Tibetan
་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པས་སོ། །དེའི་དོན་གཞན་རྣམས་གོ་སླ་ལ་རང་གི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཆེ་བའི་དོན་ནི་ཐེག་ཆེན་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཤེས་པ་ཚོགས་སྦྱོར་ནས་ཡོད། མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་ཀྱང་དེའི་ཆེ་བ་ནི་མཚན་འཛིན་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ས་བདུན་པ་ནས་ཐོབ་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་དེས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ། དེ་ལུང་རིགས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པར་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི་སྔར་གྱི་ལུང་དེས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རང་གི་བློས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆགས་བྲལ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། ལུང་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་ལ་བདེན་པར་དམིགས་པས་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གམ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་པོ་ནི་སྔ་མ་དེ་ལ་སྔར་གྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་རང་གིས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་གྲུབ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཉིད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་དེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུའང་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་འཛིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་གང་ཟག་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་འབྱུང་ལ། དེ་ཡོད་ན་ལས་བསག་དེ་ལས་འཁོར་བའི་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་གསུམ་པོ་བར་མཚམས་མེད་པར་འཁོར་བས་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མས་ནི་ཕུང་པོ་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། དུས་གསུམ་དུ་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡོད་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བ་འཇིག་ལྟ་ལོག་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ལུང་གཉིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས། ཅི་ལྟར་མིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །ཞེས་པ་ནས། གནས་མེད་ལེན་མེད་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་པའི་བར་ཚིགས་བཅད་བཅུ་དགུ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོག་མར་འབྱུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་གཟུགས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནས་བདེ་བ་དང་འཕྲད་པའི་སྲེད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་སྲེད་པ་སྤོང་། དེ་སྤངས་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་མཇུག་ཐོགས་ཁོ་ནར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་། །མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདོད། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གསུམ་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་དག་ལས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བཞིན། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དོན་འདི་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། ཐེག་པ་ཆེ་ལས་སྐྱེ་མེད་བསྟན། །གཞན་གྱི་ཟད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་དོན་དུ་ནི། །གཅིག་པས་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀ་དགག་པ་མཛད། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། འགྲེལ་པར། གང་ཞིག་གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་བསྟན་ན་དེའི་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་
Chinese
因此，（佛）说这远远超越了声闻和独觉的一切行为。其余的意义很容易理解，而了解自己境界的伟大意义在于，大乘自己独有的境界，即通过闻思了解的、断绝一切戏论的止息，从资粮道和加行道开始。虽然从第一地开始就能现量了知，但它的伟大之处在于它具有使执着于相不再产生的力量，而这从第七地获得，所以意思是“压倒”。第二部分有三个方面：这个教证证明了声闻和独觉具有了知法无自性的能力；通过其他教证和理证来证实这一点；以及将此与龙树论师的观点联系起来。第一点是，之前的教证证明了声闻和独觉具有了知法蕴无自性的能力。如果不是这样，那么即使是初发心的菩萨，也能通过自己的智慧进行辨析而压倒他们，因为他们缺乏了知事物无自性的能力，就像世间法的离贪一样。第二部分有两个方面：通过两个理证来证实；通过三个教证来证实。第一点是：声闻和独觉阿罗汉将不会断除在三界中行持的一切细微烦恼，因为他们缺乏了知蕴无自性的能力，就像外道一样。由于执着于色等为真实，导致智慧颠倒，因此也不会证悟人无我，因为执着于作为人或我的基础的蕴为真实。第二，第一个教证是通过证明先前论证中的周遍性，来证明声闻和独觉证悟了蕴无自性。《宝鬘论》中说：“只要有对蕴的执着，就有对我执。如果存在我执，就有业。从那（业）又产生（新的）生命。三条道路无始无终也无中，轮回的中心就像火把的圆圈。像火把的圆圈一样，这些互为因果的事物会变成轮回。因为在自己和他者中，以及在三个时间里都没有看到它，所以我执将会耗尽。从那以后，业和生命也将耗尽。”前两句诗表明，只要存在对蕴的真实执着，就会存在对人真实执着的有身见。
English
Therefore, it was said that this is far beyond all the actions of the Shravakas and Pratyekabuddhas. The other meanings are easy to understand, but the great significance of knowing one's own realm is that the Mahayana's own unique realm, the cessation that cuts off all elaborations, is known through hearing and thinking from the stages of accumulation and application. Although it is directly known from the first ground, its greatness lies in its power to make the clinging to characteristics no longer arise, and this is obtained from the seventh ground, so the meaning is 'overwhelms.' The second part has three aspects: that this scripture proves that the Shravakas and Pratyekabuddhas have the knowledge of the absence of inherent existence of phenomena; that this is proven by other scriptures and reasoning; and that this is connected to the view of the master Nagarjuna. The first point is that the previous scripture proves that the Shravakas and Pratyekabuddhas have the knowledge of the absence of inherent existence of the aggregates of phenomena. If this were not the case, then even a Bodhisattva who has generated the mind of enlightenment for the first time would be able to overwhelm them by discriminating with their own intelligence, because they lack the knowledge of the absence of inherent existence of things, like the detachment from desire in worldly phenomena. The second part has two aspects: proving through two reasonings; proving through three scriptures. The first point is: the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats will not abandon all the subtle defilements that are practiced in the three realms, because they lack the knowledge of the absence of inherent existence of the aggregates, like the non-Buddhists. Because of fixating on forms etc. as true, the wisdom becomes inverted, so they will also not realize the selflessness of persons, because of fixating on the aggregates, which are the basis for imputing a person or self, as true. Secondly, the first scripture proves that the Shravakas and Pratyekabuddhas realize the absence of inherent existence of the aggregates by proving the pervasiveness in the previous argument. In the Ratnavali it says: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, there is also action. From that (action) also arises (new) life. The three paths have no beginning, no end, and no middle, the center of samsara is like a circle of fire. Like a circle of fire, these mutually causal things become samsara. Because it is not seen in oneself, others, and in the three times, the clinging to self will be exhausted. From then on, action and life will also be exhausted.' The first two verses show that as long as there is true clinging to the aggregates, there will be the view of the perishable, which is the true clinging to a person.
