Tibetan
ཉོན་མོངས་ཀྱང་མངོན་པ་གཉིས་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་དམིགས་རྣམ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཡིན་གྱི་ལུགས་འདིའི་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཤད་པ་དང་། དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྟ་མིན་གྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་པ་ལས་བཤད་ཚུལ་གཞན་རྣམས་ནི་མངོན་གྱུར་ཡང་སྤོང་མི་ནུས་སོ། །མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་སྲིད་རྩེའི་སས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱང་། སྔར་བཤད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་རྟོགས་པའི་ལམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་སྤངས་པའི་གང་ཟག་དེ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། སེམས་ནི་དམིགས་དང་བཅས་རྣམས་ཀྱི། །མྱ་ངན་འདས་པའང་དཀའ་བར་གནས། །ཉོན་མོངས་སྤངས་པས་གྲོལ་ན་དེ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་སྦྱར་ཏེ་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་མངོན་པའི་ལུགས་ཡིན་ནམ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ལུགས་དེ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ཁས་ལེན་པར་སྣང་ཡང་དེ་ནི་གནད་གཏན་མ་ཟིན་པ་སྟེ། ལུགས་དེ་ལ་གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་བཞག་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ཕྱི་རོལ་པས་བརྟགས་པའི་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་ལ་གཞུང་འདིར་དགག་པ་ཡང་ཡང་མཛད་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་འདི་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བར་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་འགོག་བདེན་དང་། ལམ་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་བརྒྱད་པོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་དགོས། དེ་མངོན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་འགོག་བདེན་དང་ལམ་བདེན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་དགོས། འགོག་བདེན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སོ། །འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོ
Chinese
關於煩惱，也如《俱舍論》二論中所說，是具有對境和行相的煩惱，而此宗派則說是執著真實的煩惱性的無明。並且，由它所主導的見和非見的煩惱，以及《俱舍論》中所說的其他方式，即使是現行的，也無法斷除。即使無法斷除《俱舍論》中所說的，由有頂天所攝的，具有寂靜和粗猛行相的現行煩惱，但通過修習先前所說的，通達粗分人無我的道，就能夠斷除。並且，像這樣斷除煩惱的人，在《入菩薩行論》中說：「心與境俱者，涅槃亦難得，煩惱既已斷，是則速解脫。」等等的經文結合起來解釋。對此，即使沒有證悟真如，但證悟了無常等十六行相的智慧，與證悟了人無我，但沒有完全證悟人無我的體性的差別，是《俱舍論》的宗義，還是中觀應成派的宗義？如果是前者，則不合理，因為在那個宗義中，不可能有除此之外的證悟人無我。雖然似乎承認後者，但這並沒有抓住要點，因為在那個宗義中，如果沒有證悟人無實有，就連僅僅證悟人無我也不能成立。因為，如果沒有證悟人無實有，僅僅是像外道所觀察的那樣，認為沒有常一自在的我，就認為是證悟了人無我，這種觀點在這個論典中受到了反覆的駁斥。在這個宗義中，在沒有見到真如的情況下，也不可能現量證悟無常等十六行相，因為要現量證悟它們，就必須現量證悟滅諦和道諦的八種體性。要現量證悟它們，就必須現量證悟滅諦和道諦。如果現量證悟滅諦，就必須現量證悟勝義諦，因為在注釋中說：「對此，苦、集、道諦屬於世俗諦的範疇，滅諦是勝義諦的自性。」因此，無常等十六行相現
English
Regarding afflictions, they are also afflictions with objects and aspects as stated in the two Abhidharma treatises, but this school explains them as ignorance with afflictive clinging to reality. Furthermore, the afflictions of views and non-views dominated by it, and other ways of explaining afflictions in the Abhidharma, even if they are manifest, cannot be abandoned. Even though it is impossible to abandon the manifest afflictions included in the realm of the peak of existence as explained in the Abhidharma, which have the aspects of quiescence and coarseness, one can abandon them by familiarizing oneself with the path of realizing the coarse selflessness of persons as previously explained. Moreover, regarding the person who has abandoned afflictions in this way, it is said in the Bodhisattvacharyavatara: "Even for those whose minds are with objects, Nirvana is difficult to attain. If afflictions are abandoned, then one will quickly be liberated." These and other scriptures are combined and explained. Regarding this, is the difference between the wisdom that realizes the sixteen aspects such as impermanence even without realizing suchness, and the realization of the selflessness of persons, but without fully realizing the characteristics of the selflessness of persons, the tenet of the Abhidharma or the tenet of the Madhyamaka-Prasangika? If it is the former, it is unreasonable, because in that tenet, there is no way to realize the selflessness of persons other than that. Although it seems to acknowledge the latter, this has not grasped the point, because in that tenet, even the mere realization of the selflessness of persons cannot be established without realizing the absence of true existence of persons. Because, if one does not realize the absence of true existence of persons, merely seeing the absence of a permanent, single, and independent self as examined by non-Buddhists is considered to be the realization of the selflessness of persons, and this view has been repeatedly refuted in this treatise. In this tenet, it is also impossible to directly realize the sixteen aspects such as impermanence without seeing suchness, because to directly realize them, one must directly realize the eight characteristics of the cessation truth and the path truth. To directly realize them, one must directly realize the cessation truth and the path truth. If one directly realizes the cessation truth, one must directly realize the ultimate truth, because it is said in the commentary: "Regarding this, the truths of suffering, origin, and path belong to the category of conventional truth, and the truth of cessation is the nature of ultimate truth." Therefore, the sixteen aspects such as impermanence are directly