Tibetan
་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་དམིགས་པའི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱིན་ན་བཏགས་ཆོས་གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་ཀྱང་སུན་མ་ཕྱིན་པས་གང་ཟག་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པ་མ་རྟོགས་པར་བསྟན་ནོ། །ཞེས་བྲིས་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་དེ་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་འོག་ནས་འགོག་པར་འགྱུར་ལ། ཕུང་པོ་གདགས་གཞི་དང་། གང་ཟག་བཏགས་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་འདི་ལ་ཕུང་པོ་གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ཏུ་བཏགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་། གང་ཟག་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པ་སོགས་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་དང་། ཤིང་རྟ་གཉིས་ཀྱི་དཔེའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འགྲེལ་པར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཡན་ལག་ཚོགས་གནས་རྣམས། །ཤིང་རྟ་ཉིད་འགྱུར་ཤིང་རྟ་དང་བདག་མཚུངས། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ཅི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟ་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་འོ། །ཞེས་པའི་མདོ་ཁུངས་སུ་མཛད་ནས། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཕུང་པོ་རྒྱུར་བྱས་ནས་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡང་ཕུང་པོ་ཚོགས་པ་ཙམ་ཡིན་པར་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་ཡན་ལག་ཅན་ཏེ་ཆ་ཤས་ཅན་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་ཤིང་རྟ་ནི་འཕང་ལོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་ལྟོས་ནས་ཡན་ལག་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འཕང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཆ་ཤས་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཆ་ཤས་ཅན་ཉིད་དོ། །འཕང་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བླངས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ། །རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་བདག་ཕུང་ལ་སྦྱར་བར་མཛད་ཀྱི། བདག་ཕུང་གཉིས་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་སུ་གསུངས་པ་གཏན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་དམིགས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཤིང་། དེ་ཉིད་གཞུང་འདིར་ཡང་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རོང་སྟོན་སྨྲ་བའི་སེང་གེས་ལུགས་འདི་ལ་ཐོག་མར་ཕུང་པོ་དམིགས་ཡུལ་
Chinese
这是因为，作为基础的蕴聚，没有驳倒执著于真实的对境。这表明，如果执著于作为基础的蕴聚的执著境没有被驳倒，那么执著于作为被施设法的补特伽罗的执著境也没有被驳倒，因此，由于没有证悟补特伽罗无自性，所以没有证悟补特伽罗的无我之相圆满。上面所写的关于补特伽罗的无我之相是否圆满的词语以及它所适用的基础，将在下面被驳斥。将蕴聚作为施设的基础，将补特伽罗作为被施设法，这是自续派以下的宗义，而不是应成派的宗义。因为在这个宗义中，蕴聚是施设补特伽罗的原因，依靠蕴聚而施设为补特伽罗，蕴聚是应取，补特伽罗是能取者等等，都以车子的支分和车子这两个比喻详细地说明。释论中说：如果不证悟补特伽罗的无我，是因为执著于作为施设我的原因的蕴聚之故。以及，彼时彼之支分聚集处，即是车子亦如车与我。此句的释论中说：如若支分聚集上，依之而说名为车，如是诸蕴依之故，世俗说为有情也。以这部经作为依据，同样，我也是以蕴聚作为原因而施设的自性，也不应该是仅仅蕴聚的集合。以及，彼即具支分，即有分。此句的释论中说：其中车子是观待轮辐等自己的支分而成为具支分。轮辐等是观待部分而成为有分。轮辐等被取是观待取之作用而成为作者。观待自己的取者而成为能取者。这样所说的是将我和蕴聚结合起来，而不是将我和蕴聚作为施设的基础和被施设法来说，这是完全看不到的。从理证上也有妨害，如果蕴聚是补特伽罗的施设基础，那么必须承认蕴聚是补特伽罗我执的对境，而这一点在本论中也多次遮破。因此，荣敦·司马瓦·僧格认为，这个宗义首先将蕴聚作为对境
English
This is because the aggregates, as the basis, have not refuted the object of clinging to be true. This indicates that if the object of clinging, which clings to the aggregates as the basis of designation, is not refuted, then the object of clinging, which clings to the person as the designated object, is also not refuted. Therefore, since the selflessness of the person is not realized, the characteristic of the selflessness of the person is not fully realized. The terms of whether the characteristic of the selflessness of the person is complete or not, and the basis to which it applies, will be refuted below. To make the aggregates the basis of designation and the person the designated object is the tenet of the Svātantrika school and below, but not the tenet of the Prāsaṅgika school. Because in this tenet, the aggregates are the cause of designating the person, the person is designated in dependence on