别的法无自性，因为那样的话，有法本身就不能成立。
English
Thus. Therefore, do not deceive sentient beings to be tamed with baseless statements such as "the meaning of Svatantrika is autonomy, and the meaning of autonomy is true establishment." These are just brief summaries, and detailed explanations will be given elsewhere. Those with wisdom should understand from the Commentary on the Root Verses on the Middle Way (Mūlamadhyamakakārikā). The second part has three differences: the basis, the path, and the fruit. First, in terms of convention, there are differences between not accepting other-origination and accepting other-origination; not accepting the common basis of conditioned phenomena and non-deception and accepting the common basis of conditioned phenomena and non-deception; not considering the definition of valid cognition (pramāṇa) to be non-deceptive knowledge and considering the definition of valid cognition (pramāṇa) to be non-deceptive knowledge; valid cognition (pramāṇa) has two types, direct perception and inference, and on top of that, there are differences between defining four types: analogy, measurement, and scriptural authority, and defining only two types: direct perception and inference; and the difference between distinguishing both the subject and the predicate, and not distinguishing the predicate. Second, in terms of the path, there are differences between the Hearers and Solitary Realizers considering the realization of selflessness of phenomena and not considering the realization of selflessness of phenomena, and the difference between considering the meditative equipoise of the noble ones to be without appearance and with appearance. Third, in the state of Buddhahood, there are differences between considering meditative equipoise and subsequent attainment to be without difference and considering them to be different. In short, the former of these paired combinations are the views of the Prasangikas, and the latter are the views of the Svatantrikas. Second, refuting the views of the Svatantrikas, in the case of establishing the lack of inherent existence of phenomena, it is unreasonable to think that as the subject, both the opponent and oneself must accept it, because if the subject itself is established when examining the state of the subject itself, it would entail the fault of being truly established. This passage seems to be the core of the Prasangika reasoning. Furthermore, if one is a Madhyamika, one should not infer according to one's own continuum, because there is no acceptance from other schools. The meaning of this passage is that in the case of establishing the lack of inherent existence of phenomena, one should not use Svatantrika reasoning, because if one uses Svatantrika reasoning, one must, on the basis of the subject phenomenon being established by valid cognition, negate the self-nature to be refuted, and then establish the lack of self-nature as a difference, but because on the basis of the subject phenomenon being established by valid cognition, the opponent has not accepted self-nature, nor has he accepted the lack of self-nature as a difference, because in that case, the subject itself cannot be established.