Tibetan
བར་མཐོང་བའི་རྟགས་དང་། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་འབད་པ་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བས་གནོད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཉེས་པ་དང་། ལེགས་པར་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ཁ་ཅིག་ལམ་བསྒོམས་ཀྱང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཐོབ་སྟེ་དྲི་མ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོལ་བའི་ནག་པོ་ལྟར་སྦྱོང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། རུང་ཡང་ཆུའི་ཚ་བ་ལྟར་བརྟན་མི་བརྟན་པས་འབྱོངས་པའི་དུས་མེད་པ་དང་། འབད་པ་ལ་ལྟོས་པས་འབྱོངས་པ་ལྟར་སྦྱངས་ཀྱང་ཕུལ་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རྟགས་དང་པོ་གཉིས་མ་གྲུབ་པ་དང་། གསུམ་པ་མ་ངེས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ་སྐྱོན་ཡོན་ཐམས་ཅད་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མཐོང་བས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་དགག་པ་ནི་སྤྱིར་གང་ཟག་དེ་ལ་དཔྱད་གཞིའི་བློ་ཅན་དང་། དགག་བྱའི་བློ་ཅན་དང་། བཀག་པའི་བློ་ཅན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྲུབ་མཐའ་ལ་མ་ཞུགས་པའམ། ཞུགས་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་མ་དཔྱད་པར་རང་དགར་གནས་པའི་ཚེ། འདི་ནི་ལྷས་བྱིན་ནོ། །འདི་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་། འདི་ནི་ཤིང་རྟའོ། །འདི་ནི་བུམ་པའོ། །ཞེས་སོགས་ཡན་ལག་དང་ཆ་ཤས་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཙམ་དུ་འཛིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་གེ་པ་ཆོས་དང་གང་ཟག་དེ་དག་ལ་རིགས་པའི་འཐད་པ་བཅུག་ནས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་དབུ་མ་པ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་མཐར་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལས། དང་པོས་གཟུང་བའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཙམ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་ང་དང་རྩོད་ཀྱི་ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་མི་རྩོད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་གང་ཡོད་པ་དེ་ང་ཡང་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །གང་མེད་པ་དེ་ང་ཡང་མེད་ཅེས་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡོད་མེད་དང་། ཡིན་མིན་དང་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གཞག་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། །ཞེས་པ་ལྟར་དོན་དམ་པ་ལ་དཔྱོད་པར་འདོད་པ་ནའང་ཐོག་མར་ཐབས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཚེ་དགག་དགོས་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ལས་གཞན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་དུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་ཅེས་ག
Chinese
再者，由于见到中间的征相，并且不努力追求果实，因此有过分之嫌，这是又一个过失。还有，一些人诽谤善行之果，说即使修行道路，也无法获得解脱和遍知，因为污垢是心的自性，像煤炭的黑色一样，无法清除。即使可以清除，也像水的温度一样不稳定，没有完成的时候。即使像依赖努力一样修行，也不会达到极致，因此诽谤果实，这也是不合理的。因为前两个征相没有成立，第三个不确定，所以没有论证，而且见到一切过失和功德都因习惯而变得不同，因此有过失。第二，驳斥存在实有的边见，一般来说，对于一个人来说，有三种心，即考察的基础之心、驳斥之心和驳斥后的心。第一种是没有进入世间宗派，或者即使进入了，也没有考察宗派而随意安住的时候，认为“这是天授”，“这是祭祀”等等，依赖于蕴而执着于仅仅是人；认为“这是车”，“这是瓶”等等，依赖于支分和部分而执着于仅仅是法。第二种是，正理论者将道理的合理性放入这些法和人中，并承认其为真实。第三种是中观派用道理进行辨析，最终什么也不承认。这样三种之中，第一种所执着的法和仅仅是人，在名言中不是应该驳斥的，因为经中说：“世间与我争论，我却不与世间争论。世间中有什么，我也说有什么。没有什么，我也说没有什么。”正如所说，有无、是与非、来去等等一切名言，在世俗安立之时，必须像世间所称许的那样承认，因为“名言谛是方便”，就像想要考察胜义谛时，也必须首先作为方便来承认。用道理进行辨析时，必须驳斥，因为辨析时，就离开了名言谛，因为如果辨析这些事物，那么它们就无法在拥有者的事物之外找到位置，
English
Furthermore, there is a fault of being excessive because of seeing the intermediate signs and not striving for the sake of the fruit. Also, some people slander the fruit of good deeds, saying that even if one practices the path, one will not attain liberation and omniscience, because defilements are the nature of the mind, like the blackness of charcoal, which cannot be removed. Even if it can be removed, it is as unstable as the temperature of water, and there is no time to complete it. Even if one practices as if relying on effort, one will not reach the ultimate, therefore slandering the fruit, which is also unreasonable. Because the first two signs are not established, and the third is uncertain, there is no proof, and it is seen that all faults and virtues become different from habit, therefore