Chinese
容，如果存在这种（有我）的观念，那么由业积累就会产生轮回的生命，因此烦恼、业和异熟这三者无间断地流转，这就表明无法从轮回中解脱。后面的偈颂则表明，如果具有智慧，能够对自身和他人的五蕴，以及过去、现在、未来三时进行观察，而无法找到（实有），那么就能通过摧毁轮回的根本——邪见，从而从轮回中解脱。第二个教证出自同一部经：从“如眼因错觉”开始，到“无处无取入灭”为止的十九个偈颂，首先确定了地、水、火、风等要素没有自性，然后表明由这些要素产生的色法也没有自性。同样，其余的蕴也表明没有自性，从而舍弃与快乐相伴的贪爱，以及与痛苦分离的贪爱。表明如果舍弃了这些，就能从轮回中解脱。如果有人认为这些也是为了菩萨的缘故而说的，那是不对的。因为这是为了声闻和独觉的缘故而说的。因为就在那之后紧接着说：“为了菩萨的缘故，菩萨也这样，见到之后必定想要证得菩提。然而，他是以慈悲心，连接着直到菩提之间的有”。第三个教证是，在为声闻所宣说的经典中，为了让声闻们舍弃烦恼障，（佛）说：“色如水泡之聚，受如水上之泡，想如阳焰，行如芭蕉，识如幻术，日之亲友如是说”。第三，在开示这个意义时，阿阇黎（圣天）说：“大乘中说无生，其余灭尽是空性，灭尽与不生，意义实为一，因此当安忍”。同样地，“世尊知有与无有，于迦旃延之教诫中，遮遣有与无有二者”。第三，遣除诤论。在注释中说：“如果声闻乘中也宣说了法无我，那么大乘的宣说就会变得没有意义”，
English
Rong, if such a notion (of self) exists, then the accumulation of karma will lead to rebirth in samsara, and thus the three—afflictions, karma, and maturation—will revolve without interruption, indicating that one cannot be liberated from samsara. The subsequent verses indicate that if one possesses the wisdom to observe both one's own and others' aggregates, as well as the three times—past, present, and future—and cannot find (inherent existence), then one can be liberated from samsara by destroying the root of samsara, which is wrong view. The second scriptural reference is from the same scripture: from "As the eye is deluded" to the nineteen verses ending with "No place, no taking, extinguished." First, it establishes that the elements such as earth, water, fire, and wind have no self-nature, and then it shows that the form produced by these elements also has no self-nature. Similarly, the remaining aggregates are also shown to have no self-nature, thereby abandoning the craving associated with happiness and the craving to be separated from suffering. It indicates that if one abandons these, one can be liberated from samsara. If someone thinks that these were also spoken for the sake of Bodhisattvas, that is not correct. Because it was spoken for the sake of Shravakas and Pratyekabuddhas. Because immediately after that, it says: "For the sake of Bodhisattvas, the Bodhisattva also, having seen thus, will surely want to attain Bodhi. However, he connects to existence until Bodhi with compassion." The third scriptural reference is that in the scriptures taught to the Shravakas, in order for the Shravakas to abandon the obscuration of afflictions, (the Buddha) said: "Form is like a mass of foam, feeling is like a bubble on water, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, consciousness is like an illusion, so said the Kinsman of the Sun." Third, in explaining this meaning, the Acharya (Aryadeva) said: "In the Great Vehicle, non-arising is taught, the exhaustion of others is emptiness, exhaustion and non-arising, in meaning are truly one, therefore be patient." Similarly, "The Blessed One, knowing existence and non-existence, in the instruction to Katyayana, refuted both existence and non-existence." Third, refuting the argument. In the commentary, it says: "If the absence of self in phenomena is also taught in the Shravaka Vehicle, then the teaching of the Great Vehicle would become meaningless."