Tibetan
མེ་ལ་སོགས་པ་དག་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཏན་ཚིག་འདི་དག་དང་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པར། དུ་བ་ལས་ནི་མེར་ཤེས་དང་། །ཞེས་སོགས་དང་། དེའི་དོན་གཞུང་འདིར། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཐོས་ནས། ཞེས་སོགས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་མདོ་དང་། བསྟན་བཅོས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་གཏན་ཚིགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལའང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཞེད་དེ། ཚུལ་གསུམ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་རྒྱུ་རུ་བསྟན། གཏན་དུ་བདེ་བའི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བོ་ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། འདི་ཡང་ཞེས་སོགས་ཏེ། ཅི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པོ་དང་། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ངེས་པའི་རྟགས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་དང་། གཏན་དུ་བའི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། འབྲས་བུ་མངོན་གྱུར་དགའ་བ་ཐོབ་པར་བསྟན། དེས་ན་སྦྱིན་པའི་གཏམ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན། དགའ་བའི་ཁྱད་པར་དཔེ་ལས་ལྷག་པར་བསྟན། དགའ་བ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འགྲོ་ལ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི་ལུས་བཅད་སོགས་ཏེ། ཡང་ཆགས་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཐོབ་པ་གང་ཞིག་ལ་ལུས་གནས་པ་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་ཡང་དག་པར་བབ་པས། ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དག་ལ་ཆེས་ལྷག་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བཞི་པ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་རྣམ་དབྱེ་བསྟན་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ཞེས་སོགས་ཏེ། འགྲེལ་པར། དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་འགྲམ་དང་ངོགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་མངའ་བའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་བྱས་ཏེ། ཚིག་ཕྱི་མ་ཡོད་ན་མི་མངོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་འདིས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་མངོན་པར་མ་བྱས་པས་གཟུགས་སུ་འགྱུར་བའམ། པྲེ་ཥོ་ད་ར་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིའི་མཐའ་ཅ
Chinese
就像火等等一样，这样说了。这些论证和《十地经》中说：“从烟知道有火。”等等。其意义在这部论著中说：“即使在凡夫的时候，听到空性之后。”等等。因为般若经的经和论中说，不退转的论证等所有为了成立世俗的安立的论证，在应成派的宗义中也认为是自续的论证，因为为了三种理式，敌方和对方二者以共同显现成立的因来成立所立。第二方面有二：显示痛苦是遣除的原因，也变成恒常安乐的原因。第一是：众生等等。第二是：这也是等等。如菩萨们的布施是成佛之因的最初，以及是现量非有功德确定的相，同样凡夫和声闻、独觉们的痛苦也是遣除，以及是获得恒常之乐的原因，这样显示了。第三方面有四：显示获得果位现前欢喜，因此布施之语才是主要，欢喜的差别比喻更超胜，对于获得欢喜的方式破除诤论。第一是：行者等等。第二是：因为什么等等。第三是：如是等等。第四是：断身等等。又对于没有获得无贪的状态的任何，身体存在相违的对境真实降临，身体的痛苦必定会产生的时候，也是成为更加投入利益有情之事的因，这样说了。第四，显示波罗蜜多的差别是：布施等等。在注释中：其中所谓“彼岸”者，乃是轮回大海的彼岸和边际，即是断除烦恼和所知二障无余的自性之佛陀。到达彼岸即是波罗蜜多。这样说了。如果存在后面的词句，则不应使其不明显。以这个“不应使业的分类不明显”的定义，因为没有使之不明显，所以成为色，或者成为布施等等，因此是人的边际。
English
It is said to be like fire and so on. These arguments and in the Sutra of Ten Grounds say, "From smoke, one knows there is fire." and so on. The meaning of that in this treatise says, "Even in the time of ordinary beings, after hearing emptiness." and so on. Because the Perfection of Wisdom Sutra and treatises say that the arguments of non-retrogression and all the arguments for establishing the conventional are also considered as autonomous arguments in the system of the Consequentialists, because for the three modes, the proponent and the opponent both establish the thesis from the sign that is established as a common appearance. The second aspect has two: showing that suffering is the cause of removal, and also becomes the cause of constant happiness. The first is: beings and so on. The second is: this also and so on. Just as the generosity of the Bodhisattvas is the first cause of becoming a Buddha, and is the sign of the certainty of non-manifest qualities, similarly the suffering of ordinary beings and Hearers and Solitary Buddhas is also the removal, and is the cause of obtaining constant happiness, thus it is shown. The third aspect has four: showing that the attainment of manifest joy of the fruit is obtained, therefore the speech of generosity is the main thing, the difference of joy is more excellent than the metaphor, refuting the dispute about the way of obtaining joy. The first is: travelers and so on. The second is: because of what and so on. The third is: as it is and so on. The fourth is: cutting the body and so on. Also, for anyone who has not obtained the state of non-attachment, when the object that contradicts the existence of the body truly descends, when the suffering of the body will inevitably arise, it is also the cause of engaging even more in the work of benefiting sentient beings, thus it is said. Fourth, showing the distinction of the perfections is: generosity and so on. In the commentary: Among them, the so-called "far shore" is the far shore and edge of the ocean of samsara, which is the Buddha himself, the nature of abandoning all defilements and obscurations of knowledge. Reaching the far shore is the perfection. Thus it is said. If there is a later phrase, it should not be made unclear. By this definition of "one should not make the classification of actions unclear", because it has not been made unclear, it becomes form, or becomes giving and so on, therefore it is the edge of man.