there is a fault. Second, refuting the extreme of imputing existence, in general, for a person, there are three minds: the mind of the basis of examination, the mind of refutation, and the mind after refutation. The first is when one has not entered a worldly school of thought, or even if one has entered, one abides arbitrarily without examining the school of thought, thinking "This is given by the gods," "This is an offering," etc., relying on the aggregates and clinging to merely a person; thinking "This is a chariot," "This is a pot," etc., relying on the limbs and parts and clinging to merely a dharma. The second is when logicians insert the rationality of reason into these dharmas and persons and acknowledge them as true. The third is when Madhyamikas analyze with reason and ultimately acknowledge nothing. Among these three, the dharma and merely the person grasped by the first are not to be refuted in conventional terms, because the sutra says, "The world argues with me, but I do not argue with the world. Whatever exists in the world, I also say exists. Whatever does not exist, I also say does not exist." As it is said, all terms such as existence and non-existence, yes and no, coming and going, etc., must be acknowledged as they are known in the world at the time of conventional establishment, because "conventional truth is the means," just as when one wants to examine the ultimate truth, one must first acknowledge it as a means. When analyzing with reason, it must be refuted, because when analyzing, one has gone beyond conventional truth, because if one analyzes these things, then they cannot be found to exist apart from the thing that possesses them.
Tibetan
སུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཚེ་མ་རྙེད་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་འགྱུར་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཐབས་བྱུང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་སྣང་བ་མི་འགོག་བདེན་པ་འགོག་ཅེས་འདོད་པ་ནི་ཤིང་རྟ་ཉིད་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ལ་དཔྱད་པའི་ཚེ་མ་རྙེད་པ་ཉིད་ལ་ཤིང་རྟ་བདེན་པ་འགོག་པར་བཞག་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཐ་སྙད་རྣམ་གཞག་གི་ཚེ་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་སྟེ། བཅུག་ན་ཐ་སྙད་བདེན་པ་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཞིག འདིར་ཐ་སྙད་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ལས་འབྲས་དཔྱད་པར་འདོད་པ་མེད། །ཅེས་དང་། འཇུག་པར། ལས་འབྲས་རྣམས་ལ་སེམས་པའང་དགག་པར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ལྟར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་བདག་གཉིས་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མ་ཡིན། །མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། །རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཀུན་མིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་དོན་སྐྱེས་བུ་གང་། །སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཅི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་ཁམས་ནི་རེ་རེ་ལའང་། །འདུས་ཕྱིར་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མིན། །ཞེས་སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་ལ་བཙལ་བའི་ཚེ་མ་རྙེད་པས། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་ཁམས་དྲུག་རེ་རེའང་རང་གི་ཆ་ཤས་ལ་བཙལ་བའི་ཚེ་མ་རྙེད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་ངེས་པའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། བདག་ནི་རུས་པ་ཁྲག་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་བདག་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་ལ་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་། ལུས་ནི་རྐང་པ་བྱིན་པ་མིན། །ཞེས་སོགས་ལུས་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཤས་རྣམས་ལ་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཡང་ཚིགས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ཕྱིར། །ཚིགས་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཕྱེ་བས། །ཆ་ཡང་རྡུལ་དུ་ཕྱེ་བས་ཏེ། །རྡུལ་དེའང་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་དབྱེའང་