the aggregates, the aggregates are to be taken, and the person is the taker, etc., are explained in detail by means of the example of the limbs of a chariot and the chariot itself. The commentary says: "The selflessness of the person will not be realized, because of focusing on the aggregates as the cause of designating the self." And, "At that time, the collection of its limbs is the chariot itself, like the chariot and the self." In the commentary to this verse, it says: "Just as on the collection of limbs, depending on which the name 'chariot' is spoken, so too, depending on the aggregates, conventionally it is called 'sentient being'." Taking this sutra as the source, similarly, the nature of the self, which is designated by taking the aggregates as the cause, should not be merely a collection of aggregates. And, "That itself has limbs, that is, has parts." In the commentary to this verse, it says: "Therein, the chariot becomes the possessor of limbs by depending on its own limbs such as the wheel spokes. The wheel spokes and so forth become the possessor of parts by depending on the parts. The wheel spokes and so forth, having been taken, become the agent by depending on the action of taking. Depending on its own taker, it becomes the taker." What is said in this way is to combine the self and the aggregates, but not to say that the self and the aggregates are the basis of designation and the designated object, which is completely invisible. There is also harm from reasoning, if the aggregates are the basis of designation of the person, then it must be admitted that the aggregates are the object of the self-grasping of the person, and this is also repeatedly refuted in this text. Therefore, Rongtön Sheja Kunrig said that this tenet initially takes the aggregates as the object.
Tibetan
དུ་བྱས་ནས་གཞི་མེད་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བ་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་པས་དེའི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ང་ཙམ་དེ་ཉིད་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་དང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་གཞུང་གི་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་ནི་གདགས་གཞི་རྫས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཆོས་བཏགས་ཡོད་དུ་འཇོག་པའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་རྫས་ཡོད་ལ་བུམ་པ་བཏགས་ཡོད་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལ་ནི་འདིའི་འགྲེས་ཤོར་བ་ཡིན་ལ་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་གདགས་གཞི་དང་བཏགས་ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དགོས་ན་དེ་ཉིད་དེའི་གདགས་གཞིར་ཁས་ལེན་ཏེ། གང་ཟག་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་དང་། བུམ་པ་བུམ་པའི་གདགས་གཞི་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དུ་དེ་གཉིས་སོ་སོར་དགོས་ན་མཐར་བཏགས་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་གདགས་གཞི་གཅིག་ཁས་བླང་དགོས་པས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤིང་རྟ་དང་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་དང་། བུམ་པ་དང་བུམ་པའི་རྡུལ་རྫས་དང་། གང་ཟག་དང་གང་ཟག་གི་ཕུང་པོ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ཐ་སྙད་དུ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་དང་། དོན་དམ་པར་འཇོག་ཚུལ་མི་རྙེད་པའི་ལུགས་མཆོག་འདི་མ་བཤིགས་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་གནས་པར་གྱིས་ཤིག དེ་དག་ལ་དོགས་པ་གཅོད་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་ཀྱང་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཚད་མས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་། དེའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་བསྒོམ་པ་དང་། བསྒོམས་པ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དང་། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་འོང་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དེ་འདྲ་བའི་ལམ་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པས་ལམ་དེ་མཐོང་ལམ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་དུ་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གང་གི་ཡང་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་དང་། ལམ་དེས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་ནི་རེ་ཤིག་འགོག་ནུས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་སྤོང་བར་མངོན་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དགོས་ན་སྔར་གྱི་ལམ་གྱིས་མངོན་གྱུར་རེ་ཤིག་སྤོང་ནུས་པ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་ཞེས་པའི་