Tibetan
ན་ཉིད་དུ་བཞག་གོ །ཤེས་རབ་བཟུང་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་འདྲ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་ངེས་པར་བཞག་ནས་ནི་སྦྱིན་པས་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིའི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲ་བཤད་པ། དེ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་པའི་གཞི། བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་པའི་གཞི་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕ་རོལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་། ཕྱིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཟིན་པ་སྟེ། སོ་སོར་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་གཞིའོ། །ཕ་རོལ་གྱི་སྐད་དོད་པ་ར་ལ་རྣམ་དབྱེ་གཉིས་པའི་གཅིག་ཚིག་ཨ་མ་བྱིན་ཏེ། ཨ་ཡིག་བརྗོད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཕྱིས་ནས་མ་སྲོག་མེད་ཡར་སྦྱར་ཏེ། བར་མ་ནི་ཕ་རོལ་དུ་ཞེས་དང་། ཕ་རོལ་དེར་ཞེས་བྱ་བའི་ལས་སུ་སོང་བའོ། །སྤྱིར་རྣམ་དབྱེ་བྱིན་ནས་ཚིག་ཏུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་རྣམ་དབྱེ་མི་མངོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལས་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཚིག་ཕྱི་མ་ཡོད་ན་མི་མངོན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་འདིས་ཕྱིན་པའི་སྐད་དོད། ཚིག་ཕྱི་མ་ཨི་ཏ་ཡོད་པས་མ་ཡིག་མི་མངོན་པར་མ་བྱས་པར་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའམ། པྲེ་ཥོ་ད་རའི་བསྡུ་བ་སྟེ། གཟུགས་མཛེས་པའི་ཆེད་དུ་ཡང་མའི་མཐའ་ཅན་ཉིད་དུ་བཞག་གོ །དེ་རྣམས་མ་སྲོག་མེད་དང་ཨི་ཏ་མཚམས་སྦྱར་བས་པ་ར་མི་ཏ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཕྱིན་ཟིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཤེས་རབ་བཟུང་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཏེ། ཤེས་རབ་གཞིར་བཟུང་ནས་དེ་ལ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གམ་བཅུའི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་མ་ཡིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ཏེ། ཕྱོགས་གླང་གིས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ནི། ས་དང་པོར་ལྷག་པར་ཐོབ་པའི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ནི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་འདྲ་བས་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན། ཅི་ལྟར་འདྲ་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱོགས་གླང་གིས། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དོན་སྦྱོར
Chinese
就那样安立。摄持智慧后进行分别解说，因为布施等与到彼岸相似，所以是到彼岸。以完全回向的差别，决定前往彼岸后，布施就不会成为不得彼岸。将要解说的戒律等也应同样理解。如是所说，此义有三：宣说到彼岸的语词，那是立为实名的依据，立为假名的依据，这三者中，第一，彼岸是佛地，到达是已经到达，这是各自成立词义的依据。彼岸的梵语是pāra，给予第二格的单数词尾ama，因为a字是表达意义，后来ma无生音向上连接，中间就是pāram和到达彼岸那里之义，成为业格。一般来说，给予格后，词语成立之后，格是不显现的，但是根据声明论典，如果后面有词，则不应不显现，因此到达的梵语，因为后面的词ita存在，所以ma字没有不显现而成为形体，或者说是preṣodara的集合，为了形体优美，也安立为具有ma结尾。那些无生音和ita连接，所以pāramita是已经到达佛地。第二是摄持智慧后进行分别解说，即以智慧为基础，对此到彼岸进行分别解说，因此成为智慧到彼岸，不是以六度或十度的类别来区分的般若，而是成为般若经所诠释的主要内容的般若，法称说，智慧到彼岸二无别，彼智慧即是如来。所说与此义相同。第三是，第一地特别获得的布施度等，因为与到彼岸相似，所以被安立为到彼岸之名。如何相似呢？因为以完全回向的差别，会变成前往彼岸。但不是自性，因为不是到达佛地，法称说，所证彼义结合。
English
It is established as it is. After grasping wisdom, it is explained separately, because generosity and so on are similar to reaching the other shore, so it is reaching the other shore. With the distinction of complete dedication, after definitely going to the other shore, generosity will not become unattainable of the other shore. The precepts and so on that are to be explained should also be understood in the same way. As said, this meaning has three: explaining the term "to the other shore," the basis for establishing it as a real name, and the basis for establishing it as a nominal name. Among these three, first, the other shore is the Buddha-land, and reaching is already reached, which is the basis for establishing the meaning of the words separately. The Sanskrit word for "the other shore" is pāra, giving the second case ending ama in the singular, because the letter a expresses the meaning, and later the inanimate ma is connected upwards, the middle is pāram, meaning "to the other shore there," becoming the accusative case. Generally speaking, after giving the case, after the word is established, the case is not manifested, but according to the treatise on grammar, if there is a word after it, it should not be unmanifested, therefore the Sanskrit word for "reaching," because the word ita exists after it, the letter ma is not unmanifested and becomes a form, or it is a collection of preṣodara, for the sake of beautiful form, it is also established as having a ma ending. Those inanimate sounds and ita are connected, so pāramita is already reached the Buddha-land. The second is to grasp wisdom and then explain it separately, that is, based on wisdom, this reaching the other shore is explained separately, so it becomes wisdom reaching the other shore, not prajñā distinguished by the category of six or ten perfections, but prajñā that becomes the main content of the Prajñāpāramitā Sutra, Dharmakīrti said, wisdom and reaching the other shore are inseparable, that wisdom is the Tathagata. What is said is the same as this meaning. The third is that the perfection of generosity, etc., especially obtained in the first bhūmi, is named "reaching the other shore" because it is similar to reaching the other shore. How is it similar? Because with the distinction of complete dedication, it will become going to the other shore. But it is not a characteristic, because it is not reaching the Buddha-land, Dharmakīrti said, the object to be proven combines that meaning.