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །མཁའ་བཞིན་དེས་ན་རྡུལ་ཡང་མེད། །ཅེས་ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱང་མཐར་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མི་རྙེད་པར་གསུངས་པའི་རིགས་པ་རྣམས་བདག་གཉིས་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའོ། །ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདི་དག་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཐོས་ནས། ཞེས་པ་ལྟར་རིགས་སད་ནས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཉན་པར་འདོད་པའི་ཚེ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེའང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་དང་། ག
Chinese
因为已经说过了。那时没有找到，就是胜义谛方便生起，因为是那个时候的方便生起。有些人用理智分析的时候，认为不遮止显现而遮止真实，这是不明白，如同分析车子的时候，没有找到车子本身，就安立车子是遮止真实的意义。如果认为这样就和“因此不应对世俗谛进行分别观察”相违背。那是因为在安立世俗名言的时候，不能用理智分析，如果用理智分析，就无法找到世俗谛，因为这里是安立世俗谛的时候。这是其中的意义。如《菩提心释》中说：“不应分析业果。”以及《入行论》中说：“对于业果也应遮止思虑。”所说的意义相同。这样一来，遮止俱生我二取的理智是，如《宝鬘论》中说：“士非地非水，非火非风亦非空，非识非一切，彼外何有士。士由六界合，故非真实云何，如是界一一，合故非真实。”意思是说，在六界中寻找人而找不到，因此确定了人无我，而且六界各自也在自己的部分中寻找而找不到，因此确定了法无我。《入行论》中也说：“我非骨血等。”等等，在我的身体各部分中寻找而找不到，以及“身非足腿等。”等等，身体本身也在自己的各部分中寻找而找不到，而且“彼亦肢节聚，肢节复分故，其分又析故，分析至极微，微尘复分方，方亦离部分，如空故彼无。”意思是说，各部分最终也如虚空般无法找到，这些道理都是成立二无我的道理。这些遮止俱生我的道理，即使在凡夫的时候，也是如“听闻空性后”所说的那样，在根基觉醒后，想要听闻中观宗见的时候，应该宣讲的，而且那个时候也要遮止四边生，以及
English
Because it has already been said. Not finding it at that time means that the ultimate truth arises through skillful means, because it is the skillful means of that time. Some people, when analyzing with reason, think that they do not negate appearance but negate truth. This is not understanding the meaning of establishing that the car is negated as true when the car itself is not found when analyzing the parts of the car. If you think that this contradicts "Therefore, one should not analyze conventional truth," it is because rational analysis is not allowed when establishing conventional terms. If rational analysis is applied, conventional truth cannot be found, because this is the time to establish conventional truth. This is the meaning. As it is said in the Commentary on the Awakening Mind, "One should not analyze the results of actions." And in the Introduction, it is said, "Thinking about the results of actions is also prohibited." The meaning is the same. Thus, the reasoning that refutes the two self-grasps that arise together is, as it is said in the Precious Garland, "A person is not earth, not water, not fire, not wind, not space, not consciousness, not everything, what else is a person besides that? A person is composed of six elements, so how can it be true? Likewise, each of the elements is not true because it is composed." This means that when searching for a person among the six elements, one cannot find them, so one determines that there is no self of a person. Moreover, each of the six elements cannot be found when searching in its own parts, so one determines that there is no self of phenomena. It is also said in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, "I am not bones, blood, etc." and so on, searching for and not finding the parts of my body, and "The body is not feet, thighs, etc." and so on, the body itself is also searched for and not found in its own parts, and "That is also a collection of limbs, and because the limbs are divided, and because the parts are analyzed, analyzed to the extreme, the dust is also divided into directions, and the directions are also separated from the parts, like space, so there is no dust." This means that the parts are ultimately impossible to find like space. These reasons are all reasons for establishing the absence of two selves. These reasons for refuting the self that arises together, even at the time of ordinary beings, are as it is said, "After hearing emptiness," after the foundation has awakened, when one wants to hear the view of the Middle Way school, one should explain it, and at that time one should also refute the four extremes of birth, and