Chinese
因此，将无根据的事物执着为“我”的想法，是俱生我执，因此，其目标仅仅是“我”，这被认为是人我的施设处和俱生有身见的对境，这似乎是经论的观点。关键在于：对于一切事物和人我，将施设处和所施设的事物分开，是认为施设处是实有，所施设的事物是假有的宗派。例如，八微尘是实有，瓶子是假有施设一样。自续派的人们在这方面有所缺失，而应成派的人们如果需要施设处和所施设的事物的名称，就承认它就是它的施设处。例如，人我是人我的施设处，瓶子是瓶子的施设处。否则，如果需要将两者分开，最终必须承认一个不是所施设的事物的施设处，这样就会从宗派的立场上堕落。车和车的支分，瓶子和瓶子的微尘，人我和人我的蕴等一切的安立方式，仅仅依靠名言而安立为假立，并且不寻求胜义中的安立方式，不要破坏这种殊胜的宗派，请安住于如理宣说。在断除这些疑惑的时候，即使没有找到真如的见解，也要通过正量确定无常等十六行相，并且其所化机们要精勤修持那个意义，并且从修持中现量见到粗分的人无我，并且在见后串习，我们不会说这是不可能的。那么，是什么呢？因为这样的道不是完全证悟人无我的体相，所以不认为那个道是见道和出世间的修道。因此，不能断除见断和修断任何一者的种子，并且，虽然那个道不能断除烦恼的种子，但是暂时能够阻止烦恼的现行。例如，外道和共同的寂止和观的行相，能够断除无所有以下烦恼的现行，如《俱舍论》中所说，如果必须这样认为，那么更不用说以前的道能够暂时断除现行了。所谓断除烦恼的现行，
English
Therefore, the thought of clinging to something without a basis as "I" is the innate ego-grasping, and therefore, its object is merely "I," which is considered to be the basis of designation for a person and the object of the innate view of the aggregates, which seems to be the view of the scriptures. The key point is: for all things and persons, separating the basis of designation and the designated thing is the system of considering the basis of designation as substantially existent and the designated thing as nominally existent. For example, the eight particles are substantially existent, and the pot is nominally designated. The Svatantrikas have lost their way in this regard, while the Prasangikas, if they need the terms "basis of designation" and "designated thing," acknowledge that it is its basis of designation. For example, a person is the basis of designation for a person, and a pot is the basis of designation for a pot. Otherwise, if it is necessary to separate the two, one must ultimately acknowledge a basis of designation that is not a designated thing, and thus one will fall from the tenets of the school. The way of establishing all things such as a chariot and its parts, a pot and its particles, a person and their aggregates, etc., is to establish them as merely imputed in dependence on terminology, and without seeking a way of establishing them ultimately. Do not destroy this supreme system, and please abide in speaking correctly. When cutting off doubts about these things, even if you have not found the view of suchness, you should ascertain the sixteen aspects of impermanence, etc., through valid cognition, and their disciples should diligently meditate on that meaning, and from meditation, directly see the coarse selflessness of persons, and after seeing it, familiarize themselves with it. We do not say that this is impossible. So, what is it? Because such a path does not fully realize the characteristics of the selflessness of persons, that path is not considered to be the path of seeing and the path of meditation that transcends the world. Therefore, it cannot abandon the seeds of either what is to be abandoned by seeing or what is to be abandoned by meditation, and although that path cannot abandon the seeds of afflictions, it can temporarily prevent the manifestation of afflictions. For example, the form of quiescence and insight that is common to outsiders can abandon the manifestation of afflictions up to nothingness, as stated in the Abhidharma. If it is necessary to think in this way, then what need is there to say that the previous path can temporarily abandon manifestation? The so-called abandoning the manifestation of afflictions,